Alienated Novels & Stories

Halos mapatalon ako sa upuan ko pero napigilan ko. "What the heck, Lleidzy?! That's my phone!" Galit kung sigaw dito at malakas sanang hilain ang balikat niya paharap sa akin. Bago pa dumapo ang mga kamay ko sa balikat niya, mabilis niya iniwas ito, parang nandidiri. And just like that, I felt so unwanted. This feeling... kailan ko ba huling naramdaman ito? Is it when I'm abandoned by those person in my dreams?

”S’yempre, dahil gusto ko, araw-araw magkasama tayo! ”When I said how long you can be separated, I meant, how long can you keep your sanity while away from each other.” paliwang ni Dr. Abdel, “For example, some test subjects are unable to eat, sleep, and do their duties due to a feeling of lethargy.” “Lethargy?” tanong ko. “`Yung sobrang panlalambot at panghihina,” sagot ni Louie. “That is particularty true in cases where the alpha has already marked the omega.” patuloy ni Doc , “For unmarked cases, usually, they feel an intense need to copulate, regardless of who their partners are.”

Pero parang nasa paligid lang 'yong kinakantahan ko. "Before the cool done run out I'll be giving it my best-est And nothing's going to stop me but divine intervention I reckon it's again my turn To win some or learn some" Nakangiti pa ako habang kumakanta. Parang baliw lang. But it feels nice. I'm alone in a world I created. "But I won't hesitate no more, no more It cannot wait, I'm yours" Pero para akong binuhusan ng isang baldeng malamig na tubig nang may marinig akong pumalakpak. I looked around and saw a guy standing near the door, his body leaning on the wall. He's unfamiliar.

ALIPIN C35 JENNY POV “Enough!” Napatingin akong muli sa babae na Abegail habang sinigawan siya nang tinatawag niyang love. “Please, just stay..” Napahinga ako nang malalim habang tumango sa kanya. baka kasi lalo pa silang mag-away kapag aalis ako. “Sige,” “Pero Ma’am...” ngumiti ako kay Yaya.

Nasa anyo nito na akmang lalapitan siya at aaluin pero nag-aatubili. “Okay lang po ako, Ate Celia. Na-miss ko lang ang pamilya ko.” Totoo naman. She missed her family. She missed her best friend. She missed eating with Eli in the meadow. But most of all, she was crying because of this certain kind of pain she suddenly felt inside her chest. Tinapos niya ang hapunan. “Ako na ang magliligpit, Miss Margaux.”

Alien ka, tang'ina! Sunod-sunod na nilagok ni Wren ang alak na hawak habang inaalala ang mga salitang binitawan ni Yzainna sa kanya. Kahit ganoon ay hindi niya magawang magalit rito. Hindi pa ito nakaalala. Hindi pa siya nito naaalala. You know the worst feeling isn't being lonely, it's being forgotten by someone you'd never forget. “I'm somewhere between giving up and seeing how much more I can take but I choose not to give up on her because I'm fucking inlove with her,” pagsasalita niya.

Sa panaginip niya, sa imahinasyon, sa mga alaala. Tanggap niya na may iba na itong buhay. Na kailangan na nilang iwan ang nakaraan. For the past three years, Altero slowly made peace with himself. Nag-therapy siya para sa galit niya, sa guilt ng pagkawala ng anak, sa pagkagusto niya kay Mihrimah. Hindi pwedeng galit siya kay Mihrimah at gusto niya ito para sa sarili niya. His therapist said it was toxic. Kung ipipilit niya, ay masasaktan niya ng lubos si Marih.

Tumigil ang mundo ni Alaric. Hindi niya alam kung ilang hakbang ang pagitan nila, pero pakiramdam niya’y parang bangin. Isang maling salita, isang maling galaw, at tuluyan na siyang mahuhulog. “Hindi ako umalis,” sagot niya, halos pabulong. “Ikaw lang ang nawala.” Ngumiti si Annatalia—isang ngiting walang saya. “Hindi ako nawala, Alaric. Umalis ako.”

I am just a structural designer who can fix structural layout problems, pero sa harap ng sakit ng anak ko, pakiramdam ko ay wala akong silbi. Aella feels completely alone. Tiningnan ko si Elsa na kasalukuyang kinakausap ang billing clerk sa kabilang side, at sa pagkakataong ito, nerealize ko kung gaano ako kaming nakahiwalay sa mundo. Walang pamilya na pwedeng tumakbo para tulungan kami, walang safety net na pwedeng sumalo sa amin sa gitna ng ganitong medical emergency. Ang desisyon kong lumayo ay nag-iwan sa akin sa isang sulok kung saan ako lang ang may dala ng lahat ng bigat.

May mga nag gogrocery, mga magkakaibigan and also mga estudyate. I am eating my float now, same with Reni. Ganito talaga kaming dalawa, madamj kung kumain. Minsan nga nagtataka na ang mga kaibigan namin at pamilya kung saan namin pinapasok lahat ng kinakain namin dahil hindi naman kami tumataba. Pero habang tumatagal nasanay na rin sila sa amin. Yung mga hindi nakakakilala sa amin or bagong kakilala palang ay siguradong magtataka kapag kasama kami. We don't do workouts or anything, it must be because we have a good metabolism that we doesn't get fat easily.