Anata Japanese Meaning นิยาย & เรื่องราว

Napangiti lang ako habang tumatango. Pero sa loob ko… Yes, I can see that very clearly. Lumapit si Anna sa akin pagkatapos at ngumiti na parang napaka-sweet niyang tao. “Вы должны привыкнуть к нам,” sabi niya habang bahagyang hinahawakan ang braso ko. (You must get used to us.) Hindi ko maintindihan ang buong sinabi niya pero halatang may ibang meaning sa ngiti niya.

"Alright. Tatapusin ko lang itong mga papeles na kailangan kong pirmahan. Then we'll go, okay?" "Okay! Ay! Wait, I have something to sabi!" "Ano na naman iyon?" Naupo ako sa tabi niya at kumain din ng tsokolate. Excited siyang humarap sa akin. "Did you know, hubby, we are so bagay talaga!" "I know." "Hindi! I'm talking about our pangalan! Kasi my name Yuji is from a Japanese origin na ang isa sa mga meaning ay second!"

[Hindi sa iyo, akin 'yon, isa ka lang sampid sa tatay mo! "Sore wa watashi ni, anata ga shizukani shitakunai nonara, watashi wa anata no kono josei to anata no otto o zenkoku ni okuri, hitobito o tōwaku sa semasu." [Sa akin iyon, kung ayaw mong manahimik ise-send ko 'tong pangbabae mo sa buong Japan pati sa asawa mo para kahiyan ka ng mga tao]. Natahimik ang kabilang linya, tinanggal ko muna saglit ang telepono sa tenga ko.

"Watashi wa daijōbu." (I'm alright.) sabi nito at kumuha ng pamunas sa pocket nito at pinunasan ang dugo sa ilong nito. Nagulat siya nang magsalita ito ng nihongo. "Nihonjin desu ka?" (Are you Japanese?) "Hai watashi wa onamae wa nan desu ka?" (Yes I am. What is your name? ) nakangiting sabi nito. "Watashi no namae ga Haven."

May galit ata sa hapon. “皆さんおはよう! 私の名前はヨハンコラです.” (Minasan ohayō! Watashino namae wa Yohan Kora desu.) Salita ni Yohan sa lenguwahe niya na kinatuwa ko— kinatuwa pala namin ng mga kaklase ko. Ang cute talaga niya mag-japanese, literal na anime boy, e!

Kwestyon ko, pero nanatili lang siyang nakatitig kaya naguluhan tuloy kaming lahat. "You're so sweet that the ants will reject you from being so sweet," he stated kaya natigilan ako at alanganin na tumawa. "Kuya, slow si Ate Miran. Straight to the point mo na," sinamaan ko ng tingin si Yamato na ngingiti ngiti. "I guess kuya means you didn't greet him," napalingon ako kay Jami na nakangiti kaya alanganin akong natawa. "H-Hindi pa ba.. Happy birthday," nahihiyang sabi ko pero blangko niya lang ako ma tinitigan kaya alanganin ako na ngumiti.

ani Aling Cita. “Anata?” (You)

If she’s not mistaken, it was a Japanese tea. Speaking of, hindi ba’t sabi ng Nanay niya ay Hapones ang may-ari ng malaking mansyon. Hindi naman singkit si Anton. Wala siyang nakikitang kahit kaunti ng pagiging Japanese nito. “What is it?” tanong nito dahil kulang na lang ay sukatin niya ang mata nito kung singkit ba o hindi. “Japanese ka ba?” “Citizen? Yes. By race, no.”

Natampal ko nalang ang noo ko bago bagsak na nahiga sa kama. Hindi ko itatanggi na wala akong alam pag-dating sa mga lugar! Japan, Korea at China lang ang pamilyar kong bansa na alam ko kung ano ang mayroon. Bumangon ako't naupo sa kama. Sa Japan ay may— "Aribato—" kumunot ang noo ko. Mali yata. Tumikhim naman ako. "Alibato—hindi, arogato? Hindi 'rin parang mali."

Bakit ayaw niya naman ipagsabi ko sa kaniya? "Y-Yuna Ayanne Watanabe. So please stop calling me 'Yuns' because we're not friends. At mas lalong 'wag mo akong tawaging Mondragon dahil Watanabe ang last name ko." pasumbat na pagpapakilala niya. Oh? I see. Iyon na 'yon? Pero ang ganda pala ng pangalan niya. Yuna tapos Ayanne. Gorgeous. Pero, Watanabe? "Are you a Japanese?" I asked.