Anata Japanese Meaning นิยาย & เรื่องราว

"Alright. Tatapusin ko lang itong mga papeles na kailangan kong pirmahan. Then we'll go, okay?" "Okay! Ay! Wait, I have something to sabi!" "Ano na naman iyon?" Naupo ako sa tabi niya at kumain din ng tsokolate. Excited siyang humarap sa akin. "Did you know, hubby, we are so bagay talaga!" "I know." "Hindi! I'm talking about our pangalan! Kasi my name Yuji is from a Japanese origin na ang isa sa mga meaning ay second!"

[Hindi sa iyo, akin 'yon, isa ka lang sampid sa tatay mo! "Sore wa watashi ni, anata ga shizukani shitakunai nonara, watashi wa anata no kono josei to anata no otto o zenkoku ni okuri, hitobito o tōwaku sa semasu." [Sa akin iyon, kung ayaw mong manahimik ise-send ko 'tong pangbabae mo sa buong Japan pati sa asawa mo para kahiyan ka ng mga tao]. Natahimik ang kabilang linya, tinanggal ko muna saglit ang telepono sa tenga ko.

Dahil kakaunting tao lang ang dumadaan dito, maliit lang ang pagkakataon na matapakan din ang mga mantsa, kaya mas matagal na mananatili ang mga mantsa. Di-nagtagal, lumapit ang walong lalaki na may hawak na mahabang mga espada na nakasuot ng tradisyonal Japanese attire. Nang tumayo sila sa harap ng dalawa, nagtanong ang isa sa mga lalaki, "Sino kayong dalawa?" “Greetings. Ako si Futaba Fujiko mula sa pamilyang Futaba. Nandito ako para sa isang family visit,” magalang na sinabi ni Fujiko.

"Doc! Hahaha obsess na obsess ka ba sa boses ko tuwing tatawagin kita?" Natawa naman siya at napakumpas ng kamay sa harapan niya na parang inaalis ang nasa isip niya. "Nevermind," natatawa niyang wika. Pero sa totoo lang hindi ko alam na Japanese pala siya. I mean may pagka singkit naman ang mata niya pero akala ko ganun lang talaga yun pala japanese talaga siya hahaha! "Thank you, Doc." Wika ko pagbaba ng kotse niya. Sabi ko naman kanina wag niya na akong ihatid pero ang tugon niya lang ay

Kwestyon ko, pero nanatili lang siyang nakatitig kaya naguluhan tuloy kaming lahat. "You're so sweet that the ants will reject you from being so sweet," he stated kaya natigilan ako at alanganin na tumawa. "Kuya, slow si Ate Miran. Straight to the point mo na," sinamaan ko ng tingin si Yamato na ngingiti ngiti. "I guess kuya means you didn't greet him," napalingon ako kay Jami na nakangiti kaya alanganin akong natawa. "H-Hindi pa ba.. Happy birthday," nahihiyang sabi ko pero blangko niya lang ako ma tinitigan kaya alanganin ako na ngumiti.

ani Aling Cita. “Anata?” (You)

If she’s not mistaken, it was a Japanese tea. Speaking of, hindi ba’t sabi ng Nanay niya ay Hapones ang may-ari ng malaking mansyon. Hindi naman singkit si Anton. Wala siyang nakikitang kahit kaunti ng pagiging Japanese nito. “What is it?” tanong nito dahil kulang na lang ay sukatin niya ang mata nito kung singkit ba o hindi. “Japanese ka ba?” “Citizen? Yes. By race, no.”

Hindi ko mapigilang hindi ngumiti kasi isa iyon sa magandang experience ko sa tanang buhay ko. I really love Japan at dahil nga hilig ko ang anime noong bata pa ako, kaya sobrang memorable niya for me. Mas naging memorable yun kasi nakilala ko si Nate doon. Kahit na… kahit na hindi kagaya nang pagmamahal na meron ako kay Archi noon ang meron ako kay Nate, masasabi kong hindi ako nagsisisi na sinagot ko siya.

Natampal ko nalang ang noo ko bago bagsak na nahiga sa kama. Hindi ko itatanggi na wala akong alam pag-dating sa mga lugar! Japan, Korea at China lang ang pamilyar kong bansa na alam ko kung ano ang mayroon. Bumangon ako't naupo sa kama. Sa Japan ay may— "Aribato—" kumunot ang noo ko. Mali yata. Tumikhim naman ako. "Alibato—hindi, arogato? Hindi 'rin parang mali."

Bakit ayaw niya naman ipagsabi ko sa kaniya? "Y-Yuna Ayanne Watanabe. So please stop calling me 'Yuns' because we're not friends. At mas lalong 'wag mo akong tawaging Mondragon dahil Watanabe ang last name ko." pasumbat na pagpapakilala niya. Oh? I see. Iyon na 'yon? Pero ang ganda pala ng pangalan niya. Yuna tapos Ayanne. Gorgeous. Pero, Watanabe? "Are you a Japanese?" I asked.