Novel & Cerita Ang Aking Kahinaan

Hindi ko alam kung gaano kahaba at kahirap ang laban. Pero isang bagay ang malinaw sa akin— Hindi ako uurong kahit anong mangyari. Dahil dala ko ang dahilan ng lahat ng lakas ko. Ang anak ko.

“Hindi ba’t kasama ko, maabot mo na rin ang peak na 'yan?” “Magkaiba po ‘yon. Kapag naging tayo, lahat ng achievements ko, iisipin ng tao na galing lang sa inyo. Hindi dahil sa galing ko. At 'yon ang pinaka-ayaw kong maramdaman—na parang wala akong sariling kakayahan. Parang insulto na rin sa akin ‘yon.”

sagot ko sa kaniya. Alam ko naman sa sarili ko na ang kahinaan ko ang bata, dahil nawalan ako ng anak. Naiisip ko lang talaga minsan na sobrang swerte ni Yasmin, dahil kahit na may sakit siyang nilalabanan ay naranasan niya pa rin kung paano maging isang ina.

Kakayahan. Wala akong kakayahan na kagaya ng mga nilalang na naninirahan sa mundong ‘to. Kailangan kong magkaroon ng kakayahan para matakpan ang totoo kong pagkatao at para na rin masagip ko ang aking sarili kung may hindi inaasahang mangyayari. Walang tutulong sa sarili ko kung malaman ng lahat na tao ako, sarili ko lang ang mayro’n ako at wala nang iba. Ngunit ano ba ang kailangan kong gawin para makakuha ng sapat na kakayahan para sa sarili?

Makahulugan kong sabi sa kanya at kahit nagtataka ay tumango sya saakin. Marami kang hindi alam sa sarili mo Angel sana makaya mo ang lahat at sana hindi ka maging mahina kagaya ko noon ng mga panahon na pinapahirapan nila ako.

Someone who needs to be cared for, someone who can’t be shown off proudly to others. Lagi kong naiisip kung may makakakita pa ba sa likod ng aking mga kahinaan at kapintasan, at mamahalin ang totoong ako. Parang napakaimposibleng mangyari, pero may maliit na bahagi pa rin sa puso ko na umaasang baka mayroon talagang babaeng nakalaan para sa akin at mamahalin ako ano man ang sitwasyon ko, ang kalagayan ko.

"Ano naman ang mga kahinaan mo? Kung gusto mo talagang maging karapat-dapat sa kanya, kailangan mo ring malaman ang mga bagay na kailangan mong pagtuunan ng pansin, di ba?" Napangiti muli siya, pero halata kong nahihirapan siyang sagutin ang tanong. "Ms. A, siguro isa sa mga kahinaan ko ay... my family, iyung ma failed ko sila sa lahat ng pangarap at gusto nila sa akin. At isa na rin ang hindi pagpipigil ng emosyon. Kagaya ngayon, sobrang saya ko na hindi ko maiwasang ngumiti. Pero kapag nalungkot ako, sobrang halata rin. Parang hindi ko kayang itago."

Hindi luha ng kahinaan—ito ay luha ng matinding tuwa, at kasabay nito ay ang matinding siksak ng pagsisisi na tila pumupunit sa aking dibdib. May anak ako. Ang isiping iyon ay umikot sa aking isipan nang paulit-ulit, tila hindi pa rin makapaniwala ang buong pagkatao ko. May anak ako, at siya ay si Kael—ang batang kanina pa ko nakakausap, ang batang may parehong kulay ng mata, parehong hugis ng noo, parehong matapang na tingin kapag may pinaniniwalaan. Siya ay hindi lang basta bata na nakilala ko sa palaruan—siya ay ang aking sariling dugo, ang aking tagapagmana, ang buhay na akala ko ay pinatay ko na mismo sa aking sariling mga kamay.

' bulong ko sa aking sarili habang ang aking mga kamao ay unti-unting nayuyom sa labis na panggagalaiti. Kung totoo ang aking hinala, hindi laang basta gamit ang ninakaw sa akin ngayon—kundi ang aking dangal, ang aking pinagpuyatang talento, at ang kinabukasan na maaaring maagaw niya, at mabaliktad ang sitwasyon na ako ang nanggaya at nagnakaw. Nilingon ko si Tita Selena na hanggang ngayon ay nakatayo pa rin sa aking tabi, bakas pa rin sa mukha ang pag-aalala para sa akin at ang pagkadismaya sa inasal ng kaniyang anak.

Sinusubukan ko pa rin. Pagdating kasi kay Ylianna, siya ang nagiging kahinaan ko. Sa kaniya ko ibinubuhos ang lahat kung tutuusin. Siya rin kasi ang lakas ko, pero siya rin ang kahinaan ko.