Ang Aking Mga Magulang Novels & Stories

It's magnificent and speaks opulence just like the rest of the castles and estates we have across the country. Abruptly, I felt a pang that leaves a bitter taste in my mouth as memories of my childhood poked my brain. Fuck! When will I move on? Dalawang dekada na ang nakakalipas pero bakit ganoon pa din ang kirot kapag naaalala ko ang mga magulang ko? Shit. Get a grip, fool!

Ginising lang nila ako nang makarating na kami. The elderly talked about my Mother as they had their meal. Tahimik lamang akong nakikinig sa mga usapan nila na ako rin mismo ay sang-ayon. Katabi ko si Ena at Athelia, they were both assisting me. Nakakahiya man pero wala ako masyadong magawa sa mga panahon na ito. I cannot think of anything but submerge in the feeling of regret and sadness. "Hija, damihan mo iyong kain. Magagalit iyong Nanay mo kapag nakikita kang ganiyan."

More on my age. Hindi ko gusto ang mga lalaking kung umasta ay parang totoy o di kaya'y magpanggap na magulang kumpara sa kanilang edad. Kaya nga tumungtong ako sa edad na disinwebe na kahit nobyo ay wala. Hindi dahil sa ayaw ng aking mga magulang kundi ako mismo ang may ayaw.

Ito talaga ang pinakamahirap para sa 'kin, ang pagsunod sa mga may authority o may mas mataas na pwesto sa 'kin. Hindi ko alam kung saan ko 'to nakuha. Masunurin naman sa seniors nila noon ang mga magulang ko. O baka kaya ako ganito ay dahil wala akong mga magulang na sinusunod habang lumalaki ako. Sina Mara at May lang kasi ang kasama ko sa halos buong buhay ko. Eh hindi naman namin tinuturing ang isa't isa na mga magulang namin eh. We're best friends, and sisters. They're with me in every step of the way. They supported me all throughout. Kahit ano pa ang gawin ko noon sinusuportahan nila ako. Pwera nalang kung makakasama sa akin 'yong ginagawa ko. Kaya siguro ganito ako...

"P-Papa..." Si papa na ang humila sa akin para mayakap ako. Hindi ko maipaliwanag ang kasiyahan na ganoon pala kasarap sa pakiramdam ang yakap mula sa magulang. Na nagawa ko lamang ipagkait sa kanila, at sa sarili ko ng ilang taon.

Kaya hindi na siya naniniwala. "Alam kong kaya mo 'yan. Ikaw pa ba? Sus." "Sobrang dami ko talagang iniisip this past few days. Hindi ko alam kung paano ko pa sisimulan ulit ang lahat dahil masyado akong nawawalan ng gana." Pinisil na lamang niay ang kamay nito. Alam niyang malaki ang naging impact ng nangyari sa pagitan nito at ng mga magulang. Pero hindi niya maiwasang hindi maawa. Walang magulang itong malapitan ngayon. Walang magulang na kasama. Walang magulang na malalapitan, walang magulang na dadamay sa kaniya kapag may mga problema, walang magulang na titingin at magpapayo sa kaniya.

Kung maganda ba o gwapo. Kung matalino ba o tanga. Kung mayaman ba o hindi. Marami pang "Kung." Haist. Bakit ba kasi ako gustong itransfer ng magaling kong tiyuhin na kinuha lahat-lahat ng ari-arian na ipinamana ng mga magulang nila sa tatay ko.