Ang Aking Mga Magulang Novels & Stories

saad naman ni papa na nag-aayos naman ng trapal sa harap ng puwesto nila rito sa palengke. Ngumiti ako habang sinasalansan ang mga gulay. Napakamaalalahanin talaga ng mga magulang ko. Ayaw nilang napapagod kaming magkakapatid kaya hangga’t maaari ay hindi nila kami inoobligang magtrabaho. “Ayos lang po ako. Hindi na rin po kasi ako inaantok kanina kaya sumama na lang ako dito,” sagot ko sa kanila.

aniya niya. "well hija it's not just us," anito na iginiya patungo sa kanilang salas. nakita niya emprenteng naka upo ang kaniyang mga magulang. agad na bumakas ang ngiti ni Rui sa kaniyang mga labi at agad na lumapit ito sa kaniyang magulang. "Mama, papa, i missed you so much!" "kami rin anak!" at nagyakapan silang tatlo habang lumuluha ang kaniyang ina.

mabilis na sagot at kasunod ng pag tawa ko. "How i wish nakikita kitang laging ganto." "Laging parang tanga" "Nope laging masaya because of me." mayabang na sabi niya kasunod ng mahigpit niyang pag yakap sakin. "Bakit ba kasi hindi mo pa ako ipapakilala sa mga magulang mo." parang bata na sabi niya.

“Ikaw? Sisihin mo rin ang sarili mo kapag may bagyo. Sisihin mo ang sarili mo sa lahat ng bagay! Hindi ba dapat ako ang sisihin mo? Kami ng pamilya ko?” Tumahimik itong nakatingin sa ibaba “Hindi ko puwedeng tanggapin ang pagmamahal mo, Blue. Ayoko ng ganitong pakiramdam na sa tuwing nagiging masaya ako ay natatakot ako. Natatakot akong pagkatapos ba ng saya ay may dumating na naman na problema? Pagkatapos ba ng saya habang nagugustuhan kita ay may mangyayaring masama? Wala akong karapatang maging masaya kung habang buhay ay awa at pagsisisi ang nararamdaman ko para sa mga magulang ko.”

Yung gabing 'yon ang isa sa pinaka memorable na gabi ng buhay ko dito sa lupa. Idagdag mo pa ang masayang araw na nakilala ko ang pamilya mo. Nagkataon pa talaga na birthday mo. Patawarin mo ako kasi bago ka pa man makababa nung araw na 'yon ay naikwento ko na sa kanila ang mangyayari. Na hindi na rin ako magtatagal. Alam kong sobrang nahirapan sila na mag-panggap na masaya knowing na masasaktan ka din after. Pero isang mataas na pagdakila ang ibinibigay ko sa magulang mo dahil sa pag-payag nila.

"How about the last time we went out. Nagpaalam ka?" I bit my lip and shrugged. Hindi agad nakasagot dahil sa pagkain sa bibig. "Don't tell me, hindi ka nagpapaalam sa mga magulang mo." Aniya niya pa. Nangunot naman ang noo ko at biglang bumagal ang pagnguya.

marahan na sagot ni Ella dahil hindi nya nauunawaan kung ano nga ba talaga ang nangyayari "ako si Amanda Cristobal at ako ang nakababatang kapatid nang iyong ama at sila naman ang aming mga magulang" "pero..." "marahil naguguluhan ka sa mga nasabi ko subalit iyon ang totoo.. alam kung masama ang loob nang ama mo sa mga magulang namin.. pero sana hindi yun ang maging dahilan para madissapoint ka sa kanila" Lumapit naman ang kanyang Lola at lolo at saka sya niyakap nang mahigpit "Apo ko.. nasan ang iyong mga magulang.. nasan ang anak ko.. gusto ko silang makita"

"P-Papa..." Si papa na ang humila sa akin para mayakap ako. Hindi ko maipaliwanag ang kasiyahan na ganoon pala kasarap sa pakiramdam ang yakap mula sa magulang. Na nagawa ko lamang ipagkait sa kanila, at sa sarili ko ng ilang taon.

Kaya hindi na siya naniniwala. "Alam kong kaya mo 'yan. Ikaw pa ba? Sus." "Sobrang dami ko talagang iniisip this past few days. Hindi ko alam kung paano ko pa sisimulan ulit ang lahat dahil masyado akong nawawalan ng gana." Pinisil na lamang niay ang kamay nito. Alam niyang malaki ang naging impact ng nangyari sa pagitan nito at ng mga magulang. Pero hindi niya maiwasang hindi maawa. Walang magulang itong malapitan ngayon. Walang magulang na kasama. Walang magulang na malalapitan, walang magulang na dadamay sa kaniya kapag may mga problema, walang magulang na titingin at magpapayo sa kaniya.