Ang Aking Mga Magulang Tula 소설 & 이야기

Hindi ko alam pero nung mga sandaling iyon ay nanginig na ang boses ko at sobrang lakas pa rin ng kabog ng didbib ko. Nginitian naman ako ng malungkot ni Kuya Macky. "Sila ang tunay nating mga magulang, Mirae." Doon ay tuluyan nang bumuhos ang mga luha ko. "Papaano? Hindi ba sila Nanay at Tatay ang totoong mga magulang natin?" Tanong ko. Umiling si Kuya Macky at huminga ng malalim.

Hindi ko alam kung ano nga ba ang naisip ko noon sa gitna ng ganoong desperasyon. Sobrang daming tumatakbo sa isip, masyadong mabilis para makapagsalita. Marahil pinagsisihan ko lahat. Pinagsisihan kong nangtiwala agad ako sa isang estranghera. Pinagsisihan kong hindi ko sinamahan sina Mom at Dad sa ancestral home, baka nailigtas ko pa si Mom. Pinagsisihan kong inuna ko pa ring mahalin ang si Dad at kapatid ko na hindi naman ako pinahalagahan.

Ang kapal ng mukha niya! Limang taon siyang nawala at lumipat sa ibang bansa nang malayo sa amin ni Papa. Tapos ngayon, babalik siya para umastang magulang ko? Ano siya, ang bago kong Daddy? Nasulyapan ko ang repleksyon ko sa salamin at napangiwi. Mukha akong basang sisiw. Hindi na kataka-takang pinabihis ako ni Ninong Chandler.

Flashback. Hindi ko na kayo ituturing na mga magulang. Patay na ang mga magulang ko. Buhay si Arex pero parang patay na rin dahil wala na siya sa katinuan. Nawawala si Arex hindi man lang ninyo naisipan na hanapin. Anong klaseng mga magulang kayo. Sa harap ng publiko napakabait ninyo. Kayo ang example ng anghel na may sungay. Mabuti nalang at hindi namin namana ang inyong pag-uugali.

Ani Mama na ikinatango ko. Tama nga naman si Mama. Sobra na 'yong pinatuloy niya kami rito sa bahay niya. Malaking utang na loob na iyon sa akin. Sa totoo lang, nahihiya talaga ako sa mga magulang ko. Nahihiya ako dahil ganitong eksena pa ang maabutan nila dito sa Manila. Ito pa naman ang unang punta nila tapos disappointment lang ang sasalubong.

nakangiting paglalahad ng mommy niya. "Kaya super thankful ako sa'yo Mom, na ikaw ang naging mommy ko. Na kayo ni Dad ang tumayong magulang ko. Utang ko sa inyo ang lahat ng meron ako," wika niya sa mommy niya. "Pero mom, magagalit po ba kayo sa akin kapag sinabi ko na hinahanap ko ang totoong magulang ko? Ang taong nagluwal sa akin?" tanong pa niya sa ina. Ilang taon rin niya itong tinago sa mga magulang niya at ngayon lang siya naglakas loob na magsalita.

Napa buntong hininga na lamang ako at ngumiti sa kanya. "Wala lamang ito, may naiisip lamang ako." Saad ko napa tango naman ang aking uripon. "Tiyak na magugustohan ng iyong mga magulang ang ginawa niyong handong para sa kanila. Napaka buti niyo po pala." Ang buong akala ni andula ay isang handong na tula ang ginawa ko para sa mga magulang ni arami, ngunit hindi. Ngumiti akong peke sa sinaad niya. Tila na konsyensiya ako sa aking pag sisinungaling.

Nanglaki ang mata ko ng sinabi nila ang buo kong pangalan pero ang mas ikinagulat ko ay ang biglang pagkakaroon ng wave sa paligid pagkatapos kong masoot ang korona. Nakita ko sila na medyo napatumba at agad ding namang tumayo pero naririnig ko ang sinasabi nila. Naalala na nila ang tungkol sa mga magulang ko! “Ang paglipat sa'yo ng katungkulan ng magulang mo ang daan para maalala silang muli ng marami”

Tumango ako, “Sobra.” “Bayad ka na.” Napalingon ako sa kanya, “Huh? Saan po?” “Bayad ka na sa Mama at Papa mo.” Nakangiti siyang humarap sa akin saka binitawan ang kutsilyo niya, “Sabi nila makakabayad lang ang anak sa magulang kapag nagkaroon na siya ng sariling anak. Kasi mararanasan niya na rin kung gaano kahirap ang magpalaki ng sarili niyang anak. Kapag nagka anak ka na doon mo mas maiintindihan ang mga magulang mo. Doon mo marerealize na mga tao lang din sila. Hindi perfect. Tulad mo ngayon, magulang ka pero tao ka lang din. Hindi ka perpekto, kailangan mo rin ng pahinga.”

Tumabi ako kay tatay at yumakap habang panay pa rin ang pagtulo ng aking mga luha. Maya maya pa ay naramdaman kong tinapik-tapik nito ang balikat ko na ang ibig sabihin ay okay na siya. Nakahinga ako ng maluwag. Lumapit din si Nanay at Jena sa amin at yumakap din. Sobrang saya lang ng puso ko dahil napatawad nila ako. Tunay nga ang kasabihan na walang magulang na kayang tiisin ang mga anak, at patunay ang aking mga magulang.