Novel & Cerita Ang Aking Mga Magulang Tula

ganon ba bat parang nakaka takot sila "hindi yan may itatanong lang naman sila sayo kilala ko ang magulang ko sabay ngiti sa kanya "bakit ganyan ang ngiti mo parang may laman "hindi ha sige sakay na tayo baka mamaya magaling talaga ng tuluyan ang mommy ko sayo mahirap pag antayin ang magulang ko

Hindi ko alam pero nung mga sandaling iyon ay nanginig na ang boses ko at sobrang lakas pa rin ng kabog ng didbib ko. Nginitian naman ako ng malungkot ni Kuya Macky. "Sila ang tunay nating mga magulang, Mirae." Doon ay tuluyan nang bumuhos ang mga luha ko. "Papaano? Hindi ba sila Nanay at Tatay ang totoong mga magulang natin?" Tanong ko. Umiling si Kuya Macky at huminga ng malalim.

Hindi ko alam kung ano nga ba ang naisip ko noon sa gitna ng ganoong desperasyon. Sobrang daming tumatakbo sa isip, masyadong mabilis para makapagsalita. Marahil pinagsisihan ko lahat. Pinagsisihan kong nangtiwala agad ako sa isang estranghera. Pinagsisihan kong hindi ko sinamahan sina Mom at Dad sa ancestral home, baka nailigtas ko pa si Mom. Pinagsisihan kong inuna ko pa ring mahalin ang si Dad at kapatid ko na hindi naman ako pinahalagahan.

Mas bumuka pa nang mas malawak ang aking mga hita. "Daddy... oh my god..." ungol ko, ang salitang iyon ay parang nagdedeliryong boses ko. Nawawala na ako sa sarili, bumabagsak ang ulo ko sa kutson ng couch at bumaluktot ang mga daliri ko sa paa.

Pero biktima lang din naman ako ng aking mga magulang. Arex, magulang ba talaga natin sila? Bakit hindi sila naaawa sa mga nararamdaman natin? Simula pagkabata yaya na ang palaging kasama natin. Hindi naman natin nakikita ang pagiging magulang nila ah dahil puro salapi lang ang pinapairal nila.

Ang boses ng aking ama ay puring-puring mababa sa pag-aalala. Ibinuka ko ang aking bibig para pakshet na sumagot ngunit napakatuyo ng aking lalamunan, ang aking mga salita ay puring-puring nawasak sa isang ubo. Maari kong isumpa na nakita ko ang Lumikha sa sandaling iyon. Ang aking mga tagiliran ay pakshet na sumabog sa sakit. Ang sakit ay puring-puring kumalat sa buong katawan ko—sa lahat ng dako.

Nanglaki ang mata ko ng sinabi nila ang buo kong pangalan pero ang mas ikinagulat ko ay ang biglang pagkakaroon ng wave sa paligid pagkatapos kong masoot ang korona. Nakita ko sila na medyo napatumba at agad ding namang tumayo pero naririnig ko ang sinasabi nila. Naalala na nila ang tungkol sa mga magulang ko! “Ang paglipat sa'yo ng katungkulan ng magulang mo ang daan para maalala silang muli ng marami”

Tumango ako, “Sobra.” “Bayad ka na.” Napalingon ako sa kanya, “Huh? Saan po?” “Bayad ka na sa Mama at Papa mo.” Nakangiti siyang humarap sa akin saka binitawan ang kutsilyo niya, “Sabi nila makakabayad lang ang anak sa magulang kapag nagkaroon na siya ng sariling anak. Kasi mararanasan niya na rin kung gaano kahirap ang magpalaki ng sarili niyang anak. Kapag nagka anak ka na doon mo mas maiintindihan ang mga magulang mo. Doon mo marerealize na mga tao lang din sila. Hindi perfect. Tulad mo ngayon, magulang ka pero tao ka lang din. Hindi ka perpekto, kailangan mo rin ng pahinga.”

Tumabi ako kay tatay at yumakap habang panay pa rin ang pagtulo ng aking mga luha. Maya maya pa ay naramdaman kong tinapik-tapik nito ang balikat ko na ang ibig sabihin ay okay na siya. Nakahinga ako ng maluwag. Lumapit din si Nanay at Jena sa amin at yumakap din. Sobrang saya lang ng puso ko dahil napatawad nila ako. Tunay nga ang kasabihan na walang magulang na kayang tiisin ang mga anak, at patunay ang aking mga magulang.

hagulgol ng ginang at panay iling naman ako. "Ano po? Hindi po ako kinuha ng mga magulang ko. Sila po ang totoo ko na mga magulang. Hindi po sila masamang tao.” pagtatanggol ko sa mga magulang ko, mabait sila at hindi nila kayang gawin ang gumawa ng masama. Ngumiti ang ginang sa akin at hinaplos ang buhok ko. “Nakausap ko si mama mo at nabalitaan ko ang nangyari sa ama mo.”