Novel & Cerita Ang Aking Mga Magulang Tula

komento nito. Napahawak ako sa tainga ko, "Thank you po" Napalunok ito, "S-saan mo 'yan nakuha?" "Meron na po ito simula nang ipanganak ako,'yon po ang sabi ng magulang ko" Dahan-dahan itong tumango, parang may malalim syang iniisip habang nakatingin sa aking tainga. "Saan na ang mga magulang mo?"

I sent a text message to Ate Mel, asking her about tita. Malayo man loob ko sa mga magulang ko, magulang ko pa rin sila. Kahit sabihin kong wala akong pakialam, may paki pa rin ako. Kahit bali-baliktarin ang mundo, sila lang ang makakasama ko sa dulo. pulang kabayo (Joyce): Mga tanga, nagchat sa akin nanay ni Nics HAHAHSHSHAHAHAHS alfonso (Althea): ano sabi? HAHAHA

mangiyak- ngiyak kong sabi kay inay. Nanariwa naman kasi sa aking isipan ang tunay kong mga magulang. Miss na miss ko na sina daddy at mommy. Hindi ko na maibabalik pa ang mga buhay nila pati na rin si itay kaya’t kay inay Linda ko inubuhos ang kayamanan mayroon at tinatamasa ko ngayon.

Nakangiti kong kinakausap ito. "Ang ganda, ikaw ang liwanag sa madilim na kalangitan. Liwanag na nagbibigay ng pag-asa kahit na dumating sa puntong walang-wala na." Nasasabik akong gumawa ng tula. Ito ang ginagawa ko sa tuwing naiisip ko kung ano ang pakiramdam ng may pamilya at sa tuwing nalulungkot ako. Ngayon, magkakapamilya na rin ako. Magagawa ko rin ang paggawa ng tula nang masaya ang pakiramdam ko.

Basta na lang kasi siyang tumawa eh wala namang nakakatawa. “Nagsasalita ka pala. Ni hindi mo nga sinagot kanina eh. Nagpakilala ako sayo eh hindi mo naman tinanggap ang pakikipagkilala ko. Ganiyan ka ba pinalaki ng mga magulang mo?” Magulang? Tss. Wala na akong magulang. Yung nag-iisa kong magulang, ang papa ko, nakakulong ngayon at hindi basta-basta ang kulungan niya dahil siguradong high-tech yun.

"What do you mean anak? Hindi ka ba magpapaiwan dito? I think it's okay naman kung gusto mong makasama ang tunay mong mga magulang." Lihim siyang napahagikhik. "Of course not! Sino ba kasing nagsabi na iiwan ko kayo? Dad, ikaw lang Po ang tunay kong magulang. Ikaw lang at wala ng iba kaya nga hiniling ko ito sa inyo ngayon na kung maaari ay makipag-ayos na po kayo sa kanila para naman Po mabawasan ang bigat diyan sa puso mo."

"Sa tingin mo, ano naman ang mahihita ko sa mga magulang mo kung gagawin ko 'yon, eh, mas mahirap pa iyon ngayon sa daga? Hindi ko nga alam kung saan ang mga iyon naglulungga ngayon. Hindi ko gustong kaawaan mo sila, dahil hindi naman nila desserve 'yon. Mas mabuti na mag-move on ka na lang at kalimutan sila, dahil kung mabuti silang magulang, marunong silang mag-isip ng matino. Isa pa, sa kondisyon nila ngayon, malabo na mailigtas mo pa sila. Dahil sooner or later, hindi na rin magagamot ang sakit nila at mas lalong lalala pa! You know why? Dahil mga addict na sila. And you know what I mean," "I hate you! Kahit ano pang sabihin mong paninira sa mga magulang ko, hinding-hindi ako maniniwala

Baka kung ano pa ang isipin niya, at lumayo ang loob niya sa mga magulang namin. Kung maganda naman na ang buhay nila, sino naman ako para guluhin muli, dahil lang nalaman kong sila pala ang mga magulang ko? Pero kung kaunting impormasyon lang naman tungkol sa kanila, siguro ay puwede namang pagbigyan ko muna ang sarili ko? Ilang taon din ang nasayang. Kahit ngayon lang ay maramdaman ko naman na may mga magulang ako. Na hindi ako nag-iisa.

Malas ba talaga ako? Maagang kinuha sa akin ang mga magulang ko. Sa murang edad nakaranas ako ng kalupitan mula sa mga taong akala ko kapamilya. Namuhay at nakipagsapalaran ako sa magulong mundo. Akala ko lahat ng hirap naranasan ko na pero hindi pa pala. Kulang pa pala lahat ng yun, warm up lang pala?

Ngunit agad din niya akong hinila palapit muli sa katawan niya. "Hindi mo na kailangan pang umakto na in love sa akin dahil aalis naman na ang mga magulang mo," mahinang bulong ka sa tapat ng kanyang tainga. Sa mata ng mga magulang niya ay nagpapalitan lamang sila ng mga malalambing na mga salita.