Novel & Cerita Ang Aking Pamilya Sanaysay

Alam kong hinahanap-hanap pa rin niya ang pagmamahal at yakap ng isang ama kahit sabihin natin na galit siya sa tatay niya. Napatikom ako ng bibig dahil sa nalaman ko. Iniisip ko pa lang na mangyayari sa akin baka mawala na ako sa katinuan. Baka mas malala pa, kung ano na ang gawin ko sa babae niya. Ilang minuto ang lumipas bago ako nagsalita. "Nag-iisa akong anak sa pamilya. I can't claim we're a picture-perfect family. I grew up in a family that was unlike any other. Our family is different.”

Hindi agad sumagot si Michael sa akin kaya naman mabagal kong ibinalik ang aking paningin sa kanya. Walang emosyon ang kanyang mukha habang nakatingin pa rin sa akin. "Family is annoying, and a burden," diretsong sabi niya habang titig na titig sa akin. Hindi ko alam kung bakit pakiramdam ko tila biglang mas nag-init ang buo kong mukha, init na marahil ay dahil sa ngayong nararamdaman kong inis. "Anong family is annoying, and a burden? Ganyan ba tingin mo sa pamilya mo? Kaya ka siguro mag-isa rito!" diretso at inis na sabi ko.

Puno ng emosyon ang mga mata nito. "You're always like that sweety, palagi mong iniisip ang sasabihin ng ibang tao---" Anito na hindi ko agad pinatapos. "Pero hindi ibang tao ang pamilya mo! Sa tingin mo ano kayang iisipin nila kapag nalaman nila ang tungkol sa relasyon natin? Na ang nag iisang anak na lalaki ng bilyonaryong pamilya Villaroman ay pumatol sa isang dukha at muchachang babae tapos pinaganda at pinaaral pa ng libre." Puno ng emosyon na salaysay ko at kita ko ang pagpakawala nito ng malalim na buntong hininga.

Kaya ang second option ang mag-ipon, pero sa ngayon ang pag-iipon hangang isipan na lang muna. Sa totoo lang hindi naman talaga ako ipinanganak sa isang mahirap na pamilya. Nanirahan ako sa loob ng labing-pitong taon sa isang pamilya na mayroon namang average income ang aking mga magulang. Kaya nga kahit marami kaming magkakapatid, walo, maayos parin ang pamumuhay namin. May bahay kaming maayos na nauuwian, sasakyan at nakakapag-aral sa mga private school. Thanks to dad ang mom na nagsisipag ng husto sa kompanyang pinaglilingkuran nila. Sa panahon na yun ayos at napaka-normal ng lahat, hangang sa dumating ang oras na nagsimula nga ang kamalasan sa pamilya namin.

Was all I could say. Never thought that I had this big circle of family. Bukod pala sa talento ng pamilya sa sining ay hindi ko rin maikakaila na maganda at guwapo pala ang pamilyang kinabibilangan ko. Kaya naman pala pang-maharlika iyong kagandahan ko, kasi may pinagmanahan nga naman ako. Sandaling nagpaalam ako kay Boss para pumunta sa banyo. Ang bigat na naman kasi ng pantog ko.

Iniisip niya na patayin ang sinuman na mangangahas na manggulo sa kanyang pamilya. Kahit na nagtatago sila, sila ang pinakamalakas na pamilya sa buong mundo. Marami sa mga miyembro ng kanilang pamilya ang nabuhay ng ilang daang taon at higit na mas malakas sa kanya. "Hindi natin pwedeng gawin 'yun."

Hindi lumilingon na nagsalita ito. "Axis, sa totoo lang ay hindi ko kayang lunukin ang sinabi mong lahat na iyon sa akin. Hindi ko gagamitin ang katawan ko para lang sa pera mo. M-My parents, hindi ako naniniwala na iyon ang nasa isip nila nang gusto nila akong ipagkasundo sa'yo. Kung… kung alam ko lang na may malaking problema ang pamilya ko ay hindi na ako pumayag na pumunta rito. P-Pinagsisisihan ko na minahal at nakilala kita."

sobra na ang paghihirap mo sa ating pamilya patawarin mo kami ng ama mo Laura. Nanay,huwag na po kayong magsalita ng ganyan masaya ako na napagsilbihan ko kayo na pamilya ko,kung sa tingin ng karamihan ay marumi ako matagal ko ng tanggap po yan wala akong pakialam. Kung ano man ang sabihin nila. Tayo parin ang magkakampi,wal ng iba,sandali nay,pupulutin ko lang ang mga perang nagkalat ibabalik ko ito kay Tyron bukas.

Ayaw ko na sana pang isipin pa 'yon at magpokus na lang sana sa mga bagay na nagpapasaya sa akin, pero kung minsan ay bigla-bigla na lang 'to pumapasok sa aking isipan kaya hindi ko maiwasan. Naisip ko na rin naman na narito na ako sa Pilipinas at bakit hindi ko pa kitain ang pamilya ko? Kahit papaano ay gusto ko rin silang makita, lahat din ng ginawa ko ay pinatunayan ko rin sa kanila na kaya ko ring umangat nang ako lang na walang kinakailangang ibang tao, at sana gano'n din ang isipan nila.

Ang family day na pinakahihintay ng lahat, ang araw kung saan magyayabang nanaman ang bawat membro ng pamilya. Bakit nga ba sa tuwing nagkakaroon ng pagtitipon ay hindi maiiwasan ang payabangan? Nariyan palagi ang pagkukumpara kesyo si ganyan ganito kaya dapat ganoon ka rin. Nakakasawa at nakakapanghina, iisang pamilya kayo pero ang mga ugali ay magkakaiba. Bagama't wala siyang pakialam sa kanyang walang kwentang manugang, hindi siya nangangahas na maliitin ito dahil takot pa rin siya tuwing naalala ang nangyari.