Novel & Cerita Ang Aking Sarili Essay Als

Serenity/Serin's POV Welcome back U.P. Sabi ko sa sarili ko habang nakatingin ngayon sa paaralang pinapasokan ko. Nandito ako ngayon sa harapan ng isa sa mga kilalang unibersidad sa Pilipinas, ang University of the Philippines dito sa Diliman, Quezon City sa Manila. I'm so blessed because I have full scholarship in this prestigious university. Sa dinami-dami nang nagnanais na makapag-aral dito, isa ako sa pinalad. I'm really thankful with God for this opportunity. Now I'm taking BS Architecture course. This is my mother's dream for me, and also my dream too.

"Walang ibang nagmamay-ari ng iyong katotohanan kundi ikaw." Hello world. Ako nga pala si Eli Montemayor, labing-walong taong gulang at kasalukuyang nag-aaral sa Colegio de San Nicolas. Second year college na ako sa kursong Business Management Major in Accounting. Hindi ako matalino sa Math pero ito ang kursong kinuha ko for some reason. Una, Business management at Education lang ang option na courses sa school na pinasukan ko. Well, I don't picture myself as a teacher in the future. Trust me, baka mabully lang ako ng mga estudyante ko kung magkataon. So I have to choose Business Management. Tsaka ayaw ko kayang maging isang simpleng empleyado lang in the future.

Alam niyang singsing iyon! “Wala ng intro-intro mahal ko, will you be my wife? My forever? O Misis Hernandez?” nakangiting sabi nito. Parang gusto niyang sumigaw nang mga oras na iyon. Ito na ang pinakahinihintay niya. Umupo siya at tumitig sa binata na hindi nawawala ang ngiti. Para siyang teenager talaga sa mga oras na ito. OA na kung OA!

Tumalon-talon si Renz "Hindi maganda ang pag-arte?, ako..." "Okay 3,000 words!” kalmado kong sabi bago ko itinulak ang aking wheelchair papunta sa dining table. Renz: ... Hindi pa ako nakakagawa ng essay na lampas sa 800 salita sa buong buhay ko! Ang tanging pagkakataon lang ay noong college entrance exam! My God, ano ba itong pinapagawa mo sakin Hector?! THIRD PERSON POV Habang kumakain si Anne ng almusal ay tinawag niya si Renz

but ok,malaki kana at alam muna ang tama at mali. Thank's bro.dito muna kayo pupuntahan ko lang si Cassandra.

Iyak nito. “Handa akong ibigay ang sarili ko sayo, virgin ako wala pang nakakagalaw sa akin, maingat ako sa aking sarili, basta ang kapalit sa akin mapupunta lahat ng gusto kong makuha. Gusto kong maitaguyod ang sarili ko pag dating ng araw at alam kong magagawa ko lamang iyon kapag nakapag tapos ako ng pag aaral at nakapasa ng board. Handa akong ibenta ang sarili ko sayo Arc, basta ipangako mo na ibibigay mo ang lahat ng pangangailangan ko.” Sabi nito sa tonong nag mamakaawa.

alok ko sa kaniya, pero tila hindi pa rin iyon sapat sa kaniya. “V, gusto ko sana ay ‘yung sariling paa at kamay ko ang mag-aangat sa akin. Sariling pawis at dugo ko. ‘Yung gawa mismo ng sarili kong kakayahan. Hindi ko rin kasi gusto ‘yang biglang shortcut, hindi nakaka-proud.” Kakaiba din ito. Naiingit, pero nung gusto mo nang tulungan, aayaw naman. Mataas din ang pride. Pero gets ko naman siya. Mainam naman talaga ‘yung umangat ka sa sarili mong paa, hindi sa tulong ng iba. Okay, gets ko siya.

Nakakuha kami ng birth certificate nilang tatlo at yun ang ginamit ko para makapag-enroll sila. Nasa grade 5 na silang tatlo ngayon. Pagkatapos nilang mag-grade-1 noong isang taon pinatake sila ng exam at pinalad na makapasa kaya ngayon ay nasa grade 5 na sila. Nakapag-enrol din ako sa ALS. Nakuha ko ang mga dati kong papeles na sya ring ginamit ko. Sabado at Linggo ang pasok ko. Nagtake ako ng exam nung nakaraang taon at pinalad din ako.

Tinungga ko ang isang bote ng alak, sarado ang isip ko at talagang sising-sisi ako sa ginawa kong pag-iwan sa bata. “Ang gago ko pare, ang tanga-tanga ko at tama siya wala akong kwenta, why? Dahil mismong pagkatao ko ay hindi ko kilala, hindi ko maalala ang sarili ko, kung sino siya sa buhay ko. Alam mo yung pakiramdam na dito pare… dito sa puso ko, alam kong kilala ko siya pero itong utak ko? Ayaw makisama, ayaw niya akong maalala kung anong naging papel ni Ms. Corpez sa buhay ko, tapos kamuntikan ko pang napahamak ang anak niya. Ang anak niya pare. Hinding-hindi ko mapapatawad ang sarili ko kahit nakakaalala na ako.”

Ysla Inis na inis ako sa sarili ko. Sa sobrang inis, parang gusto kong suntukin ang sarili ko at paulit-ulit kong sinisisi ang sarili sa nangyari kagabi. Maaga akong nagising, mas maaga pa sa sikat ng araw, at dali-daling umalis ng bahay. Hindi lang dahil sa may trabaho ako dahil sobrang aga ko talaga, kundi dahil ayokong makita si Nathan. Ayokong makaharap ang taong ‘yon matapos ang lahat.