Ang Aking Sarili Essay Als Novels & Stories

At bawat dahilan ay humuhubog sa akin para lumipad nang mas mataas sa susunod. Kaya kahit na ngayon, sa gitna ng alingawngaw ng bulung-bulungan at kasinungalingan sa social media, huminga ako. Tumayo ako. Tumingin sa sarili sa salamin ng banyo, at ngumiti sa sarili. Ako si Kaylee Sydney Carnegie. Hindi ako perpekto. Hindi rin ako ganap. Pero handa na akong bumangon. Handa na akong makita siya muli.

Natawa naman ako dahil sa ginawa niya. "Hello, everyone! My name is Alsephina Gomez Sorreño, 7 years old and I love to make myself pretty because I want to become a model someday, and my Mommy will be my designer and she'll make my clothes!" she said full of confidence and I smile at everything that she said. Tapos na akong magsipilyo at siya naman ay hinihintay niya lang kung ano ang sasabihin ko, pinatagal ko pa at napahawak pa ako sa aking baba para talaga kunwari ay nag-iisip ako.

dagdag ko, “hinihiling ko ang inyong pagtitiwala at pagtutulungan. Ang Alyansa ay hindi isang pangalan lamang, hindi isang hanay ng mga tuntunin, at hindi isang grupo ng mga pinuno. Ito ay ang kabuuan ng ating mga kilos, ng ating mga pagpapasya, at ng ating pagmamalasakit sa isa’t isa — mula sa ating mga unang hakbang hanggang sa kasalukuyan. Ang tunay na lakas ay wala sa mga gusali o kagamitan, kundi sa puso ng bawat isa sa atin. Kung patuloy nating aalagaan ang ating ugnayan sa kalikasan at sa ating kapwa, mananatiling matatag ang ating tahanan sa kabila ng anumang bagyo o pagbabago ng panahon.” Sa sandaling iyon, narinig ko ang mahinang ugong ng hangin na dumadaan sa mga sanga ng puno, at

nakangiting wika ng isa pa at akmang lalapitan sana nila ako nang bigla akong napayakap sa aking sarili Seriously? Tutulungan talaga nila akong maligo? Ano ako, bahagi na ng royal family? Or baka naman ginu-good time lang ako ng bwesit na Arif na iyun? "Sandali---sandali lang po. Kaya ko na po ang sarili ko. Ako na po ang bahala." seryosong sambit ko at pagkatapos noon, halos tumalon na ako sa kama at patakbong pumasok ng banyo.

Hindi ba maayos ang set up nila na lahat ng utos nito ay sinusunod niya? “For three months ay susunod ka sa gusto ko and pagkatapos nun ay pwede ka ng umalis sa bahay na ito. Ako na mismo ang makikiusap sa Mommy ko na paalisin kana.” seryosong wika nito habang nakatingin sa mga mata niya. Hindi niya maiwasang mag- isip sa mga oras na iyon tungkol sa sinasabi nito, ngunit kung three months lang naman ay bakit hindi. Tutal naman ay napakabilis na ng araw na lumipas.

Diko alam kung tinulungan ba talaga niya ako or sadyang di niya alam na sa gitna mismo namin siya dumaan. I’m Angel Mae Bailey . I am half Filipina and half American sa side ni Papa, si Mama kasi Filipina. Yes, Nerd ako dahil diko ugali na mag syot ng kung ano-ano or tamang mas sabihin na wala akong fashion sense. Okay, happy na?

Kaya mas lalo akong nanliit at naawa sa sarili ko dahil sa edad kong ito ay mangmang pa rin ako. Binasa nga ni lolo ang nilalaman ng papel habang ako'y matiyag at magiliw na nakikinig. Kaya naman napag alaman namin na ALS (Alternative Learning System) ang tawag sa sinasabi niyang paaralan. "May exam daw sila na ibibigay. At kung iyon ay maipapasa mo, pwedeng pwede ka na makapag enrol." Masayang wika nito kaya napangiti ako.

Compliment. "Finally! After years of planning, we're finally in one roof!" Tumili si Rei nang makapasok kami sa apartment na nilipatan namin. Matapos ang graduation namin, ilang linggo lang kaming nanatili sa Pontevedra bago lumuwas ng Manila.

H E A V E N Week had passed, nag umpisa na rin ang mga regular classess namin, I have 28 units for this sem. Nakabili na rin ako ng mga uniforms, shoes and new bags, si far madali pa naman ang lahat, medyo na-culture shock lang ako, kinakabasido ko na rin ang buong Uni para hindi na ko maligaw. Today ang submission ng essay namin na pinagawa last week. Hindi ko alam kung tama ba ang ginawa ko at mga sinulat ko dito. Well, sana tama lang.

Hindi ko mapigilan ang mapatawa ng mapakla sa aking sarili. Ang saya, hindi ba? Iyon bang minahal ka na nga lang ng palihim, tapos bigla-bigla eh iiwanan ka nalang sa ere at hindi ka man lamang kinausap. Wala man lamang paalam eh! Ang sakit. Tangnang buhay. Napakalupit! Pinaiyak ako ng mas bata sa akin. At estudyante ko pa.