Ang Pagmamahal Sa Bayan Novels & Stories

ojin, batid kong manganganak na ang iyong asawa sa susunod na araw," muling sabi ng hari. Kahit pa inaasahan na babanggitin nito ang tungkol sa bagay na iyon ay napatigagal sa kanyang kinatatayuan si Kojin. "Anong ibig ninyong sabihin kamahalan?" painosenteng sagot niya. "Hinayaan kitang mamuhay nang matiwasay kasama ng mortal na iyan sa matagal ding panahon. Nais kong ipahayag mo bukas sa harapan ng lahat na iaalay mo sa akin ang sanggol kapag naisilang na ito mula sa sinapupunan ng iyong asawa," mariing wika ng hari. "Pero kamahalan..." naputol na wika niya nang muli itong nagsalita. "Nalimutan mo na yata Kojin, sinabi ko na may kapalit ang pagpapaubaya ko sa iyo sa buhay ng mortal na iyon

Madami kang matutunan. Hindi lang sa pansarili mo. Kung di para sa inyong dalawa. Na dapat alam mo ang kahulugan ng pagmamahal. Tama lang naman na masaktan sa pagmamahal dahil ka-akibat na talaga ito ng saya. Pero ang mali lang bakit... bakit? Nahuhulog tayo sa taong hindi naman dapat. Sa taong hindi tayo kayang sapuhin at sa taong hindi tayo kayang mahalin.

Nang mag umaga na punong puno ng kissmark ang katawan ng malanding kapatid ko na nahihiya pa na nakasandig sa braso ng asawa ko. Napabalikwas ng bangon si Demetry at ng makita ang lahat. Biglang nag bago ang awra ng mukha nito. “Grace, ang nangyari kagabi ay.. Parehas…" Ngumisi ako, nagawa mo na ang lahat lahat bakit ngayon ka pa ba magsisisi. Gago ka! Ang dumi mo! “Demetry, hwag kang mag-alala hindi ko sasabihin sa ate ko. Simula ngayon bayaw na kita. Aalis ako patungo sa abroad para mag-aral. At hindi na ako magpapakita pa sayo ulit.”

Madali ba talagang makuha ang pag-mamahal ng isang tao? Kailangan niya ng tagapagmana… Tsk. Ni isa nga sa dalawa niyang ama-amahan ay walang mga asawa dahil mas pinili nito na magbigay ng serbisyo kesa magkaroon ng sariling pamilya. At hindi lang iyon ang dahilan nila… Alam niyang nahihirapan ang mga ito magmahal ng babae. Walang kasiguraduhan kung pagmamahal ba talaga ang makukuha sa isang tao. Kasi ang pagmamahal isang pribiheliyo upang maging masaya ang isang tao. Kung gagawa siya ng isang pamilya… Kung wala namang pagmamahal… Masasabi ba niyang kaligayahan iyon?

sabi ni Ma'am Casandra. "Love and support?" ulit ni Ma’am Margaret, na para bang naiinis sa sinasabi ni Ma'am Cassandra. "Ang love, hindi lang yan nasa salita. Ang tunay na pagmamahal ay nasa gawa. Kaya nga itong si Pipay, kahit simpleng piyaya cake lang, may pagmamahal at effort!" dagdag nitong sabi. Napatigil ako sa pagkain. Shocks, ang galing ni Ma’am Margaret. 'Ako na ang example ng pagmamahal at effort' masaya kong sabi sa aking isipan.

Mahigpit niya itong niyakap at pinakiramdaman ang init ng kanyang pagmamahal. “Nosgel, huwag mong isiping ikaw ang may kakulangan,” panatag niyang sabi. “Ang pagkakaroon ng anak ay hindi lamang nasusukat sa paglabas nito sa sarili mong sinapupunan. Ang tunay na pagiging magulang ay nasa pagmamahal, pag-aaruga, at pagbibigay ng tahanan sa isang batang nangangailangan. Kung hindi ito ang daang inilaan sa atin, tiyak na may ibang paraan ang tadhana upang mapuno ang ating tahanan at puso.”

At doon ko natutunan na ang pagmamahal ay hindi base sa estado sa buhay o kung gaano karami ang ari-arian. Ang tunay na pagmamahal ay makikita sa mga simpleng bagay, sa mga araw na magkasama kami sa mga simpleng bagay—pagluluto, pag-aalaga sa isa’t isa, at pagtulong sa isa’t isa sa mga hamon ng buhay.

"Alam mo, anak, minsan ang totoong pagmamahal, hindi sa pagiging magkasama sinusukat. Minsan, ang pagmamahal ay ’yung pagbibigay-daan sa tamang katahimikan. Sa kapayapaan. Sa respeto." "Hindi ko man kasama si Daddy ninyo sa bahay, pero magkasama tayo sa puso. At kung yan ang paraan para maging mas mabuting ina ako, mas mabuting ama siya, at mas masaya kayo… yun ang pipiliin ko araw-araw."

--- Aral sa mga Mambabasa Ang pagmamahal ay hindi nasusukat sa magagarbong regalo o matatamis na salita. Ang tunay na pagmamahal ay nakikita sa mga simpleng kilos—sa pag-aalaga, sa pagsasakripisyo, at sa paninindigan sa bawat pangakong binitiwan.

“Salamat po, Mommy Cony. Sana sa kabila ng lahat, mapatawad niyo kami ni Phyton sa aming nagawang pagkakamali.” Sa sandaling iyon,ramdam ko ang lalim ng pagmamahal na walang hinihinging kapalit — isang pagmamahal na kahit sa paalam ay nananatili. Kumalas ako sa pagkakayap ko kay mommy cony.Pinunasan ang basa kong mukha dahil sa patuloy na pagtulo nito.Napalingon ako sa tunay kong pailya- hinihintay na nila ako,na sasama sa kanila.