Novel & Cerita Ang Pagmamahal Sa Bayan

He deserves someone else. "O-Okay lang. Sanay na ako na hindi ako ang unang priority ng mga taong mahal ko." He fake his laughed at yumuko habang umiiling. I hugged him and he stiffened. "Huwag mong sabihin 'yan. Maraming nagmamahal sa'yo at kabilang na ako doon. Hindi nga lang in a romantic way pero kaya kitang mahalin bilang isang nakababatang kapatid at damayan ka sa mga ups and downs mo sa buhay. Hindi naman sa romantic way lang binabase ang pagmamahal, Julian. Mas maganda nga na maging magkaibigan na lang tayo dahil pwede pang humaba ang pagsasamahan natin." Binitawan ko na siya mula sa pagkakayakap at ngumiti sa kanya.

"Tama ka hija pero may trabaho rin si Axel at tatanggapin kaya siya ng mga taong bayan?" "Why not tita? Ang inang bayan ay mananatili sa likod ng amang bayan. Katulad ng isang tahanan na kung saan ang ina ng tahanan ay siyang ilaw sa buong kabahayan. Siya ang naging tanglaw at naging taga suporta sa haligi ng tahanan. Siya parin ang mananatili sa likod ng amang bayan. May ibang posisyon man si Sanjela na gagampanan, alam na ni Sanje at Axel kung ano ang kanilang dapat gawin para sa bayan,"afsheen explained.

“Handa na akong harapin ang lahat—basta kasama kayo.” Tumingin kami sa aming anak na payapang natutulog, at sa labas ng bintana sa malawak na siyudad na saksi sa aming tagumpay at pagmamahal. Alam ko na sa gabing ito, at sa mga susunod pang araw—kahit may mga hamon at pagsubok na darating—hindi kami matitinag. Dahil ang tunay na kayamanan ay wala sa laki ng bahay o dami ng pera, kundi sa pagmamahal na nagbubuklod sa aming pamilya.

Kung kailangan namin siya, nandiyan siya agad nang walang reklamo. Dahan-dahan, ipinakita niya sa akin na ang tunay na pagmamahal ay hindi nakukuha sa pilitan—ito ay sa matiyagang paghihintay, sa tapat na paggalang, at sa walang sawang pag-aalaga nang walang hinihintay na kapalit. TO BE CONTINUE...

Ano pa kaya pag umalis na talaga ako dito? "Don't worry, Bes. Kaya ko pa naman magtiis. Alam ko na dadating din yong araw na mamahalin niya ako higit pa sa binigay ko. Magtiwala ka sa akin.... alam kong mamahalin niya din ako..." Sana nga.... sana dumating ang araw na masusuklian din itong pagmamahal ko. "Hanggang kailan?" tanong nito.

para akong nagsusumbong na bata. "Bakit?" "Kasi, noong hindi niya pa kinacareer ang oagiging doctor, okay naman kami. Pero ngayon, lagi na siyang busy. Paano naman ang pangangailangan ko?" "Kung ang basehan mo ng pagmamahal ay ang oras, at panahong gugugulin niya sayo, mababaw ang klase ng pagmamahal na meron ka. Wag mo siyang ikulong sa mga nais niyang gawin, hayaan mo pang siya. Saka mo isipin kung ang pagmamahal mo ay kaya siyang suportahan."

Binigyan na naman niya ako ng panyo. Tinignan niya ako sa mata. ‘’Alam mo, ang pagmamahal ay walang kondisyon yan, kusa yang ipinaparamdam ng taong mahal mo, mga magulang mo. Mararamdaman mo naman iyon kung mahal ka talaga nila’’, sabi niya sa’kin Hindi ako nakapagsalita sa kanyang sinabi. Ang pagmamahal ay walang kondisyon, pero kay lola at mama ay bakit may mga kondisyon?

Nagmamahal lang naman ako! Kung alam ko lang na ganito pala kasakit ang magmahal, sana noon pa lang ay pinigilan ko na! Dahan-dahan kong inangat ang kamay kong may hawak ng gunting. Walang pag-alinlangan ko iyong tinutuk sa leeg ko habang nakatingin ako sa salamin.

Isinandal nito ang dalaga sa pintuan at inangat ito habang patuloy ang paghalik nito rito. Sa totoo lamang ay wala naman talaga sa plano ni Francis ang pakasalan si Janna. Kinailangan niya lamang gawin iyon dahil sa kaniyang ama. "Ibibigay ko lamang ang mana mo, kung magpapakasal na kayong dalawa ng girlfriend mo. Why do you need to wait for few years. Janna is a good woman; she has manners, and I like her for you,"

Aaminin kong kahit kailan, matapos ang lahat ay hindi pa rin naglaho kahit kunti ang pagmamahal ko kay Ninong. At wala naman dapat sisihin kundi sarili ko. If hindi ko sana hinayaan ang sarilio ko na mahulog sa isang taong tumayo bilang ama ko sa maraming taon ay sana'y nasa masayang kalayan na ako ngayon ng buhay ko at siguro...... nakahanap ako ng taong mamahalin ko. Pero alam kong hindi naman nation mapipilit ang sarili natin sa kung sino ang mamahalin natin at lalong hindi natin mapipilit ang ating sarili kung sino ang para sa atin.