Anger Management Issue Novels & Stories

Kumunot ang noo ni manang sa tanong ko. "Issue? anong issue?" Lumapit ako sa kaniya at bumulong kahit na kami lang naman ang naroon. "Issue, masama ba ang ugali niya?" Ngumiti na naman si manang, "Ikaw ang makakaalam niyan. Pero huwag kang matakot, hangga't hindi mo nalalabag ang isang patakaran niya walang mangyayari sa 'yong masama."

sagot ko. Yes...psychiatrist or psychologist! May anger management issue ako. Kapag galit ako hindi ko kayang kontrolin ang sarili ko at talagang nananakit ako. Isa na sa naging biktima ko doon ay ang kawawang si Trexie. Ang asawa ko!

Hindi na siya tinataboy ni Anton, at minsan pa’y kinakausap pa siya nito tungkol sa mga problema nito at sa mga pangarap niya sa buhay. Natutunan din ni Amara na intindihin pa lalo si Anton—madalas itong nagkakaroon ng anxiety attacks kapag naririnig niya ang mga balita tungkol sa kanyang mga tito, kaya ginagawa ni Amara ang lahat ng makakaya para tulungan itong makalimutan ang mga alalahanin nito. Ngunit ang mga panaginip ni Anton ay hindi maintindihan ng dalaga hanggang ngayon, iyon lamang ang bagay na hindi pa na open ng amo da kanya.

I don't talk to people I just met. "If you have a problem. Leave me out of it. Don't throw your anger at me, because of your issues." Nagtitimping saad ko rito. I am holding my patience dahil talagang malaki ang isyu ko kay Vander. But since I am professional, kaya ko yung gawin ang magtrabaho na tila wala kaming nakaraan na pangit, pero ngayon na bigla siyang nagagalit at nawawalan din ako ng pasensya.

"Na-stress. Ang daming naisip na problema... sa work ko. Yaph! A lot to think about when you're at work, isn't it?" Ang totoo ay sumagi na naman sa isip niya ang totoong pinagdaanang problema pero agad din niyang inalis iyon sa isip. Oo nga at may panganib sa buhay niya pero ayaw niyang tuluyang ma-apektuhan. Umaasa siyang hindi magtatagal at malalampasan din niya iyon. "Mag-file ka na ng leave mo sa work, ha," nakangiti siyang gumanti ng yakap dito. "Mas magandang maaga para walang maging problema."

Madali kasing mapikon o mainis Ang binata sa mga nasasabi ng mga nakakausap niya Kaya kinailangan niya pang magkaroon Ng anger management course sa isang certified psychologist noon. Sinabihan Naman siya Ng doktor na nasa kanya Ang desisyon Kung anong mangyayari sa hinaharap: Kung magtatagumpay siyang makontrol Ang emosyon tulad Ng galit at pagkainis o magpapadala siya sa mga emosyon na Iyon. His problem was solved before. He didn't know why it came back again when he saw Blessy's reaction earlier.

Hindi makapaniwala sa aking narinig. “Manage your anger, Abe,” kalmadong payo ni Mamang. “Bumabalik na naman ba ang galit mo sa mommy mo?” “Nang pinili niyang iwan ako, sinabi ko sa sarili ko na wala na siyang karapatan sa akin. Kaya bakit niya pinakikialaman ang buhay ko ngayon?” kumuyom ang kamao ng lalaki na mabilis kong hinawakan.

"Takneng, babaeng iyon. Nag bigay stress sa ganda ni Maggie." Tango lamang ang sinagot ko sa gusto ni Manang bilang pag sangaayon. Si manang ay may naisip nang paraan para iwasan ang gulong gustong dumikit sa akin. Ako kaya? Kailan ko mahanap ang paraan para maiwasan ang naramdaman ko na pilit ginambala ang tahimik kong istema ko? Kailan ko maiwasan ang laging pag overthink pag si gwapong driver na ang usapan? Ganito ba talaga ako magkagusto sa isang tao?

“Sir Rome, I’m sorry.” “I’m sorry?!” I huffed. “The project fell through! I still need to talk to Mr. and Mrs. Anderson about the appliances project! You didn’t even think to explain why I wasn’t there? And look at this! Two days lang akong wala! Check the money deduction for the daily updates, ang daming nabawas! What’s going on, Regina?!” I burst into stress. I felt that I wanted to throw all the things in front of me. Filled with annoyance, I was yanking myself over to lop the innocent things that were lying at the top of my wooden table. It would be a waste of materials if the anger won over me.

“Ano naman ngayon sa iyo? Problema ko iyon! At sosolusyonan ko iyon nang mag-isa!” Now I couldn’t hold my anger anymore. “How can you say that when I am obviously involved in this? Baby, just hear me out, please-” “Getting me out of there is your best solution? How fucked up is that? Pati ba naman trabaho ko pakikialaman mo rin? Hindi pa ba sapat ang lahat ng isinakripisyo ko para sa kabaliwang ito?” My hands are trembling so bad out of anger. Wala na rin akong pakialam kung pinagtitinginan na ako ng mga tao o kung gumagawa na ako ng eksena.