Romans & histoires Another Year Of Existence

Oh. Oo nga pala... "Pasabi kay Tita, thank you!" Ngumiti ako sa kaniya bago binalik ang tingin sa tsinelas. Hindi nga pala ako nagcelebrate ng birthday ko this year. Sino ba naman kasi ang gaganahan na icelebrate ang hindi niya birthday? Siguro kung napapauto pa rin ako magce celebrate ako. Oo, hindi ko matandaan ang nakaraan ko pero alam mo 'yon? May instinct keeps telling me it's wrong. May mali. Hindi tama ang nangyayari and that feeling is no fun at all.

Nasa ganoong isipin ay ipinikit na si Anika ang kanyang mga mata at matapang na muling haharapin ang isa pang impyernong bukas. Ang oras ay naging mabagal sa sumunod na araw, halos ang kalahating buwan pakiramdam ni Anika ay parang isang taon na ang lumipas. Samantala, sa club ng mga mayaman ang lahat ng mga sikreto at kasuka sukang mga pangyayari ay nakatagobAt nabaon na sa loob ng crystal glass na nakapalibot sa kapaligiran.

Umaatungal kong bigkas. Para akong isang palaboy ng walang mapuntahan. Kung bakit naman kasi hindi pa nakisama ang mga pampablikong sasakyan eh. Eh, anong oras na ba? Sabagay late na. Sinadya kong puntahan ang lintik na Joseph na iyun ng dis-oras ng gabi para sana pagpatak pa lang ng alas-dose -uno ng hating gabi, mabati ko na ito ng HAPPY SECOND YEAR ANNIVERSARY.

"I'm sorry... I'm so sorry about everything. Ang paggamit sa iyo, ang pagpapaasa, ang... pagpapabaya." Hindi ko napigilan ang magbalik-tanaw sa nangyari isang taon na ang nakalilipas. Wala na ako sa sariling katinuan. Bawat minuto noon, mahalaga dahil mas nagiging komplikado na ang lagay ni Anya. At si Margot, araw na lang ang binibilang bago siya tuluyang mawala. Pero hindi kayang bitiwan ni Tita Mathilda ang anak nito. Kaya wala kaming magawa kundi maghintay kung kailan ito tuluyang mawawala.

Habang naglalakad ako sa hallway, ramdam ko ang kabang patuloy na dumadaloy sa katawan ko. Hindi ko na kayang kontrolin ‘to. Para bang may kung anong kaba na hindi ko mapigilan. Alam ko, at ramdam ko na anytime, pwede ko siyang makita—si Nagi. Hindi ko siya maiiwasan, at wala akong plano na magtago pa. It’s been two years...

It may just be a few years of your life, but take it away and it's as if you've been dead for centuries. Nanibago at muli nyang pinag-aralan ang Technology, lalo na nung pinasyal sya ng patago ng kanyang mga pamangkin sa Luneta. Year 2022, a few more months and it's 2023 and the world is still ever changing for the greater good. He's amazed yet confused. In a daze though he was getting there. Ang hirap pala mabuhay sa mundo na naghalo-halo na ang iyong alaala. He still feels as if he's stuck in a trance, na parang nabubuhay parin sya dun moment na yun.

Ang mahihina ay inalis, paulit ulit. 10,000 taon na ang lumipas. Ang bawat sulok ng Galaxy ay nasa isang estado ng digmaan. Bawat segundo, isang buhay na nilalang ang namamatay ng malagim. Ang mahihina ay napatay. Ang mga naiwan ay may kakayahan at pinagkadalubhasaan ang ilang uri ng supernatural na sining at nagkaroon ng paraan upang panatilihing buhay ang kanilang sarili.

Dahil alam nilang anuman ang kahihinatnan, ang pagpili nila sa isa’t isa ay hindi naging pagkakamali. At kung sakaling dumating ang araw na mag-iba ang landas— maglalakad sila palayo nang hindi galit. Hindi bitter. Kundi may respeto. Sa ngayon, may isang taon. Isang taon para subukan. Isang taon para patunayan. Isang taon para malaman kung ang “tayo” ay kayang magtagal— kahit ang mundo ay hindi tumitigil sa pag-ikot.

Isang Taon Makalipas Ang hanging dumaan sa bintana ng maliit kong apartment ay malamig pero hindi sapat para patigilin ang init ng galit na nanatili sa aking dibdib sa loob ng isang taon. Tumayo ako sa harap ng salamin at tinitigan ang babaeng nakaharap sa akin. Hindi na siya si Leng Weiwei. Ang babaeng iyon ay namatay kasama ng kanyang pamilya sa gabing walang buwan at walang hustisya. Ang nakatayo ngayon ay isang multo na may bagong pangalan, bagong mukha, at isang misyon lamang: paghihiganti.

May pumasok na ideya sa kanyang isip kaya bigla niyang naitanong kung anong year na ba sila ngayon. "Year twenty-twenty two at September three ang petsa ngayon," mabilis na sagot ni Nana Delia. Hindi na ito nagtaka sa kanyang tanong dahil iniisip nga nito na may amnesia siya samantalang siya ay halos malaglag ang kanyang puso sa narinig niya. Kung twenty-twenty two ang taon ngayon, ibig sabihin ay nag-travel siya ng mahigit na fifty thousand years mula sa nakalipas? Paano nangyaring nag-travel ang kaluluwa ko at napunta sa future? Ano bang himala ang nangyaring ito sa akin?