Anxious 소설 & 이야기

Pero ilang beses siyang sumulyap sa akin. Medyo malayo pa ang biyahe papunta ng syudad, pero hindi ko naman maramdaman na gusto kong matulog. There is something that keeps on bothering me, I felt bothered for an unknown reason. Fear is creeping on my system. Hindi ko alam kung bakit ganito ang pakiramdam ko. Something is really up. Pakiramdam ko ay may mangyayaring masama. But I don't want to overthink, baka napaparanoid lang ako.

“ARE YOU REING TO STAY THAT FAR, ARE YOU REALLY NOT GOING TO ANSWER ME, ANSWER ME YOU DAMN IT” Jeon can’t hold his temper anymore. This scheme of theirs pissed him off. He has anxiety and depression. But he's not dangerous and contagious f*ck them all. “WILL YOU COME NEAR ME? WILL YOU TALK TO ME? LOOK AT ME LADY. I WILL NOT HURT YOU. OKAY FINE, I DON'T DO IT. I DON’T HURT PEOPLE YOU DAMN IT”

anito at lumabas na kaya naman tumayo na ako at kinuha ang gamit ko sabay naglakad paalis. Pagkalabas namin ng bahay ay sumakay na kami sa kaniyang sasakyan at pinaharurot niya na iyon paalis. Kapwa lang kami tahimik. Nagkukunwari lang akong inaaral ang ididiscuss ko ngayon pero ang totoo ay ayoko lang siyang kausapin o kaya'y makita niyang wala akong pinagkakaabalahan. Mabuti na lang at hindi niya ako pinansin buong biyahe pero... why do I feel so anxious?

Kapag pinilit nyang alalahanin ang lahat maaring may masamang mangyari kay Axcel kung saan pwede syang maka develop ng Anxiety. Napalunok sya ng mariin dahil parang may nakabara sa kanyang lalamunan. Kailangan nyang magpakatatag dahil paano makakayanan ni Axcel ang kanyang sasabihin kung pati sya ay hindi nya kayang mag salita.

Naghihintay at umaasa Mahigpit na magkahawak ang mga kamay namin ni Vanruth habang nakaupo sa gitna ng sala. Pakiramdam ko ay lalabas na ang puso ko sa sobrang kaba. Sa buong buhay ko, ngayon lang ako nakaramdam ng ganitong klaseng tensyon. Para akong nakatayo sa gilid ng bangin habang hinihintay kung mahuhulog ba kami o lilipad. At kahit pilit kalmado si Van… Kitang-kita ko ang anxiety sa mukha niya.

Kitang-kita sa kinikilos niya na anxious na anxious siya. “Are you okay babe? Na-aanxious ka ba dahil sa pag-aaway nyo ng kapatid mo?” Tanong ko. “No, baby. Hindi ako na-aanxious dahil dun dahil madalas naman talaga kaming mag-away ni Cassy, normal lang sa amin yun.” tugon naman niya. “Eh bakit parang nagaalala ka?” pagtataka ko naman pero bigla niya akong niyakap ng mahigpit.

He knows that when he felt this way, he could clearly distinguish how much danger it could give them. Ai sighed and ran his hand through his hair, looking frustrated and anxious. “I can't put my finger on it. Hindi ko alam kung gaano kadelikado ang mangyayari. My instincts are telling me to be careful; they’re telling us to be cautious.”

“Gago.” “Pero noted,” dagdag niya, mas seryoso na. Huminga ako nang malalim, pinipilit kontrolin ang anxiety na gumagapang sa loob ko. Yung tipong gusto mo nang maunang pumasok sa sasakyan para makasama ka pero alam mong hindi pwede. Yung tipong nag-aalala ka pero wala kang magawa kundi magtiwala. At sa totoo lang…

Kabanata 2 : Ang Lalaki Sa bawat araw na dumadaan, hindi ko sigurado kung ilang beses nga ba ako napaisip. I no longer knew how many times I feel nervous. How many times I have been paranoid. I can't think straight. Hindi ako makapag-isip ng maayos. Ang magkaroon ng isang bagay na kinakatakutan ko ang nagbibigay ng kilabot sa buong katawan ko.

Aaminin niyang mayroon pa ring kaunting kaba sa kanyang dibdib sa isiping habang payapa silang natutulog ay may biglang aatake sa kanila. Constant anxiousness at its finest. Siguro ganito rin ang nararamdaman ng kanyang Tita Irina araw-araw. Constantly looking behind her back, worried that someone might catch them. And to be honest, this is slowly exhausting her. Siguro isa o dalawang buwan kaya niya pa. Pero sa susunod na mga taon? Hell, nah. “You’re spacing out.”