Anxious Novels & Stories

“At ano pa ang kailangan mo sa akin huh? Ginawa ko lang naman ang alam kong makakabuti sa’yo pero ako masama pa rin ang tingin mo sa akin.” “I’m sorry, hindi ko alam na gan’on pala ang ginawa mo,” lumambot ang ekpresyon nito. “Domoble ang anxiety ko kanina nang alam ko na hindi na ako makakapag-present sa board. Then, hindi pa makontak. Hindi ko talaga alam na ikaw ang gumawa ng trabaho ko.” Minsan pa sa pambihirang pagkakataon, nakita niya ang pagiging apologetic ng mukha ni Fien. Nakita niya ang guilt na kumislap sa mga mata nito.

Kapag pinilit nyang alalahanin ang lahat maaring may masamang mangyari kay Axcel kung saan pwede syang maka develop ng Anxiety. Napalunok sya ng mariin dahil parang may nakabara sa kanyang lalamunan. Kailangan nyang magpakatatag dahil paano makakayanan ni Axcel ang kanyang sasabihin kung pati sya ay hindi nya kayang mag salita.

nalingon ko si mommy na nag-hysterical na sa sobrang pag-aalala. Namatay ang tawag ng hindi ko namamalayan, nilapitan ko si daddy at pilit na ginigising, maraming dugo na ang naubos sa kanya at pag mas tumagal pa ay mapapahamak na siya. “I-I’m okay, wife. Y-Yung anxiety mo, a-ano ka ba—” “Who would not worry! Stop worrying about me and keep yourself awake!” hindi alam ni mommy kung magagalit ba siya o iiyak sa pag-aalala.

Naghihintay at umaasa Mahigpit na magkahawak ang mga kamay namin ni Vanruth habang nakaupo sa gitna ng sala. Pakiramdam ko ay lalabas na ang puso ko sa sobrang kaba. Sa buong buhay ko, ngayon lang ako nakaramdam ng ganitong klaseng tensyon. Para akong nakatayo sa gilid ng bangin habang hinihintay kung mahuhulog ba kami o lilipad. At kahit pilit kalmado si Van… Kitang-kita ko ang anxiety sa mukha niya.

Kitang-kita sa kinikilos niya na anxious na anxious siya. “Are you okay babe? Na-aanxious ka ba dahil sa pag-aaway nyo ng kapatid mo?” Tanong ko. “No, baby. Hindi ako na-aanxious dahil dun dahil madalas naman talaga kaming mag-away ni Cassy, normal lang sa amin yun.” tugon naman niya. “Eh bakit parang nagaalala ka?” pagtataka ko naman pero bigla niya akong niyakap ng mahigpit.

He knows that when he felt this way, he could clearly distinguish how much danger it could give them. Ai sighed and ran his hand through his hair, looking frustrated and anxious. “I can't put my finger on it. Hindi ko alam kung gaano kadelikado ang mangyayari. My instincts are telling me to be careful; they’re telling us to be cautious.”

“Gago.” “Pero noted,” dagdag niya, mas seryoso na. Huminga ako nang malalim, pinipilit kontrolin ang anxiety na gumagapang sa loob ko. Yung tipong gusto mo nang maunang pumasok sa sasakyan para makasama ka pero alam mong hindi pwede. Yung tipong nag-aalala ka pero wala kang magawa kundi magtiwala. At sa totoo lang…

Kabanata 2 : Ang Lalaki Sa bawat araw na dumadaan, hindi ko sigurado kung ilang beses nga ba ako napaisip. I no longer knew how many times I feel nervous. How many times I have been paranoid. I can't think straight. Hindi ako makapag-isip ng maayos. Ang magkaroon ng isang bagay na kinakatakutan ko ang nagbibigay ng kilabot sa buong katawan ko.

Aaminin niyang mayroon pa ring kaunting kaba sa kanyang dibdib sa isiping habang payapa silang natutulog ay may biglang aatake sa kanila. Constant anxiousness at its finest. Siguro ganito rin ang nararamdaman ng kanyang Tita Irina araw-araw. Constantly looking behind her back, worried that someone might catch them. And to be honest, this is slowly exhausting her. Siguro isa o dalawang buwan kaya niya pa. Pero sa susunod na mga taon? Hell, nah. “You’re spacing out.”