Anxious Novels & Stories

Dagdag pa ng matanda. Napapikit ako nang mariin. Ramdam na ramdam ko ang panginginig ng mga kamay at tuhod ko. Unti-unti ko ring nararamdaman ang pagkahilo at ang kirot ng ulo ko dahil sa anxiety at stress na sabay-sabay umaatake sa akin nang mga oras na iyon. Ni hindi ko na alam kung ano pa ang gagawin ko. Hindi ko kayang lumaban. "What do you know about my fucking life? It's like you're interested with what I'm doing all along. What a fucking joke!" I heard Jax said. Hindi ko na siya matingnan pa dahil ayaw ko nang ma-involve pa.

Mavi Pov I feel very anxious while waiting for Alex's call. Gustong-gusto ko ng umalis at puntahan si Alpha Magnus ngunit ayokong palalain ang galit ng kanyang pack members kaya matiyaga na lamang akong naghihintay sa magiging update ni Alex.

“Please.. don't be mad at me” she helpless uttered at inabot ang laylayan ng sleeves ni Cairan upang hatakit eto She was so cautious, feeling nya kasi ay anytime baka magalit sakanya lalo si Cairan, she's scared na baka masira ang kung anong meron sila pag nagalit eto… Napansin naman eto ni Cairan at nanlambot ang puso nya, she was really anxious.

Pansin ni Raymond ang pagmamalaki sa tono ng kaibigan habang binabanggit ang mga anak, kaya nanatili na lamang siyang tahimik. "Fuck! Oo nga pala," sambit na lang ni Andrew sabay nagmadali na ring pirmahan ang mga papeles na nasa harapan nito. Napangiti na lang siya sa dalawang kaibigan, hindi niya lubos akalain na magiging seryoso ang mga ito sa buhay lalo na sa dami ng kalokohang kinasangkutan noon. "Oh pare, mauna na kami," abot ni Andrew ng mga papeles na pinirmahan nito, "here better safe than sorry."

pabiro nitong sabi at agad silang nagtawanan bago umalis ng CR. Nanglabo naman ang mga mata ko dahil sa narinig ko galling sa kanila. May ganoon palang balak sa akin si Joaquin at sigurado akong totoo ang sinasabi ng mga babaeng iyon. KInalma ko ang sarili ko bago umalis ng CR at di ko inaasahan na mabubunggo ko ang babaeng kagagaling lang sa CR.

Good sign bayon o bad sign. Sana mabuti ang pag punta ko sa kompanya bukas, ayaw ko ng madaming drama. We both are matured enough to handle this situation. Let's be casual, Chase.

Taking a deep breath, I spoke and added, "I really did saw him. I clearly saw him that night! I clearly - hah." I gasped for air, eyes closed and gave a smack on my own forehead, before a deep sigh escape my slightly parted lips. Resting my body over my desk, I looked up the ceiling, eyes barely open. This is so much confusing, and I don't like this. The anxiety that my thoughts about Alexis may have gone awry, para mapagkamalan ko ito. I felt nauseous and paranoid. I don't like this. "Ugh!"

sabi ng doctor nang tanungin ito ni Jordan. "Kung ganu'n bakit hanggang ngayon wala pa siya maalala?" agad na tanong ni Jordan. Tiningnan ako ng doctor. "Ayon kay doktora Ramirez, merong anxiety ang kaibigan mo, Jordan. Kaya sa nakikita ko isa iyon sa dahilan kung bakit hindi pa rin bumabalik ang ala-ala niya. Meaning, natatakot siya na maalala kung ano man ang mga ala-alang nawala sa kanya," mahabang paliwanag ng doctor. Si doktora Ramirez ay isang psychology.

Kahit na galing pa sa taas! “Kailangan na kalmado ka. Dahil masyadong sensitibo ang mga kabayo. Nararamdaman nila kung kinakabahan ka o natatakot. At naaapektuhan sila dahil do’n. You transfer your fear and anxiety to them.” Seryoso nitong saad.

sunod-sunod niyang tanong, ang kanyang boses ay nagngingitngit sa nagbabadyang galit habang sinusuri ang buo kong katawan. Hindi ako agad makasagot. Pakiramdam ko ay tuluyan nang umatake ang aking anxiety, nanunuyo ang aking lalamunan, mabilis ang aking paghinga, at kusang pumatak ang luha sa aking mga mata. Hindi ko maibuka ang aking bibig upang magsalita.