Anxious 소설 & 이야기

Hindi ko pa rin makita ni-buhok ni Toby na lumutang. Now I am feeling extremely anxious. I felt shortness of breath because of a panic attack that began to take over my core. "K-Kuya!" I raised my hands and wave para mapansin ako ng mga tao sa pampang but unfortunately, mukhang masyado kaming malayo para mapansin.

Minasdan nya ang expression ng anxiousness sa aking mukha ng ilang segundo saka sya umupong muli nang medyo padabog pa. “I’m sorry, I didn’t mean it that way… Kung hindi ka kumportableng nandito ako, just lemme have this lunch first then I’ll leave you two alone. I’ll call the driver to drive for you instead... Next time, take your car. You have your own ride at marunong ka namang mag-drive—use it, para hindi ako mag-aalala nang ganito sa ‘yo. Or at least let me know. Alalahanin mo naman ako palagi, babe. Muntik na akong atakihin sa puso sa kakaisip sa ‘yo kanina.” Nagpailing-iling sya habang minamasdan nya ako. I' feel like I've become an unreasonable shit to

Anxious Aria Pov Nagmadali na akong umuwi sa apartment ko. Gusto ko na muna matulog dahil sumama bigla ang pakiramdam ko. Si Axeros na ang bahala muna sa mga anak ko. Hindi ko maiproseso ang naganap na eksena kanina sa clinic. Hindi ko ma-explain 'yung nararamdaman ko. May halong sakit at saya ng makita mo si Zaprine. Nawala lang bigla ang saya na nararamdaman ko ng marinig mula kay Greene na boyfriend niya si Zaprine.

"You are safe with us, dont worry, wala kaming gagawin masama saiyo." Hindi ko kasi alam, nung napalibutan nila akong tatlo na malalaking lalaki. Pakiramdam ko, nasu-suffocate ako, I cant breath. I feel anxious and something inside that triggered and it kills me slowly. Parang may mali, pakiramdam ko may nabago sa pagkatao ko.

sagot na paliwanag ni manang kay mom, "Mom , baka uminom lang ng tubig , wag ka nga paranoid mom" opinyon kung sabi kay mom, "Gosh I am not paranoid , if she just drinking water she should be back right now stupid son! And I have been feeling anxious about something since yesterday that's why we came home to check on you if your fine but that was not the case so I check her room and she is gone!" Paliwanag ni Mom sa akin ng seryoso,

“Ako ang pumiling makipagkita sa kanya. I just misjudged kung gaano na siya ka-unstable.” Naging seryoso ang kanyang tono. “Sinasabi ko ito sa iyo dahil kailangan mong mag-ingat. He’s paranoid, impulsive, at wala na siyang pakialam sa kinikilos niya. I’m concerned na baka ikaw naman ang sunod niyang puntahan.” Nagkaroon ng maikling katahimikan. Pagkatapos ay mahina itong nagtanong, “Are you really okay?”

"How about I eat your anxiety?" Napatigil si Cindy. Kumunot ang cute niyang noo at bahagyang napaatras. “Huh? Anxiety?” Inosente siyang kumurap. “Hindi ko alam ’yang word na ’yan, hehe. Pero, Riot, paano mo kakainin ang anxiety? Mababawasan ba ‘tong nararamdaman ko kapag kainin mo?” Tumingin siya sa akin mula ulo hanggang paa, halatang nagdududa. “Ewan ko sayo, Dok, minsan nagtataka na ako sayo para kang baliw sa pinagsasabi mo!”

Talking on my back is what makes me anxious. Throughout our two-hour drive to the winery, ay walang katapusang daloy ng mga katanungan at mga posibleng sagot ang nasa isipan ko. Kahit na nung binati kami ng pamilyar na mukha ay medyo wala ako sa sarili.

Napabuntong-hininga ako. "Ang weird ng pinsan mo. Gano'n ba talaga siya? I mean, grabe naman siyang kabahan. Parang bibitayin." Napahinga siya ng malalim at tumayo na. Tipid lang siyang ngumiti dahil sa sinabi ko. "She's suffering with anxiety. Hindi siya nakikisalamuha sa ibang tao," kwento niya. Tumayo rin ako at tumango.

Hindi ko alam kung ako lang ang nakakaramdam ng pinaghalong pagkailang at kaba dahil sa katahimikan sa paligid. I couldn’t even eat properly. Nakikiramdam lang ako sa maaring mangyari ngayon. Hindi ko na makontrol ang puso ko sa pagkabog. I know that any minute from now, a bomb is about to blow up. Just the thought of it is making me more anxious.