Anxious Novels & Stories

Anong klaseng pamilya ba mayro’n siya? Gaano sila ka-strict? May magpapaupo ba sa akin sa harap tapos titigan ako na parang ini-X-ray? Napahigpit ang hawak ko sa manibela. “Akala ko ba hindi ka takot?” tukso niya. “Bakit parang naduduwag ka na?” Napalingon ako. Humaba pa ang nguso ko. “I’m not scared. I’m… tense. Because you’re tense. Your anxiety is contagious.”

Palagi siyang may kalmadong boses, pero may konting lambing at pang-aakit, lalo na’t ang fox eyes niya, parang laging may binabalak. Socially anxious si Alana kaya hindi na niya kinaya tumagal pa. Pinilit niya ang sarili at sabing, "Nabili ko na yung kailangan ko. Uuwi na ako." Pareho niyang hinawakan ang cart — halatang tense pati ang mga daliri. Ngumiti si Zoren. "Okay." Pagkarinig niya ng salitang iyon, para siyang nakalaya. Nagmamadali siyang naglakad papalayo habang nakayuko.

Just enough to cause a catastrophic, yet seemingly accidental, crash. The days that followed were agonizing. Each hour crawled by, an eternity of suspense and anticipation. I monitored the news, watching for any updates on Isabella's departure. Sleep became a luxury I couldn't afford, my mind consumed by a whirlwind of anxieties and calculations. What if something went wrong? What if my plan failed? The thought sent a fresh wave of icy dread through me.

Kusa na lamang akong sumakay sa kaniyang sasakyan na lingid sa kaalaman ang kaligtasan. Magkatabi kami sa biyahe ngunit wala man lang bumasag ng katahimikan at ilang kanina. Ni hindi man lang niya binuka ang kaniyang bibig para kahit papaano’y mabawasan ang kaba at bigat kong nararamdaman sa upuan. Sa ganoong sitwasyon, para tuloy akong nagkaroon ng anxiety.

Nangako sa kan’ya si Zane na magiging maayos na ang lahat pagtapos nito at iyon ang patuloy niya na panghahawakan. Muli siya na bumalik sa kama at sinulyapan ang telepono niya. Ilan mensahe na rin ang naipadala niya pero wala man lamang na naging sagot si Zane kaya nagsisimula na naman ang pagkabog ng dibdib niya. She can never feel at ease, even though she wanted to. Just knowing that Zane would be facing a difficult and dangerous situation is making her feel anxious and terrified.

"Salamat. I appreciate this conversation. Kahit hindi mo man aminin, alam kong tinuturing mo rin akong kaibigan." "Tsk! Kung di dahil kay Veron, hinding-hindi ko ibababa ang pride ko! Kaya wag kang mag-assume." "I don't assume anything. I'm just thankful." "Tsk! Geh, nasabi ko na kung ano ang dapat kong sabihin. Basta, pakiusap ko lang, wag kang gagagwa ng rason para ma trigger na naman yung anxiety nya. Sobra-sobra na yung nararanasan nya sa loob pa lang ng bahay nila kaya pakiusap, lawakan mo yang pagunawa mo."

Sinubukan kong tumayo, kahit hirap man ay nagawa ko pa ring tumayo para hanapin si Hari, pero bigla akong nakaramdam ng takot at kaba nang mawala na iro sa paningin ko. Umikot ako para sana bumalik kina Baste, pero mas domoble ang kaba ko nang hindi ko na maalala ang daang pabalik. I suddenly panic. Kaya ay napatakbo ako palayo lalo na nang maramdaman kong nahihirapan na akong huminga sa dami ng tao, at sa anxiety attack ko. Pero kahit saan ako pumunta, ang daming tao. At hindi ko mahanap ang exit, o spacious na lugar para makahinga ng maayos.

Mabilis na utos ni Elijah na agad niya akong iniupo sa mahabang upuan. Hindi lang panghihina ang nararamdaman ko sa aking tuhod, pati ang aking mga kalamnan ay nanginginig. I'm getting familiar with this feeling. I am having an anxiety attack once again after years. I tried so hard to make myself calm but every time I think that Papa is in Caracass and the faeries found the dark lord in Caracass makes me tremble in a mixed feeling. I fear what I'm going to hear next. I fear that my denial will no longer be valid.

wika ko at naglakad na para pumara ng masasakyan. Tumataas ang anxiety ko kapag nakainom yung nagd-drive habang nakasakay ako. Takot ako sa disgrasya lalo na't marami akong nakitang mga nadisgrasya sa internet. Nadi-disgrasya pa nga yang mga hindi nakainom, pa'no pa kaya kung nakainom. "Addison. isa!" Lumabas na sIya ng sasakyan para pigilan ako. Alam kong medyo galit na sIya sa mga oras na ito.

Going back to her inner panicking, what was it again that's making her feel unease? Wala naman siyang nakalimutan sa unit niya. Sigurado rin naman siyang napakain niya ang pusa niyang si Poochi. What else can she forget to make her this uneasy? Hindi naman kaya may mangyayari sa kanya maya-maya lang? "Ma'am Anna?" "Ay butiki!" Napahawak pa siya sa dibdib niya sa gulat nang magsalita ang assitant niya. "Jillian naman!"