Anxious Novels & Stories

Taking a deep breath, I spoke and added, "I really did saw him. I clearly saw him that night! I clearly - hah." I gasped for air, eyes closed and gave a smack on my own forehead, before a deep sigh escape my slightly parted lips. Resting my body over my desk, I looked up the ceiling, eyes barely open. This is so much confusing, and I don't like this. The anxiety that my thoughts about Alexis may have gone awry, para mapagkamalan ko ito. I felt nauseous and paranoid. I don't like this. "Ugh!"

sunod-sunod niyang tanong, ang kanyang boses ay nagngingitngit sa nagbabadyang galit habang sinusuri ang buo kong katawan. Hindi ako agad makasagot. Pakiramdam ko ay tuluyan nang umatake ang aking anxiety, nanunuyo ang aking lalamunan, mabilis ang aking paghinga, at kusang pumatak ang luha sa aking mga mata. Hindi ko maibuka ang aking bibig upang magsalita.

Anong klaseng pamilya ba mayro’n siya? Gaano sila ka-strict? May magpapaupo ba sa akin sa harap tapos titigan ako na parang ini-X-ray? Napahigpit ang hawak ko sa manibela. “Akala ko ba hindi ka takot?” tukso niya. “Bakit parang naduduwag ka na?” Napalingon ako. Humaba pa ang nguso ko. “I’m not scared. I’m… tense. Because you’re tense. Your anxiety is contagious.”

Just enough to cause a catastrophic, yet seemingly accidental, crash. The days that followed were agonizing. Each hour crawled by, an eternity of suspense and anticipation. I monitored the news, watching for any updates on Isabella's departure. Sleep became a luxury I couldn't afford, my mind consumed by a whirlwind of anxieties and calculations. What if something went wrong? What if my plan failed? The thought sent a fresh wave of icy dread through me.

"Salamat. I appreciate this conversation. Kahit hindi mo man aminin, alam kong tinuturing mo rin akong kaibigan." "Tsk! Kung di dahil kay Veron, hinding-hindi ko ibababa ang pride ko! Kaya wag kang mag-assume." "I don't assume anything. I'm just thankful." "Tsk! Geh, nasabi ko na kung ano ang dapat kong sabihin. Basta, pakiusap ko lang, wag kang gagagwa ng rason para ma trigger na naman yung anxiety nya. Sobra-sobra na yung nararanasan nya sa loob pa lang ng bahay nila kaya pakiusap, lawakan mo yang pagunawa mo."

Sinubukan kong tumayo, kahit hirap man ay nagawa ko pa ring tumayo para hanapin si Hari, pero bigla akong nakaramdam ng takot at kaba nang mawala na iro sa paningin ko. Umikot ako para sana bumalik kina Baste, pero mas domoble ang kaba ko nang hindi ko na maalala ang daang pabalik. I suddenly panic. Kaya ay napatakbo ako palayo lalo na nang maramdaman kong nahihirapan na akong huminga sa dami ng tao, at sa anxiety attack ko. Pero kahit saan ako pumunta, ang daming tao. At hindi ko mahanap ang exit, o spacious na lugar para makahinga ng maayos.

Mabilis na utos ni Elijah na agad niya akong iniupo sa mahabang upuan. Hindi lang panghihina ang nararamdaman ko sa aking tuhod, pati ang aking mga kalamnan ay nanginginig. I'm getting familiar with this feeling. I am having an anxiety attack once again after years. I tried so hard to make myself calm but every time I think that Papa is in Caracass and the faeries found the dark lord in Caracass makes me tremble in a mixed feeling. I fear what I'm going to hear next. I fear that my denial will no longer be valid.

wika ko at naglakad na para pumara ng masasakyan. Tumataas ang anxiety ko kapag nakainom yung nagd-drive habang nakasakay ako. Takot ako sa disgrasya lalo na't marami akong nakitang mga nadisgrasya sa internet. Nadi-disgrasya pa nga yang mga hindi nakainom, pa'no pa kaya kung nakainom. "Addison. isa!" Lumabas na sIya ng sasakyan para pigilan ako. Alam kong medyo galit na sIya sa mga oras na ito.

Chapter 27. “War within ourselves” “This is so confusing.” Ani Gavril habang hawak ang third note at saka ako tiningnan. Iniwas ko naman ang tingin sa kanya at yumuko dahil hindi ko alam at nakalimutan ko ang tungkol sa note. Masiyado akong nadala sa importanteng araw na ito, masiyado kong in-enjoy ang araw na ito. We could’ve save her but it’s too late now, she’s gone.

Yakap ko ang aking tuhod habang hindi pa din tumitigil ang pangangatog ko. Hanggang sa umakyat na naman ang maid. Nadagdagan pa ang pangangatog ko dahil na din sa takot at nerbyos. Bago pa siya makapagsalita, pumasok si Pepper. She was fuming mad. But when she saw my state, her facial expressions suddenly changed. Nagmamadali siyang lumapit sa akin. "What the hell is happening?" she asked, mad and in panicked. "Damn! She's having anxiety," she exclaimed.