At The Back Of My Mind นิยาย & เรื่องราว

Napakadaya. Kapag ganitong mag-isa lang ako, hindi ko mapigilan na kung ano-ano ang pumasok sa isip ko. Kaya nga pinilit ko agad bumalik sa palengke at abalahin ang oras ko maghapon sa pagtitinda bago pa ako mabaliw sa mga bagay na pumapasok sa utak ko. Minsan pakiramdam ko nag-ooverthink na ako masyado.

Nagkaroon kami ng back-to-back na mga pagpupulong kasama ang iba't ibang mga mamumuhunan, ngunit hindi ako makapag focus sa anuman maliban sa pitong salitang iyon. Tulad ng nahulaan mo na, ako ay isang overthinker. Nag overanalyze at nag overthink sa lahat hanggang sa ito ay nagtutulak sa akin sa gilid ng pagkabaliw. Iyan ang ginagawa ko sa buong araw.

Pero siguro dahil madilim na ang paligid, unti-unti ring bumibigat ang talukap ng mata ko kalaunan. The last thing I remember was thinking that I was excited for tomorrow and then my brain became fuzzy and I drifted to sleep. …

Down to my core. Nakatulog na ang katabi ko ngunit heto ako at ayaw parin dalawin ng antok. Ginugulo ng mga salita niya ang puso at isip ko. Na kahit anong gawin ko ay ayaw tantanan ang utak ko. Paano magyayari iyon gayung si Shanaia pa ang minamahal ng puso niya noong araw na iyon. Freaking hell, i wanna sleep already but my mind kept on thinking about it. Shit.

Hindi ko alam kong saan ko ipapaling ang ulo ko kaya yumuko na lang ako. Hindi naman ako nakainom pero bakit nag-iinit ang pakiramdam ko? Why is my brain imagining things never did I imagine before? "Gaia? Are you there? Bakit ang tagal mo?" I blink and thanked all the heavens when I heard Vina's voice outside. May dahilan na ako upang makalayo kay Devin.

Nandito lang ako. Dapat hindi ko iniisip yun pero parang may sariling buhay ang mga tenga ko na patuloy pa ring naririnig yun sa sarili kong utak. Tumitig ako sa buwan na nakadungaw sa bintana ng kwarto, pilit kong tinitigan yun at tinanggal sa isip ko lahat ng sinabi ni Adam sa akin hanggang sa hilahin na lang ako ng antok.

Isip ko at mariin na pinikit ko ang mata ko, hindi ko alam kung anong oras na ako dinalaw ng antok dahil sa pag-iisip. Kinabukasan bigla akong napabalikwas ng bangon at masakit ang ulong tumayo ako agad at dinampot ko ang cellphone ko, nilagay ko sa bulsa ng damit ko. Dahan-dahan na lumbas ako ng pinto at pinakiramdaman ang paligid. Dama ko ang katahimikan, kahit ng madaanan ko ang kuwarto ni Kobe ay talagang tahimik.

tanong ng manager ko. “Yeah,” sagot ko, pero hindi ako convinced sa sarili ko. Hindi ko maalis yung weird na feeling. Parang may atraso ako sa taong hindi ko matandaan. Parang—may nasaktan ako. Pero imposible. Hindi ako gano’n. Diba? Pumikit ako, pilit inaabot yung nawawalang parte ng memory ko. Pero ang bumabalik lang ulit, Isang boses na mahinang nagso-sorry.

Kumbaga mahahawa ito sa nadarama mo. I opened my computer, but memories come flashing throughout my mind. I suddenly felt the pang in my chest, and I hate it. Bakit parang sirang plaka na pabalik-balik sa aking isipan ang mukha niya't mga katagang binitiwan kahit nakalipas na ang taon? "I just used you, anyway."

Nagpatuloy lang ako sa paglalakad pero hindi ko inalis ang pagbabantay ko sa paligid. Baka kasi may bigla na lang sumalubong sa akin dito ay may gawing masama. Napahinga naman ako ng malalalim nang isang alaala ang biglang pumasok sa isip ko. Flashback Nakatayo ako ngayon sa tapat ng kwarto ni Michael habang nag-iisip nang maaari kong sabihin. Hindi ko alam kung bakit gusto kong humingi sa kanya ng pasensya.