Aurora Sky Novels & Stories

Tanging ang hangin lamang at ang abo ng lumang imperyo ang nasa pagitan nila. Aurora took one step back — then disappeared into the smoke. Xavier clenched his jaw, whispered her name under his breath. “Aurora…”

Si Aurora ay huminga nang malalim at sa unang pagkakataon ay naramdaman niyang buo ang kanyang pamilya, kahit alam niyang may paparating pang unos. Habang papalubog ang araw, naupo silang lahat sa buhangin at pinanood ang pagdilim ng langit. Nagsindi si Lucas ng maliit na bonfire at inilagay sa paligid ang ilang bato para hindi liparin ng hangin. Ang apoy ay nagbigay ng init at liwanag sa kanilang mga mukha. Sa katahimikan, nagsimulang magsalita si Aurora.

Marahan nitong inangat ang tila walang buhay na katawan ni Gaia bago niyakap. Muling gumuhit ang matalim na liwanag sa kalangitan kasabay ng malakas na dagundong ng kulog. Bumuhos din ang ulan at mas lalo pang lumakas ang hangin. Kahit bumabagyo ang paligid, hindi iyon pinapansin ni Aurus. Nasa loob pa rin ito ng bilog na pormasyon at hindi umaalis doon habang yakap ang katawan ni Gaia.

“Can you tell me… what was that friend’s name?” “Aurora.”

So cute. “B-Bakit naman?” Lumapit ako lalo at hinapit siya sa baywang bago ko itinuro ang mga ulap. “Can you see those clouds?” tanong ko sa kaniya. “O-Oo naman.” “Those clouds are on the horizon. It looks beautiful when watching it,” I said. “But there’s an omen saying that clouds on the horizon… means that something bad is about to happen.” And yet, there is.

“Hey!” Hindi na niya ito binigyan pa ng pagkakataong magsalita. Tumayo na siya sa pool at naglakad sa may railing. She looked at the sky. It looks like a deep ocean of midnight blue, scattered with faint stars like pearls resting beneath dark waves. The moon glows through the clouds like a lantern under rippling water, its light spreading softly across the horizon. The thick clouds resemble brushstrokes on a painting—layered, moody, and full of quiet movement, making the whole sky look like a dreamscape or a cosmic sea suspended above the earth.

Sa ilalim ng liwanag ng umaga, nakita ko ang bahagyang kulay ng kaniyang mga iris—malinis, purong-puro, at walang bakas ng anumang takot. "Gusto ko siyang pangalanang Aurora," malambot kong sabi. "Aurora... dahil siya ang unang sinag ng araw matapos ang pinakamadilim na gabi ng buhay natin. Siya ang patunay na tapos na ang banta, at simula na ng bagong umaga para sa ating lahat."

Namangha si Irish habang pinagmamasdan ang hilagang liwanag na lumulutang sa itaas. Mula sa kanyang mga mata ay makikita ang repleksyon ng kulay ng aurora na tila naghahalo sa pagitan ng berde at asul. Sumasayaw ito na parang mga dila ng apoy.

Aurora's Point of View Hinintay kong matapos ang pagriring. Nang matapos, bumungad sa screen ang litrato naming apat nila Alted. Kuha iyon nang nagbakasyon kami. Buhat-buhat ni Alted si Snow habang yakap ko naman si Winter. Nasa dalampasigan kami, maagang-maaga na kitang-kita ang magandang kulay ng kalangitan sa likod dahil sumisilip na ang araw sa matatayog na bundok sa dulo ng mawalak na karagatan.