Novel & Cerita Bakit Ang Pangit Mo

"Bakit nagdedesisyon ka ng para sa sarili mo lang? Bakit hindi mo pinaalam sa akin ang tungkol dito? Bakit ngayon lang? Dahil ano? Natatakot kang mamili sa pagitan namin ng Mommy mo? Natatakot kang harapin ako kaya iniiwasan mo ako?" Nagtuloy-tuloy ng umagos ang mga luha ko. "Bakit naging makasarili ka? Bakit hindi mo ako kinausap? Maiintindihan ko naman, e. Kaya ko namang maghintay, kaya naman kitang hintayin kahit matagal!"

bawat salitang binibitawan nito ay tila nagiging patalim na tumatarak sa puso ko Bawat pigtig nito ay masakit bawat salita nito at ikinakadurog ng puso ko "Kaya sabihin mo sa'king wala akong karapatang malaman ang dahilan mo kung bakit mo Ako dinala rito."may galit na panunumbat na wika nito "Bakit pag sinabi ko ba yung dahilan ko maiintindihan mo Ako?"mapait ang ngiting tanong ko rito

"Ba-Bakit naman ako magagalit saka hindi ako papahalik sa'yo, 'no! Baka mahawa pa ako." "Oh, really? Bakit pumikit ka?" nang-aasar pa nitong wika. "Shut up!" Napalakas na ang boses niya pero ito tilang tuwang-tuwa pa. "Sorry, ayaw kasi kita mahawaan dahil may sakit ako. Pero kapag wala na, you can kiss me whenever and wherever we are," nakangiti pa rin nitong wika. Oh! Shit! Bakit mas lalo itong guwapo sa pagkakangiti.

"Bakit?" Sumama ang tingin niya sa akin na parang may masama akong sinabi. "Tinatanong pa ba 'yan? Kapag sabay tayong maligo baka hindi na tayo makakalabas sa kwartong ito dahil aangkinin kita palagi, hindi ako napapagod kapag ikaw baka hindi tayo makapasok sa trabaho dahil sa pagkasabik ko sa'yo, mahal ko."

Ang emosyon na pilit kong pinipigilan ay kumakawala. “Bakit…” mahina kong bulong. “Bakit hindi ka galit? Bakit mo ako tinitingnan nang gan'yan?” Napahikbi ako, “Magalit ka sa akin! Ako ang anak ng taong nanakit sa iyo. ‘Wag mo akong titigan nang gan'yan!”

"Masaya." "Ang alin?" "Ang ganito." Sandali siyang tumingin sa rearview mirror. Ngumiti siya—isang mahinhin at halos hindi mapansin na ngiti. "Oo." "Bakit parang malungkot ka?" "Hindi, ah." "E, bakit ganyan ang ngiti mo?" Huminga siya nang malalim. "Kasi..." Sandali siyang tumawa nang mahina. "...nakakatakot."

Mukha ba akong sanggol? Isa pa, Bakit kaya dumaan sa kanila si Ace pangit? Ganon pa talaga sila ka-close? Tsk! Buti pa ang pangit na 'yon ay nakapunta na sa kanila samantalang ako ay hindi pa—wait! Ano bang pake ko doon? Argh! Hindi ko na talaga maintindihan minsan ang sarili ko. Naiinis ako kahit hindi ko alam ang dahilan, tsk! "Ijo gising ka na ba?" Rinig kong sambit ni nanay andy mula sa labas ng kwarto ko

Bakit parang automatic? "Mas pangit ka naman! Ang pangit pa ng ugali mo!" Padalos-dalos ako sa mga sinasabi ko! Masiyado akong nadadala sa inis ko sa kaniya. "Bakit ikaw hindi ba? Huwag kang magmalinis dahil pareho lang tayo!" Naks! Pareho lang daw kami. So, inaamin niya na masama ugali niya? Ganern ba iyon?

sabi ko at tangkang kukunin ang baso pero mabilis nitong nailayo iyon. "Sabihin mo muna kung bakit ganiyan ka? Niyaya mo akong magpalamig kaya sinamahan kita, pero habang pinapanuod kita hindi naman pagpapalamig ang ginagawa mo. Balak mong magpakalasing, hindi ba?"

Bakit ganito? Bakit parang iba na? Bakit parang hindi na sapat na kaibigan lang siya? Bakit parang gusto ko siyang makita araw-araw? Bakit parang siya agad ang hinahanap ko kapag may magandang nangyayari? Kapag may masama? Kapag pagod ako? Kapag masaya ako? Bakit siya agad? At doon ko biglang naalala.