Batang Ama Novels & Stories

Ang inosenteng mga mata. At ang napakabata nitong aura. Hindi ito mukhang sosyal. Hindi rin mukhang lumaki sa marangyang buhay. Ngunit... May kakaiba rito. May natural na charm na hindi kayang bilhin ng pera. "Ano'ng pangalan mo?" Tanong ni Celestine. Ngumiti ang dalaga. "Chelestine Batumbakal po." Biglang natahimik ang ginang.

Chapter 12 SA isang ampunan sa Tayabas Quezon Province kami nagtungo. Medyo may kaliitan ang lugar kaya naman madali nitong nahanap ang ampunan na tinutukoy ng ninong niya. Kaagad kaming pumasok sa loob at tinanong kaagad ang tagamahala ng ampunan.

Sa madaling salita, sobrang tinatamaan na siya ng libog. “Ang bango ni Rain sa buong katawan... gusto na kitang kainin ngayon.” “Pero hindi pa gabi... at tingnan mo oh, parang may mga workers na nagtatabas ng damo at nagdidilig ng mga halaman doon sa garden.”

natatawang anito. Kumunot ang noo ni Amos. Wala talaga siyang maalala kapag lasing siya nang sobra. Saka niya lang naalala kapag nakausap niya na ang taong kasama niya noong mga oras na iyon. “Sino?” Bigla itong ngumisi. Napailing pa na para bang hindi kapani-paniwala ang sasabihin. “Si Batman.”

What's that? P.S : AMICA MEA IS A LATIN WORD FOR MY LOVE. I USED GOOLE TRANSLATION. Since that day I have a hunch that Braxton has been visiting me here. But how is that possible? I mean, Hiroshi told me Braxton doesn't know he buys an island. So how come he knows im here? Napukaw ang aking pagiisip nang maamoy ko ang nilutong adobo ni mamang. Honestly, paborito kong kainin ang adobo ganon din si charity.

Bata lang siya—na nasangkut sa kalokohan ng kanyang ama. "Cloud, mauna ka na—susunod na ako." "Okay, Dad." Masunurin din pala. Isang dekta lang ni Nicolo—sumasang-ayon na ito sa utos. "Samantha Margarita Batchar. Super model 1996 and top model ng mens magazines. Wow! Just wow! Ang layo na pala talaga nang naabot mo sa buhay. I didn't expecr na after years, magkikita tayo. And look at you now—you were such a beautiful angel."

saad ko “Ilan?” “Isa lang po,” tugon ko. “Putek! Kung makatao po ka kanina animo’y kay rami mong bibilhin. Nadisturbo mo pa panunuod ko ng Batang Quiapo,” litanya nito habang kumukuha ng boy bawang. Sarap isali sa kulam ‘tong matandang ‘to. “O, heto, dos isa.” Inis na inabot niya sa ‘kin ang boy bawang sinabay ko naman sa pag-abot ng bente kong perang papel. “Putek, wala ka bang barya dyan?”

ANG UNANG BUMUNGAD SA 'KIN AY ANG SUPOT NG DUGO! Muli kong isinirado ang pinto saka pinakalma ang sarili. Bakit ko ba nakakalimutan na nasa ibang mundo ako?! I hate myself! Hindi naman puro dugo ang nasa ref, may prutas, karne, wine at bread din kaso bubulaga talaga iyong dugo. Anong klaseng dugo kaya iyon? Naiimagine ko tuloy iyong isang scene ng bampira na ginigilitan sa leeg ang tao na parang baboy.

Nakikita ko ang balangkas ng ulo, ang ugat na bumababa sa gilid. Wala kang kwenta, ex ko. Ang ex ko ay lapis lang. Ito… ito ay baseball bat. Isang sandata ito. Iniisip ko… kung bibitawan niya ito ngayon, tatama ba ito sa aking tiyan? Magiging lila ba ito? Paghahatiin ba nito ako?

Hindi siya nakapagsalita agad. “Mommy?” tawag ng bata. Napakurap siya. “Ah… mabait ba siya?” pilit niyang tanong. “Opo! Ang bait po niya. Tinulungan niya ako tumayo.” Napangiti si Amara. Pero sa loob niya— may kirot. Isang kirot na hindi niya maintindihan. Isang pangalan na parang matagal na niyang narinig.