Batang Ama Novels & Stories

Sasagot sana siya, ngunit biglang nagsalita ang bata—mas malinaw kaysa sa inaasahan, at may halong inosenteng kuryosidad sa boses nito. “Sino siya, Mama?” Napalingon si Chase sa bata. Parang huminto ang oras. “Ako po si Amara!” masiglang sabi ng bata, sabay turo sa sarili. “Ako po ‘yung anak ni Mama!” Napalunok si Chase. Nanuyo ang kanyang lalamunan. Hindi pa tapos ang bata. “Friend ni Mama si Tito Kiel ko,” dagdag pa ni Amara, habang nakangiting tumitig kay Chase. “Pero ikaw po, sino ka? Bakit mo po tinatanong si Mama?”

Anong nangyayari, bakit ayaw niyang ipalaglag ko ang bata sa sinapupunan ko. "Bakit ama?" Takang tanong ko sa kanya. "Dahil, kahit hindi kita tunay na kadugo ay isa ka paring Pessoas Mas at may dugo naring pessoas mas ang bata sa iyong sinpupunan!" Sagit naman ni ama na kinabigla ko. May mabuti parin pa lang side ang pinakamasamang hari sa Mundo da Fantasia.

tanong sa akin ni Ate nang makitang ayos na si Mama. "Batangas," sagot ko sa kaniya. Napamewang si Mama. "Sabihin mo nga ang totoo, anong mayroon sa inyo ni Am-Am?" "Wala, Ma," sagot ko at sunod-sunod na umiling. "Ay, sus!" tugon nito. Napasimangot na lang ako dahil sa kaniyang sinabi. "Ano namang gagawin niyo sa Batangas?" tanong ni Ate.

Sa likod-bahay nila, may nakatayong tent na espesyal na ginawa ng kanyang ama para sa kanya. Pumasok si Amelia sa loob ng tent at kinuha ang kanyang plastic na baseball bat. Paglabas niya, lumapit siya sa puno ng mangga at walang sabi-sabing hinampas ito gamit ang hawak niyang bat—tila doon niya ibinuhos ang lahat ng inis at sama ng loob. "I hate you! I hate you!" sigaw ni Amelia habang paulit-ulit na hinahampas ang katawan ng puno.

Nakita kong may pancit canton at itlog na naka-taklob sa lamesa nito. "wahhhhhh! huhuhuhu! ayoko na dito. Mommy hindi mo ba ko mahal? bakit mo ko iniiwan sa bruhang babaeng yan?" nagwawalang tanong ni Amara sakin "magtigil ka nga Amara buti nga may nag-aalaga sayo." inis kong sabi. Naaawa ako kay Amara pero naiirita talaga ako sa tuwing mag-aalumpihit ito ng kakaiyak. Hindi ko kayang pigilan pag nagwala na siya. Ang hirap alamin kung ano ang gusto niya.

Kabanata 4 Maaga pa lang ay gising na si Amara. Sa unang pagkakataon mula nang dumating siya sa Blackmoon territory, tahimik ang paligid. Wala ang malamig na presensya. Wala ring mga alulong ng mga nilalang sa labas. Tanging ang mahinang huni ng mga ibon at hampas ng hangin sa mga dahon ang kanyang naririnig.

Bang! Sunod-sunod na putok ang tumama sa mga gulong. Sumabog ang mga ito, at agad na nawalan ng kontrol ang sasakyan. Sa huling sandali, nagawang preno ni Amara at naisalba silang hindi bumangga sa puno. Kinuha niya ang isang baseball bat mula sa loob ng sasakyan at mahigpit na hinawakan iyon, kahit alam niyang wala itong laban sa dami at kakayahan ng mga kalaban.

Basta issama kita! ‎parang Bata ka na Naman!ngmamaktol Ng dalaga! ‎sobrang init mo sam sandali lang ikukuha kita Ng bimpo para marealase Ang init!. ‎tapos pahinga kana! ‎babantayan kita!! ‎ ‎Sobrang init Ang nararamdaman ni Sam Maaga syang nakatulog! kaya antok na antok Ang binata DAHIL mgdamag nyang binabantayan Ang dalaga para bumababa Ang init ng lagnat nya!

“You are nothing, but be the Amara Rivera we once named you.” Bago pa man siya naging si Amara Rivera, isa lamang siyang batang babae na namuhay sa katahimikan. Iyon ang kuwentong alam ng lahat—isang bulag at pipi na ulila, isang batang walang pamilya at walang ibang maaasahan kundi ang awa ng tadhana. Ngunit walang nakaaalam ng buong katotohanan.

One Year Later Mainit ang sikat ng araw na tumatama sa hardin ng isang eleganteng beach house sa Batangas. Hindi kalayuan sa may veranda, nandoon sina Brandon at Marga, naka-relax sa isang swing chair habang pinagmamasdan ang isang munting nilalang na may maamong mukha, kulot-kulot na buhok, at mata na parehong minana sa kanilang dalawa.