Bayani Ng Buhay Ko นิยาย & เรื่องราว

sabi ni Mama. "Okay lang po ako. Sanay naman na po ako sa ginagawa ko ngayon dito," sagot ko. Napanguso ako. Miss na miss ko na si Mama. Buong buhay ko, si Mama lang ang kasama ko sa buhay. Ngayon lang ako nalayo nang sobrang tagal sa kaniya. Para akong mababaliw. Dapat ko bang sabihin sa kaniya ang kung ano mang mayro'n kami ni Cartier?

I want to reset my life. Buong buhay ko, puro sakit at kabiguan lang ang nakapaligid sa akin. Oo, naranasan kong maging masaya—kasama ang taong mahal ko. Pero panandalian lang ang lahat. Para bang... sa isang iglap, bigla na lang siyang nawawala sa akin. Lagi. Paulit-ulit. Walang katapusan. HINAYAAN ko si Ina na ayusan ako.

Narinig ko na lang, “Sino ba ang babaing yun? Baguhan ba yun?” Natatawa na lang talaga ako sa aking sarili. Medyo nga ako makulit at may mga bagay na hindi ko sineseryoso. Kasi kapag masyado kang seryoso sa mga bagay-bagay tatanda ka kaagad at masyadong prone sa stress… Then magkakasakit ka lang. Isang himala ang mabuhay sa mundong ito. Sa dami nang magkakasama kayong lumangoy ikaw yung naging champion. Kaya dapat lang live your life to the fullest!

nahihiya nyang tugon "Wag mo na pilitin kung ayaw mo. Hindi ako manghihimasok sa personal nyong buhay. Pero kung kailanganin mo ng isang taong makikinig sayo pwede mo rin naman akong pagkatiwalaan." at inilahad pa ang kamay sa kanya.

Mapakla akong napatawa dahil sa sinabi niya. Hug? Paano ko yayakapin ang babaeng 'tong pasimuno lahat ng gulong nangyayari sa buhay ko? Kung may gusto man akong gawin sa kaniya ngayon... iyon ay ang SAMPALIN SIYA.

Habang buhay. Ang salitang iyon ay parang pako na tumusok sa puso ko. Hindi ko matanggap. Hindi ko kayang isipin na ang buong buhay ko ay ipapamukha ko sa kanya. "Pwes, ayoko sa 'yo! Ayoko! Pakawalan mo na ako!! Hinding-hindi kita kayang mahalin! Pakawalan mo na ako, Mijo! Pakiusap!" naiiyak na pakiusap ko, umiiyak na parang batang nawawala.

RENATA DECEMBER 2023, GERMANY Sabi nila; You only live once. Pero para sa akin, pangalawang buhay ko na ito. Masaya na malungkot. Masaya; dahil nabigyan ulit ako nang pagkakataon na mabuhay pagkatapos kong mamatay. Malungkot; dahil ilang beses din tinangkang bawiin ang pangalawa kong buhay.

Mag-e-enjoy na lang ako ngayon sa buhay ko, kasama ang mga mahal ko. THE END.

Kasi para saan pa para mabuhay ako. My purpose in life is such a waste, kung hindi ko naman kasama ang tao na nag-bigay inspirasyon saakin at nag-palakas ng loob ko noong una palang. Just let me do what i want, ayoko nang ganito, I am barely living. Hindi ko naman gusto na ganito kaming lahat dito sa bahay. All i wish everytime i woke up is to end what is making me suffer. At ako mismo ang nag-papahirap sa sarili ko at hindi ko naman na kaya pang lumaban, lalo na at wala nang silbi ang lahat ng bagay.

Uto-uto lang, as usual. "Para namang naghahabol ako sa inyo eh kayo nga 'tong gigil na gigil na nagsusumiksik sa buhay ko. MAgsama na lang kasi kayo ng tuluyang, kayo ang lumayo sa akin, puwede ba? I'm living my life," sagot ko sa kanila. Inayos ko ang aking postura kahit na deep in side eh kinakabahan talaga ako. It's my time para maging malakas ngunit mukhang hindi pa ako gano'n ka handa na lumaban.