Bayani Ng Buhay Ko 소설 & 이야기

sabi ni Mama. "Okay lang po ako. Sanay naman na po ako sa ginagawa ko ngayon dito," sagot ko. Napanguso ako. Miss na miss ko na si Mama. Buong buhay ko, si Mama lang ang kasama ko sa buhay. Ngayon lang ako nalayo nang sobrang tagal sa kaniya. Para akong mababaliw. Dapat ko bang sabihin sa kaniya ang kung ano mang mayro'n kami ni Cartier?

I want to reset my life. Buong buhay ko, puro sakit at kabiguan lang ang nakapaligid sa akin. Oo, naranasan kong maging masaya—kasama ang taong mahal ko. Pero panandalian lang ang lahat. Para bang... sa isang iglap, bigla na lang siyang nawawala sa akin. Lagi. Paulit-ulit. Walang katapusan. HINAYAAN ko si Ina na ayusan ako.

Habang buhay. Ang salitang iyon ay parang pako na tumusok sa puso ko. Hindi ko matanggap. Hindi ko kayang isipin na ang buong buhay ko ay ipapamukha ko sa kanya. "Pwes, ayoko sa 'yo! Ayoko! Pakawalan mo na ako!! Hinding-hindi kita kayang mahalin! Pakawalan mo na ako, Mijo! Pakiusap!" naiiyak na pakiusap ko, umiiyak na parang batang nawawala.

RENATA DECEMBER 2023, GERMANY Sabi nila; You only live once. Pero para sa akin, pangalawang buhay ko na ito. Masaya na malungkot. Masaya; dahil nabigyan ulit ako nang pagkakataon na mabuhay pagkatapos kong mamatay. Malungkot; dahil ilang beses din tinangkang bawiin ang pangalawa kong buhay.

Mag-e-enjoy na lang ako ngayon sa buhay ko, kasama ang mga mahal ko. THE END.

Kasi para saan pa para mabuhay ako. My purpose in life is such a waste, kung hindi ko naman kasama ang tao na nag-bigay inspirasyon saakin at nag-palakas ng loob ko noong una palang. Just let me do what i want, ayoko nang ganito, I am barely living. Hindi ko naman gusto na ganito kaming lahat dito sa bahay. All i wish everytime i woke up is to end what is making me suffer. At ako mismo ang nag-papahirap sa sarili ko at hindi ko naman na kaya pang lumaban, lalo na at wala nang silbi ang lahat ng bagay.

Uto-uto lang, as usual. "Para namang naghahabol ako sa inyo eh kayo nga 'tong gigil na gigil na nagsusumiksik sa buhay ko. MAgsama na lang kasi kayo ng tuluyang, kayo ang lumayo sa akin, puwede ba? I'm living my life," sagot ko sa kanila. Inayos ko ang aking postura kahit na deep in side eh kinakabahan talaga ako. It's my time para maging malakas ngunit mukhang hindi pa ako gano'n ka handa na lumaban.

I guess dito na rin ako mamatay WHAT A LIFE Napaupo nalang ako sa isang sulok, hindi ko na pinansin kung gaano kadumi yong inupuan ko Pagod na talaga ako sa buhay ko Napaiyak ulit ako ng may isang masayang babae at lalaki na dumaan sa harap ko at karga karga nila yong anak nila I just remember nong bata pa ako at gusto kong magpakarga kay mama pero hindi niya ako kinarga dahil sa madami pa daw siyang gagawin Kahit hindi kami mayaman, okay lang yon. Pero bakit kahit simple at masayang pamilya ay pinagkaitan mo pa ako panginoon.

HOPE "Nakakapagod ang araw na 'to ano? Okay, ka lang ba?" bumaba ang tingin ni Manay Deng sa tiyan ko. Tumango ako at tipid na ngumiti kahit sobrang pagod. Kailangan kong sanayin ang sarili ko sa ganitong pamumuhay. 'Di bali, kahit medyo nakakapagod minsan, pero masaya naman.

Saka mo lang malalaman ang halaga kapag wala na sa ‘yo. Marami akong pinagsisihan sa buhay ko. Nasa madilim ako ng buhay ko noon at hanggang ngayon ay dala-dala ko pa rin ito. Hindi ko alam kung kaya ko pa bang maging masaya. Hindi ko alam kung magiging okay pa ba ako. Siguro ay kailangan ko ng tanggapin na kahit ano pa ang gawin ko ay tatanda na lang ako na mag-isa.