Bayani Ng Buhay Ko นิยาย & เรื่องราว

“Ready na ako.” Nagsimula akong kumanta. Una, mahina lang. Parang sinusukat ko pa kung kaya ko ba talagang ibalik ang lahat. Pero habang tumatagal, lumalakas ang boses ko. Hindi na ako bumibitaw. “Di ko akalaing darating ang unos Na kukunin ka sa buhay kong ito Pero kahit wala ka na rito Tutuloy ang awit, tutuloy ang buhay ko”

Sana ganito palagi ang bawat gising ko. Nakangiti akong pumasok sa banyo at pakanta-kanta habang masayang sinasabon ang sarili. Pa ihip-ihip ng bubbles sa kamay, ang sayang pag-masdan ng mga ibat-ibang kulay na bubbles na nagliparan, gaya ng feelings ko na para akong lumilipad sa ere dahil sa napakulay kong buhay pag-ibig. Sana lang hindi tulad ng bubbles ang sayang nararamdam ko na bigla na lang pumuputok at maglalaho.

Hirap na hirap ako. Mabilis kong nakalahati ang iniinom habang iniisip ang lahat ng nangyari sa buhay ko. Akala ko perfect na ang buhay ko noon. I have my Mama...and of course, Kylo. Akala ko lang pala.

Bakit kaya? “Dream, h'wag kang magbabad, baka magkasakit ka.” Nakagat ko ulit ang pang-ibaba kong labi. Ang caring talaga niya. Sigurado akong maiinlove ako sa kaniya ng todo at kapag nangyari 'yon, baka pakialaman ko na ang personal niyang buhay.

Sumigaw siya na parang demonyo, “Bennett, sa paningin mo, tinatanaw mo pa rin ba ako bilang iyong ina?” Umiyak si Bennett at sinabing, “Mom, malapit na ang ika-walumpu mong kaarawan. Halos mahaba na ang buhay mo, ngunit limampu’t anim na taong gulang pa lang ako. Mahaba pa ang buhay ko. Aminin mo na lang, huwag mo na akong hilahin pababa.”

Hindi maganda ang naging takbo ng buhay ko pero ni minsan ay hindi ko naman hiniling na mamatay na ako. Mabilis na huminto ang kotse at saka lamang ako ibinalik sa sarili nang lumikha ito ng malakas na ingay dahil sa biglaang pagpreno. Mabuti na lang at hindi ako tuluyang nahagip kaya ipinagpapasalamat ko pa rin 'yon nang lubos sa panginoon.

“Oo Katanaya, buhay ako dahil sayo! Nabuhay kami dahil sayo salamat!” Sobrang saya ko dahil finally bumalik na lahat ng mahahalaga sa buhay ko. The End.

Gayon din ito. "Cheers, Gio!" nakangiti kong sambit. Sabay inom sa alak na nasa baso ko. Humagod ang pait sa lalamunan ko. Sobrang pait ng alak, gaya ng buhay ko ngayon. May banta na naman sa buhay ko. Isang banta na hindi ko alam kong kailan matatapos.

Walang puwedeng sumira sa buhay ko! "Mananatiling normal ang buhay ko," bulong ko pa ng ako ay tumungo. "Masaya na ako sa kung anong buhay mayroon ako kaya mabubuhay ako kahit walang kaibigan o manliligaw."

Ito na ang simula ng bago kong buhay—kasama ang anak ko at isang kaibigang handang ipaglaban ako anumang mangyari. Habang nag-muni-muni ako sa aking silid, hindi ko mapigilan ang mapangiti. Sa kabila ng lahat ng sakit at pagsubok na pinagdaanan ko, heto ako ngayon—unti-unting bumabangon. Hinaplos ko ang aking tiyan at ramdam ko ang munting buhay na lumalaki sa loob ko. "Baby, hindi tayo nag-iisa. May mga taong handang suportahan tayo."