Bayani Ng Buhay Ko นิยาย & เรื่องราว

Sa buong paglalakbay ko, marami akong nakilalang mga kaibigan. Hindi ko kayang talunin ang sakit ko, pero iyon ang pinakamasasayang araw ng buhay ko. Pagkatapos ng trip ko, naadmit ako sa ospital noong sandaling bumalik ako. Hindi na kinaya ng katawan ko. May hiningan ako ng tulong para bumili ng paglilibingan sa’kin at hinintay kong dumating ang kamatayan ko. Wala pang isang linggo, namatay ako. Akala ko doon na magtatapos ang buhay ko. Sa hindi inaasahan, nakatali ako kay Rosalie kahit na isa na akong multo.

Ayoko nga kasing may makakita sa akin sa ganitong sitwasyon. Dahil nga sa estado ng buhay nila, madaming mga nakamata at nagbabantay sa ganap ng buhay nila. Buhay namin. Kun'ting dumi na nakikita o napapansin ng ibang tao ay kaagad nabibigyan ng ibang kahulagan. Kaya kahit hindi ako okay ngayon, kailangan kong magpanggap na okay.

Parang hindi makatotohanan ang nangyayari ngayon sa buhay ko. Huminga ako ng malalim, I’ve been through hell and back. This shouldn’t affect me greatly. Ang motto ko sa buhay, lahat ng problema ay may solusyon. Kung wala, patayin ang problema. Now, nasaan na si Dante?

Napairap akong muli tyaka ko binaba ang basong hawak ko, nakaramdam ako ng hilo siguro ay dala na rin ng kalasingan. "Mauuna na ako" wika ko. Naiinis ako dahil pinag pipyestahan nila ang buhay ko at iyon ang ayaw ko kahit pa magkakaibigan kami. Hinayaan ko na lang kaysa maging kill joy ako.

Sa wakas, natapos din. Ang tatlong ito ang magbibigay sa akin ng pinakamalaking kapalaran sa buhay ko. Lumakas ang boses ng sistema. [Binabati kita, Adeline Carrey. Maliwanag mula sa pagsubok na ito, malinaw na ang iyong buhay ay pinakamahusay na pinamamahalaan ng ikaw lamang. Makakatanggap ka ng 3 milyong dolyar at tatlong alipin na sira ang isipan.]

Bakit ganito ang buhay ko? Wala ba talaga akong karapatan maging masaya? Lahat ng taong mahal ko, kinuha sa akin. Nawalan ako ng mga magulang, tapos kukunin din ang anak ko mula sa akin? Ang saklap. Mapakla akong tumawa habang nakatitig sa kisame. Uminit ang mga mata ko at nagsimulang dumaloy ang mga luha ko.

naiiyak na sabi dito at mas hinigpitan ko pa ang yakap ko dito. Hindi ako makapaniwala dahil hindi na akong umaasa na buhay pa ang kuya ko, pero ngayon nandito siya buhay na buhay. _________ Thankyou for Reading ❤️🤗 Please! Dont Forget To Vote & Comment

it's over. Tapos na ang kalbaryong ito ng buhay namin.

Kaya naman parang magkapatid na rin ang turingan naming dalawa ni Andrei. Simpleng buhay, kuntento at masaya. Ganyan ko maila-larawan ang naging buhay ko dito sa bukid simula pagkabata. Tahimik ang buhay at sagana sa lahat ng bagay. Ano pa nga bang mahihiling ko?

“Naku! Kulang pa 'yon! Sa tagal mo nang nagpapaka bayani doon? Tss.” Natigilan naman ako sa sinabi nito. “Sana matauhan ka na B, na hindi lahat ay worth it ipaglaban. Sana natuto ka na sa pagkawala ng baby mo. H'wag mong sayangin ang buhay mo sa walang kwentang tao. H'wag mong sayangin ang buhay sa pagpapaka martyr. Maiksi lang ang buhay, gamitin mo ito at magpakasaya... You deserve to be happy...you really is...”