Bayani Ng Buhay Ko Novels & Stories

Uto-uto lang, as usual. "Para namang naghahabol ako sa inyo eh kayo nga 'tong gigil na gigil na nagsusumiksik sa buhay ko. MAgsama na lang kasi kayo ng tuluyang, kayo ang lumayo sa akin, puwede ba? I'm living my life," sagot ko sa kanila. Inayos ko ang aking postura kahit na deep in side eh kinakabahan talaga ako. It's my time para maging malakas ngunit mukhang hindi pa ako gano'n ka handa na lumaban.

I guess dito na rin ako mamatay WHAT A LIFE Napaupo nalang ako sa isang sulok, hindi ko na pinansin kung gaano kadumi yong inupuan ko Pagod na talaga ako sa buhay ko Napaiyak ulit ako ng may isang masayang babae at lalaki na dumaan sa harap ko at karga karga nila yong anak nila I just remember nong bata pa ako at gusto kong magpakarga kay mama pero hindi niya ako kinarga dahil sa madami pa daw siyang gagawin Kahit hindi kami mayaman, okay lang yon. Pero bakit kahit simple at masayang pamilya ay pinagkaitan mo pa ako panginoon.

HOPE "Nakakapagod ang araw na 'to ano? Okay, ka lang ba?" bumaba ang tingin ni Manay Deng sa tiyan ko. Tumango ako at tipid na ngumiti kahit sobrang pagod. Kailangan kong sanayin ang sarili ko sa ganitong pamumuhay. 'Di bali, kahit medyo nakakapagod minsan, pero masaya naman.

Pati pagkain ay kinatatamaran ko narin, ang pag-iyak nalang ginagawa kong agahan, tanghalian at hapunan. Sobrang sakit kasi nang dibdib ko, more like yung puso ko. Imbis kasi na maging masaya ang 18th birthday ko ay naging bangungungot ang lahat. I don't understand why is this happening to me. May nagawa ba akong mali kaya pinaparusahan ako ng diyos nang ganito. Ano ba yung mali na yun para maitama ko?

] “Pinahahalagahan ko ang aking buhay. Maaari kang magpadala ng tao upang patayin ako. Kung magtatagumpay sila o hindi, nakasalalay iyon sa iyong kakayahan.” ~CJ

sabi ko, bahagyang hingalin pero buhay. “Ayos lang ako. Pauwi na ako.” At sa gabing puno ng bala, iyon lang ang mahalaga.

"Ate jingjing. Salamat buhay ka. Salamat binalikan mo ako." Napahagulhol ako. Hindi pa rin ako makapaniwalang buhay ang ate ko. My Ate Jingjing is alive, I can feel her warmth. I can feel her heartbeat. Buhay na buhay ang Ate ko. Andito siya buhay at kayakap ko. Lalong lumakas ang mga iyak ko.

He said it with finality. "Bahala ka sa buhay mo" inirapan ko siya bago ako dali-daling umalis. As if ibibigay ko talaga sa kaniya ang location hmp!

Kaya kahit imposible ay lalabanan ko ang sakit na ito. I will live! I have to live! Longer... TO BE CONTINUED...

Pero dahil busy na busy ako, eh malabong magkaroon ng katuparan iyan. Adioz! Muah!