Novel & Cerita Bloomed Quotes

Iba kasi ang comfort na dala niyon sa kaniya. "A flower bloom once and they'll fade away." Nagmulat siya at binalingan si Zymon. Saglit lang itong tumingin sa kaniya. Binalingan nito ang mga bulaklak at marahang hinawakan ang mga iyon. "Pero alam mo kung ano'ng gusto ko sa mga bulaklak? Minsan lang silang mag-bloom but it's the most beautiful moment in their season. Minsan lang, maikling panahon, pero iyon ang pinakamagandang nangyari sa kanila." Makahulugang bumagsak ang mga mata nito sa kaniya at nabanaag niya ang lungkot sa mga mata nito.

“Ang ganda kasi ng bloom sa garden. So pumitas ako.” Umirap si Czarina. “They’re blooming fine sa garden. Bakit mo pa pinitas?” Sumandal si Wendy at tinaasan siya ng kilay. “Because flowers have short lives,” sabi niya, parang nagdadrama. “So dapat sa pinakamagandang moment nila, ibinibigay nila yung pinaka-vibrant nilang beauty… para mapasaya yung nakatingin.” Naningkit ang mata ni Czarina.

Mga bagay na may saysay sa lab, hindi sa puso. Tinangka kong iguhit ang buwan. Isang kurba lang, saka ako tumigil. Crooked. Unfinished. At habang hawak ko ang lapis, may biglang pumapasok na alaala. Ang isang boses, malalim, bumubulong ng, “Flowers bloom best in the right season.” Napapikit ako, pinutol ang linya saka isinara ang iyon.

Ang tagal ding di naka pag update, namiss ko isulat si Tintin at Lachlan! Goodbless! Enjoy reading! Comment and react, pang inspiration sa pagsusulat :) Lovelots Bloomers💗 {UNEDITED. Forgive me for Typos and Grammatically Error !} —BLOSSOMHUES

Inilipat ko ang aking paningin sa mga bulaklak na nasa harapan namin ngayon. The flowers are blooming. Humans are just like flowers, you need to take care of them for them to bloom, to feel loved, to be happy, and to shine. If you deprive the flowers the love and care that they deserve, they are most likely to die. Ganun din tayong mga tao, nangangailangan din ng pagmamahal at pag-aaruga. "Baby..." Napangiti ako sa isinagot niya.

Gano’n rin kasi ang ginagawa niya sa’kin kapag malungkot ako. “Isipin mo nalang na parang bulaklak ang buhay. Nagsisimula sa maliit at mumunting halaman hanggang sa lumaki ito at maging makulay ito. At times where the blooming starts, that’s where the challenge becomes harder. Hanggang sa dumating ang oras na hindi na ito naaalagaan at nahuhulog na ang mga petal nito.” Her voice was convincing, it was a like a mellow tune of a calm song I’m sure I’ve heard somewhere. Kakaiba ang boses niya sa madalas na naririnig ko kapag nakikipagkwentuhan siya sa mga kapitbahay. It was like she’s saying these out of an experience that she’s been discreetly bearing.

Sabi niya, “Ang babaeng ikakasal, dapat blooming.” Ngumiti ako at tumango. Pero sa totoo lang, hindi ko alam kung blooming ako. Mas nararamdaman kong ako’y buo na muli. Buo dahil pinili kong patawarin. Buo dahil pinili kong magmahal muli. Buo dahil natutunan kong mahalin ang sarili ko, kasabay ng pagmulat kong kaya kong mahalin si Adrian sa kabuuan niya.

Sambit ko. "Confidence ka apo ha kaya ba blooming na blooming ka everytime na nagkikita tayo dahil mahal na mahal ka ng someone mo, ano? That's good kung ganoon." Maraming sinasabi si lola kaya hindi na ako nakasagot pa at para itama siya knowing na blooming ako sa iba pang paraan.

Kasi ano naman ang kanyang gagawin ‘yon kung hindi niya aaliwin ang sarili sa pagtatanim ng mga bulaklak? “I hope to see you bloom before I leave this place,” mahinang wika niya habang nakatingin sa sprouted seeds na kanyang tinanim last week. “I would be very sad if I have to leave and you still didn’t show me the beauty you can give. Please grow up fast while I’m still here. May mag-aalaga pa sa inyo hangga’t sa nandito pa ako.” “You can stay until they bloom.”

"My crybaby and hard-headed woman." Napadilat ako at napatawa sa mga sinasabi niya. I stared at him. He was looking at me with his deep set of eyes, but this time, amusement and admiration were evident in those. "They say flowers serve as a reminder of the important chapters in a person's life," Zeidan uttered. He was using a microphone, but his tone remained soft and calm. "They are painted in each page of the book to mark the chapters when life gives them something worth remembering."