Boredom Quotes นิยาย & เรื่องราว

I said to deny what he's thinking. "Then, why?" he just asked just to have a topic. "You know..." I took a deep breath and looked at the table where the foods are served with a pair of wine glasses besides our plates. "I'm really bored at the house... wala akong makausap and I feel so stress," bukas kong sinabi kaya natigilan siya at nag-angat ng tingin sa akin. Nagpatuloy ako sa pagsasalita.

pagdedepensa niya. Tumawa ako dahil sa sinabi niya. “What do you mean you're bored, Hendrix? Bored ka pa ba sa lagay na 'yan? Na ang dami mong kinakama na babae, kahit saan puwede ka mag punta. Party rito, party ro'n. Bored pa ba 'yon? Ano'ng tawag mo sa buhay ko ngayon? Super boring?”

mahinang tanong ko na para bang maiintindihan niya ako. Hyasst, ganito talaga siguro ang taong bored sa buhay, pati hayop, kinakausap na. Pasimple akong luminga-linga sa buong paligid at lalo akong nakaramdam ng tuwa dahil wala ni isa mang tao akong nakita sa paligid. "Wala namang tao...isang saglit lang naman. Kaunting hawak lang naman and then, kontento na ako." mahina kong sambit.

ani niya at nitingnan ang kaibigan ng may pagdududa. "Wala lang, I'm just bored and I need places to release my stress," tsaka napahawak sa batok nito at tumawa dahil sa naging tanong niya. Pinagsaalang bahala na lang niya ang sinabi nito, dahil alam niyang sasabihin din naman sa kanya pag handa na ito. "Grabe ka ma bored, ang weird," ani na lang niya at hinayaan ito kung ano 'man ang gusto nitong gawin. "Saan nga pala ako pwede mag stay?" pag-iiba niya sa usapan.

Tipid kong sagot. "Alright, sasamahan na lang kita. I'm bored here. I don't know what to do. Basta boring ako dito," seryosong sambit niya. Ngunit sa huli nagbigay siya ng kindat at matamis na ngiti. Nakakakilig naman talaga! "Oum! sige! Lumakad tayo at mamasyal kahit saan. Pero umuwi pa rin tayo ng maaga ah, hehe."

Tugon ko rito. "Ahh oo eh, bakit?" He answered. Goodness! He's busy. What would I do? "Ehhh yayayain sana kita gumala eh ang boring talaga subra! I can't take it too long bes! Mahihirapan akong huminga dahil sa ka-boringang nakadagan sa'kin.” ani ko sa maarte na boses. "Ayy nako sorry bes ah may ginagawa kasi ako eh. T'yaka hindi ka naman mamamatay sa simpleng ka-boringan lang. Kaartehan mo lang talaga bes. Sa susunod nalang ah"

Mas katulad ito ng inis, ng pagka-bored, ng frustration na hindi ko maintindihan kung bakit ang daming tao sa paligid ko ang biglang nagiging pabigat sa mga plano ko. Huminga ako nang malalim habang nakaupo sa malawak na sofa ng penthouse ko, naka-cross ang legs ko habang hawak ko ang wine glass na halos hindi ko naman iniinom. Tahimik ang buong lugar, pero ang isip ko… ang isip ko ay puno ng ingay. My mother is gone.

“Ah, gano’n ba? It’s okay, I understand. The important thing is nakabawi ka ngayon.” Napatawa ako nang mahina. “Oo nga. Mabuti na lang talaga at nagkita tayo dito.” “Yeah,” saad niya saka sumandal sa upuan. “So… how’s life lately?” “Ayos naman,” sagot ko. “Honestly? I’m just bored most of the time.” Ngumiti ako nang kaunti. “Ikaw ba?” “Busy as always,” saad niya. “Whenever I have free time, I usually go out and unwind. It helps me clear my mind.”

"How about you? Are you really okay with this? Iyong titira tayo rito muna? I mean, baka ma-bore ka." Natawa ako nang mahina. "Kalix, pagkatapos ng lahat ng habulan, putukan, at pagtatago natin, boring is exactly what I need. Gusto ko lang maramdaman 'yung mapayapang katahimikan. 'Yung walang kakatok sa pinto na may dalang baril." "Sabagay," ngiti niya. "Sabi nga ni Kuru, dapat daw mag-vlog ka na lang para hindi ka mainip."

Kalmado ang boses nito. “I don’t smoke. I don’t drink. I don’t gamble. I don’t do drugs. I get bored of games after ten hours and I’m too afraid to die to enjoy racing.” Bahagya itong ngumiti. “My life has always been proper.” Huminto ito sandali. “Too proper. Too boring.” Sinuntok siya ni Bryan sa balikat. “So nagloko ka dahil bored ka?” Ngunit hindi nagalit si Vernon.