Novel & Cerita Bulacan To Baguio

Maya-maya pa, nagsimula nang bumagal ang takbo ng van habang papalapit sila sa kanilang destinasyon. Hanggang sa wakas ay marating nila ang bukana ng San Carlos, matapos ang labindalawang oras na biyahe, narating na nila ang Bicol. Malamig ang simoy ng hangin, at ramdam niya ang kakaibang amoy ng probinsya—ang sariwang hangin na may halong bango ng mga damo at tanim. Mula roon ay itinuro niya kay Mang Tonyo ang direksyon patungo sa Casa Lucencio.

BUONG akala ni Hannah ay didiretso na sila ni GB sa Nueva Ecija kung saan naroroon ang Lolo Luciano nito kaya nagulat siya ng mapansing nag-iba ng daan si GB kung saan nakalagay ang way to Baguio.

tumingin ako sa kanya “—ngayon, may bago akong pangarap: magkasama tayo, magtapos ng kolehiyo, at baka balang araw, makapagtayo tayo ng paaralan sa probinsya.” “Hindi lang baka—tutuparin natin iyan,” sabi niya, hawak ang aking kamay nang mahigpit. “Gagawin ko ang lahat para gawing totoo ang lahat ng pangarap mo.” Pagdating namin sa Baguio, tumigil ang bus sa isang malaking terminal. Sumakay kami sa isang taxi at pumunta sa isang maliit ngunit magandang bahay na nasa tabi ng isang bundok. Ang bahay ay may malaking bintana na nakatingin sa mga puno, at isang balkonahe na kung saan pwede kang tumingin sa buong lungsod.

Humigop ako ng hangin na parang uhaw na uhaw — pero this time, hindi para lang huminga, kundi para mabuhay. Mula Baguio, sumakay ako ng first bus papuntang Manila. Habang umaandar ang sasakyan, tinanaw ko ang mga pine trees, ang mga kalyeng nilakaran ko habang umiiyak, at ang mga alaala ng isang gabing pinuno ng katahimikan, kape, at isang estrangherong walang hiniling kapalit ng kabutihan.

Si Abegail, hindi niya alam kung anong pinagmulan ng pagkatao dahil wala rin naman daw iyong alam. "Bulacan is more than an hour of road trip, love. Are you sure you'll be fine?" "First time again that I'll travel this far. Field trip ang huli kong napuntahan ng ganoon kalayo, kasama ko pa si yaya," aniya sa buhay na tono.

sagot naman ni Dave sa kambal. "Malayo po ba ang Manila daddy?" tanong naman ni Reign. "Yes baby. Malayo ang Manila ilang oras din ang byahe para makarating ng Manila mula rito sa Baguio," sagot ni Dave. "Pano po pala kapag umuwi na kayo? E di malayo na po kayo sa amin. Hindi nyo na po kami mapupuntahan dito," malungkot na sabi Reign.

Baka nga makatulong. Sa may Blue Lagoon sa San Juan, Batangas ang beach resort. Gusto rin niyang maipasyal ang kambal pati na ang kanyang kasambahay at driver. Siya ang nagmaneho from Cavite to Batangas habang kasunod ang puting van na minamaneho ni Cogie.

“Pasensya. Hindi ko sinasadyang magsinungaling sayo, ngunit kumukuha ka lamang ng mga bulag na masahista dito. Wala akong magawa kundi ang…” Magpapaliwanag na sana ako nang sinenyasan niya akong huminto. Tumingin siya sa akin at makahulugang sinabi, "Alam mo ba kung bakit bulag na masahista lang ang kinukuha ko?" Natigilan ako. Tinanong ko, "Hindi ba ito isang blind massage center?" Tumawa siya. “Market strategy lang yan. Ang dahilan kung bakit bulag na masahista lang ang gusto ko ay ang mga VIP na bumibisita sa itaas na palapag ay napakayaman.”

makahulugang sabi niya na nakapagpangunot ng noo ko. “Sa’n naman ‘yon?” taking tanong ko pa. “Somewhere in Benguet” “Malayo nga” “Yep, we will travel for 4-5 hours” I sighed. “Hindi pa tayo kumakain” reklamo ko, natawa naman siya. “Pwede naman mag drive thru” “Gutom na ako” “There’s a Jollibee and Mc Do, nearby. Anong gusto mo? “Mc Do, I want some fillet and hotcakes”

Humikab akong muli at pinanood na lamang ulit ang mga nadadaanan naming kalye. °°°° Mag-a-alas diez nang makarating kami sa isang rest house sa Baguio. Malawak ang labas no’n. Matingkad ang pagkakulay berde ng bermuda grass, may mga bulaklak at maliit na gazebo sa gilid ng mismong rest house. Sa kabilang bahagi naman ay makikita ang matataas na pine trees, sa likod ay ang malawak na syudad.