Bulacan To Baguio 소설 & 이야기

Ni hindi ko nga alam ano ang itsura ng Laguna o kaya naman ng Bulacan. Basta ang nakikita ko lang ngayon ay isang two lanes na sementadong daan kasukalan na may mangilan-ngilan na mga bahay na gawa sa mga kawayan. Masasabi ko na isang probinsya na ang dinadaanan namin pero hindi ko alam kung ano ang tawag dito kaya napalingon ako kay nanay na nakatingin din pala sa labas ng bintana.

Tumagal ng higit sa kalahating buwan upang makarating mula sa Vigan patungong Hariya Mall, na hindi maiiwasang nagpalampas kay Esteban sa maginhawang transportasyon ng mundo, kung mayroong isang high-speed na riles at isang eroplano, ang distansyang ito ay maaaring maabot sa loob ng ilang oras sa karamihan, bakit kailangan mong tumagal ng ganoon katagal.

Dinaraanan nila iyon sa tuwing pinupuntahan nila ang kanilang properties na makikita sa Benguet. Nang mapadaan siya sa isang pamilyar na lugar sa Baguio ay napansin niyang marami-rami na rin ang nabago. Patuloy na nade-develop ang ilang simple at tahimik lamang noon na mga bayan. Marami ng shop at ilang mga istrakturang naitayo. May malalaki na ring establisyemento. Nakikipagsabayan na ito sa paglago sa ilang karatig na mga lungsod ng probinsya.

Sumunod siya rito. "Nasaan tayo?" tanong niya. "Sa Baguio, Benguet. Baguio is the flower capital of the Philippines and known for their Panagbenga Festival," paliwanag nito. Tumango siya. Hindi na bago sa kaalaman niya ang tungkol doon pero nakakamangha pa rin na makita niya ang Baguio ng personal.

Napawi ang kaba ko at napangiti nalang sa kaniya. “Talaga po? paano p makapunta roon? at.. parte parin po ba ng palawan iyon?” sunod sunod kong tanong dahil sa sobrang saya. ”Matagal ang byahe sa Balabac miss. Kailangan mo munang makarating ng Bataraza, pagdating sa Batarasa may mga daungan ng bangka roon pa Balabac, maraming oras ang magiging byahe mo, dipende pa kung masungit ang panahon.” litanya nito. Hindi na ako nagsayang pa ng oras kakatanong sakaniya at agad na nagbayad, pa Bataraza. Inabot ko ang isang libo sakaniya at hindi na kinuha ang sukli pa.

Mas marami kasi itong nainom na alak kaysa sa kaniya. “Umagang-umaga puro malabo pa sa buwan ngayong umaga ’ang mga pinapahanap at pinagawa sa ’yo ni Melody, ah.” ngingiti ngiting sambit ni Epifanio habang nakasakay sila sa kotse. Patungo ngayon sila sa Bulacan. They take the road sa N-LEX para mas mabilis. Dito na sila maghahanap ng baka na puwedeng gatasan, at punong maaari niyang akyatin.

Inabot ng halos tatlong oras ang naging byahe mula bulacan papunta sa National Airport. Kung bbyahe lamang sila ng van, aabutin sila ng humigit kulang pa sa isang araw upang marating ang Palawan.

Tumango siya, pilit pinapahiran ang mga luhang walang sawang dumadaloy. Pasado alas otso na ng gabi. Bukas ng umaga ang flight nito papuntang Bacolod. Mula Buliluyan, halos pitong oras pa ang biyahe papunta ng Puerto Princesa. Napakalayo, napakatagal. Para sa kaniya, bawat kilometro ay parang agwat na unti-unting pumipilas sa puso niya.

Hindi ko alam, pati ako ay naguguluhan na. Hanggang sa hindi ko na namalayang nasa cubao na pala kami. Kinuha ko na ang ilang gamit ko saka ibinaba at binayaran ang taxi. Inilagay ko na muna sa mga upuan ang bag ko at nagtingin tingin sa mga bus dun. ‘Cubao to Cabanatuan’ ‘Cubao to Baguio’ ‘Cubao to Tagaytay’ ‘Cubao to Batangas’

Kinilig pa nang sobra doon si Briel lalo at makita na kumpleto talaga ang apartment na iyon sa mga gamit. “Dito ba sa Bulacan para halfway kami? Hindi ako mahihirapan na umakyat ng Baguio para makipagkita?” Nakagat niya pa ang labi doon. Iniisip na baka ganun nga ang plano ng kanyang nobyong Gobernador. “Matanong nga siya!” sambit niyang hindi pa rin nawawala ang matinding kilig sa kanyang puso.