Bump In The Road Mga Nobela at Kwento

Dagdag ko nang mapagtantong nasa loob pa rin ako ng kotse. "Anong ginagawa mo riyan?" Ramdam ko ang pagkatigil niya sa paglalakad dahil sa paghinto ng tunog ng kanyang yapak. Then and there, Blaze automatically came back on my head. Parang biglang tumaas ulit ang altapresyon ko ng dahil doon tsaka malakas na tumikhim bago hinayaan ang sarili na h'wag siyang sagutin. Palagay ko'y nainip siya kaya agad na rin niyang pinatay ang tawag.

Pero nagiging mas mahirap ito tuwing si Bash ay nagiging mas malapit, mas maalaga, mas mapagbigay. Isang gabi, inaya siya ni Bash sa isang impromptu na road trip papunta sa Tagaytay. Isang oras na biyahe lang daw. Gusto lang daw nitong huminga. Sa loob ng sasakyan, habang binabaybay nila ang highway, naging tahimik silang dalawa. Pero magka-hawak ang mga kamay nila—tahimik na koneksyon ng dalawang taong sinusubukang hanapin ang katahimikan sa gitna ng kaguluhan.

Mahigit isang oras na pala siyang naantala. "Sorry Ma, I got stuck in traffic… may nangyaring kaunting abala sa daan." Hindi na niya binanggit ang eksaktong detalye. Hindi na importante 'yon ngayon. Ang mahalaga ay makauwi siya. Mabilis niyang pinihit ang manibela at iniwas ang kotse mula sa gutter. Malumanay ngunit tuluy-tuloy ang takbo niya sa highway pabalik ng Batangas, habang nasa background pa rin ang instrumental version ng "Isang Sulyap" na marahang tumutugtog sa stereo. Ilang ulit na niyang naririnig ang kantang ito, pero ngayong gabi, tila mas may bigat ang bawat nota. Parang sinasakyan ng musika ang kung anumang hindi niya maipaliwanag na bugso ng damdamin.

From my side mirror, dumoble pa ang bilis ng sasakyan na alam kong ako ang kanilang pakay. Sa isang makapal at matayog na kagubatan, pinasuong ko ang aking sasakyan. Binaybay ang mga damo, mga bato. Kawawa ang aking sasakyan, pero alam kong mas kawawa ako pag naabutan ako ng mga demonyong gustong kumuha ng aking kaluluwa. Sa Hindi inaaasahan, para akong inumpog sa isang malaking bato. Nagdadalawa na aking paningin, pandinig ko'y nanatili— they're coming.

The heavens on both sides of the roads seemed like God's arms wide open, welcoming the travellers on their endless journey. Let me know if there's something I can do to fix it Let me know if you ever change, if you ever change your mind I can't promise you that I'll be waiting But for you, I'll leave anything behind We past by a series of bridges. The roads so wide and empty gave emphasis to the horizon. Bibihira ang mga sasakyan dahil lahat ay mabilis lang na dumaraan. The calmness I felt is just so unexplainable. Zephaniah's voice, the sunset, the long empty roads, and him, beside me. It felt like perfectly woven poetry.

She can't identify it though. Rush hour. Nakasalubong pa nila ang mahaba-habang traffic Cubao. Even in Rhums car can say that there is an hindrances. Wala siyang imik. Maya't-maya siya binabalingan ng tingin ng binata. But all the more, tutok ito sa daan at manibela. Ni hindi ito nagbukas ng paksa. But Ayesha can identify his jaw tightening. Mukhang galit. Kaya nang makarating sila sa condo unit niya ay agad inasikaso ng binata ang braso niya. Direkta nitong nalaman kung saan tumama ang kamao ni Attorney Dela Vega. Rhum squeezed it. She winced!

Sinunod ko ang sinabi niya at saktong pagka pindot ko non ay siya ring pag ilaw at tunog ng sasakyan na nasa gilid ng gate namin, hindi ko ‘yon napansin o nakita man lang dahil nasa medyo madilim na parti ‘yon. Nilapitan ko ‘yon, at ng pagka lapit ko ay saktong pag bukas ng ilaw. Sa tapat non, napatakip ako ng bibig sa gulat at masiyak ako sa tuwa ng makita kung anong sasakyan ‘yon. It's a Chevrolet Camaro, that looks like bumblebee's car on the transformer the latest version. “ I know how much you love, bumblebee's character. That you always watch it everytime, specially if your upset. It become your comfort movie.”

Marami itong barya at patawa, hindi gaya ni Kit na daig pa ang buntis kung magbago ng mood. Hindi sila nasarhan ng traffic sa highway kahit may nangyaring minor accident dahil bumuntot si Jim sa dumaang ambulansiya. Halos humalik na ang bumper ng sasakyan nila sa likod ng sasakyang nagwawang-wang sa kalye. Wala din namang sumita sa kanila dahil iniisip siguro ng ibang motorista na kamag-anak sila ng pasyenteng sakay ng ambulansiya.

Napakasaya niya siguro… Tumigil ang taxi sa intersection. Mangilan-ngilan lang ang sasakyan sa paligid. Kumunot ang noo ni Rose ng mapansin ang malaking truck na pagewang-gewang ang takbo. Niyakap niya ang tiyan, nanlaki ang kanyang mata sa sindak ng mapansin na tinutumbok nito ang kanilang sinasakyan. “Manong—“ huli na para magbigay ng babala sa matanda. Nagpaikot-ikot na ang kanilang sinasakyan sa lakas ng impact ng pagtama ng truck sa taxi na sinasakyan nila.

Bumusina lang ako when I was finally going out of the parking. Medyo ma-traffic na when I was on the road kaya inaliw ko na lang ang sarili ko sa pakiking ng music para hindi ako mabagot. Although I really wanna just jump out of my car and probably run home. Kaso para naman akong tanga non. So I just didn’t let it bother me so much. Ganito lagi sa daang ‘to, ma-traffic talaga. But once you’re out of the national highway, medyo magaan na rin ang daloy ng traffic. You just really have to be patient.