Carefree In Tagalog Novels & Stories

No talong na mahaba. No talong na mahaba ay tuyo si pempem till death no one apart. “Tara na. Anong sasakyan natin? Magtataxi or magjejeep?” tanong ni ko sa kanila habang kumukuha ng litrato. Pang Myday lang. Lagyan natin ng caption mga bebe. Going home. Bebe sundo mo ako. Mwah Ayan! I’m sure madaming magppm sakin. Mygosh! I can’t wait na talaga. Umeenglish na talaga ako. Sign na talaga ito na magkakaroon ako ng sugar daddy.

Iniba niya ang usapan bago pa tumulo ang mga luha niya at tuloyan siyang mabuko sa sumisibol na damadamin niya para dito. Apologies to my some kind of tagalog. I'm not a tagalog anyway, Im an Ilongga, and we spoke Hiligaynon everyday, so pasenxa na kung may mga tagalog akong mali mali dyan, i accept comments and corrections.🤗🤗🤗🤗

“Hindi ba pwedeng like… magkaibigan lang tayong lumalabas?” “Yeah, okay. Friends will work, too. Or rebound friend, pwede rin,” kaswal nitong sabi, umuurong bigla. “Jigo!” natatawa niyang sita rito sabay kurot sa braso nitong nakayakap sa kanya. “Huwag ka ngang ganyan.” “Ganyan na ano?” “You know you’re not just a rebound now…” Halatang natigilan ito. “Hindi… na?”

Lol "Oh mabuti naman. Tara na't umalis baka ma-late pa tayo sa byahe." Sagot ni Dad saamin at kinuha mga gamit nya sa kwarto ganon rin kame ni kuya. Habang nasa byahe kame papuntang Airport hindi ko lubos maisip na babalik pa pala ako ulit ng Pilipinas. Kamusta na kaya siya? _______________ After 7 hours.

Bakit ba ganito. Nang makabwelo ay umayos sya ng tayo at humingi ng sorry. "sorry" "No. its ang accident. its okay. alis na ako." malamig sa silid nila pero pinagpawisan talaga ako ng husto. gara kasi. Kung may nakakita lang sa akin kanina ay tiyak na iba na ang iisipin. bagay na napaka labong mangyari.

Hindi Naman niya dapat pang malaman na magkakaanak kami di ba? Kakayanin Kong buhayin Ang anak Kong mag Isa. Palalakihin ko siya Ng mag Isa Mary joy. Sigurado ka ba diyan lovely Hindi mo sasabihin Kay Kiel na buntis ka? Oo... Mary joy Kung Yan Ang desisyon mo Wala akong magagawa lovely.

sagot niya sa akin kaya bigla akong kinabahan. Madidiligan na ba ang pechay ko? Jusko po, ready na ba ako? Wala sa sariling dumako ang mga mata ko sa bukol ba nasa gitna niya. Naging makasalanan na talaga ang mga mata ko. Parang gusto ko tawagin ang lahat ng puwede kong tawagin para lang humingi ng tulong. Parang 'di ko kaya. I want to backing in or backing out. Tama naman siguro ang englishing ko. "Chemmary nasa delikadong sitwasyon kana pero napapa-englishing ka pa." Saway ko sa sarili ko.

Just call a cab, I have to take her home. " Mai's..." Nag-aalangan ang tingin sa kanya nito. ( But..) " Je suis son petit ami. Avez-vous un problème avec ça?" unti-unting nadadagdagan ang nararamdamang inis sa guard. (I'm her boyfriend, do you have a problem with that?) Hindi naman na nagsalita pa ang guard at sumunod na lamang sa inutos niya.

Tanong ni Kira Tumango ang matanda at ngumiti. "Sige po, ito na lang." saad ni Kira Binayaran ko naman ang story book at nag pasalamat kay manong. Ilang minuto napuno na rin ng pasahero ang jeep at umandar na ito. Huminto kami sa school ni Kira. "Oh dito nalang ako sa gate ha." Paalam ko kay Kira "Okay, shoo shoo na." Sabi ni Kira. Aba't—

Dalawang araw na kasi siya sa tabing ilog at nangangamoy na. I'm sorry gorang nadamay kapa tuloy sorry kong dahil sa akin namatay ka sorry. I'm sorry 'di ko nagawang iligtas ka I'm sorry gorang. Ma'am tama na po yan kailangan na nating umalis.