Cast Shadows Novels & Stories

GABBIE I ROAM MY eyes around Wyatt's house. Malinis pero ang lungkot ng kulay. His wall was painted black and gray. So manly. His curtain is dark brown. Everything is dark. Wala na ba siyang ibang color na alam? Tsk... I can't stand looking around because of the dark ambiance of his house. Ang lungkot, like him na mukhang iniwan ng asawa't anak. I was just following him while roaming my eyes on his place. I mentally grinned. Madami akong gustong baguhin especially now that I'm staying here. I don't like dark walls and curtains. I want something light and of course my favorite cartoon character... Stitch!

Ang selfish ko siguro. "She's there. Are you ready?" tanong ni Sol kaya tumango ako. Nakapark sa labas ng isang maliit na cafe ang kotse ni Sol. Hinintay talaga namin na mauna siya sa loob bago kami lumabas ng kotse. Hindi naman matao sa cafe kaya napanatag ako. Isa pa, gabi na rin kasi. "Wear this,” sabi pa ni Sol at sinoot sa ‘kin ang shades na malaki. Inayos niya ang buhok at bangs ko para siguradong walang makakakilala sa ‘kin. "I hate this bangs. I can't see your bareface,” seryosong sabi niya kaya natawa ako nang bahagya.

Walang five-minute break? “Now, my dear, we now turn to the most somber and critical topic of our curriculum: the Shadowfells,” she announced, her voice losing its usual melodic cadence, replaced by a stern, unyielding tone. “These are the beings who wield the element of shadow, and they are, without question, the sworn enemies of the Luminous Realm.”

Ang nanay ko ay nakatago sa likuran ng isang malaking metal crate umiiyak habang hawak ang isang bakal na tubo para protektahan ang sarili niya. ​At sa gitna ng usok at kaguluhan ay duguang naglalakad si Victor Feldway patungo sa aking direksyon. ​Ang itim na coat ng shadow king ay sira sira na at ang kanyang mukha ay puno ng dugo mula sa pambubugbog ni Heinrich kanina. Pero ang kanyang mga mata ay nananatiling kasing lamig ng yelo. May hawak siyang panibagong baril at ang kanyang paningin ay direktang nakatutok sa aking lumalaking tiyan.

[Secrets in the Night] “Some truths are safer in the shadows… until they aren’t.” The mansion was quiet, deceptively quiet, the kind of silence that presses against your chest like water in a deep well. The chandeliers shimmered faintly, casting fractured patterns over the marble floors and polished walls. Every reflection felt like a pair of eyes watching, judging.

Suot pa rin niya ang simpleng itim na sando mula kagabi, pinalatikan lamang ng isang madilim na leather jacket. Walang emosyon ang kanyang mukha, walang bahid ng pagod, at lalong walang bakas ng awa. Sa kanyang likod, dahan-dahang lumabas ang tatlong miyembro ng Shadow Team—bawat isa ay may nakatutok na assault rifle kina Don Mateo at Brox. Huminto si Zephyra sa itaas ng hagdanan ng beranda, nakatitig sa dalawang lalaki.

Sana nag-eenjoy kayo sa bawat eksena at sa journey ng characters! Para sa behind-the-scenes, sneak peeks, at updates, follow niyo ako sa I*: @fortresssuru Let’s chat about Shatterlight and more!

Parang nagsisimula pa lang sila, at hindi pa talaga gumagawa nang paraan para kunin ako sa Vendetta. Ang swerte ko naman, dahil sa dami ng puwedeng saluhin, bakit puro problema pa? Biglang nawala ang laser nang marahas na bumukas ang pinto, pero imbis na mapalingon sa pumasok, nanatili lang akong nakatitig sa kawalan. Takot na baka kalabitin niya ang gatilyo, at patayin ako. “Fuck!” a familiar voice cursed.

A shadow lingered at her door. A whisper seeped through the bars: “You can’t save them, Sophie. You can’t even save yourself.” Her heart pounded. She pressed her back against the wall, clutching Xavi’s photo like a shield. The shadow moved away, leaving silence behind. Sophie stared at the note, her hands trembling. The cliff edge loomed—was the perpetrator about to destroy them all, one by one, until no truth remained?

Ngunit hindi ako pinanghinaan ng loob. Medyo nakahinga na ako ng makita ko na malapit na ako sa pinakahuling baitang ng hagdanan. Saka naman may bumagsak na katawan sa aking harapan. Napatigil ako at napatili ng malakas. Tumilamsik pa sa pagmumukha ko ang mainit -init na likido. Nakita ko ang nakahandusay at wala ng buhay na si Josmond. Dilat pa ang mga mata nito na nakatingin sa taas. Nanginginig akong tumingala. Nakita ko mula sa rooftop ang dalawa pang katawan na nakabalot at nakasabit. Isa sa mga ito si Rocky at ang isa ay isang lalaking hindi ko kilala. Nakabusal ang mga bibig ng mga ito.