Caught Me Off Guard Chapter 1 Novels & Stories

Ngunit sa halip na umatake ay dahan-dahan itong humakbang palapit na para bang dinadagdagan pa ang tensyon at takot nilang dalawa. Ngunit nang ilang dipa na lang ang agwat ng halimaw kay Garreth ay sunod-sunod na putok ang biglang pumailanglang sa buong kahuyan. Umuusok ang katawan na bumagsak sa damuhan ang walang buhay na nocturno, tadtad ng bala ang buong katawan. Gulat na ibinaling ni Nica ang mga mata sa direksyon ng taong bumaril sa halimaw upang kilalanin ang kanilang tagapagligtas. At hindi siya makapaniwala nang makilala ang lalaking nakatayo sa di kalayuan habang hawak pa ang baril na ginamit.

Kagaya noong unang beses niya akong sinagip, naramdaman ko nanaman ang takot na hindi para sa sarili ko. "Tulong!" sigaw kong muli kahit na halos mapaos na ako. Nakaramdam lang ako ng ginhawa nang makitang nakahandusay na sa sahig si Clifford. Ako na ang kusang humakbang para makalapit kay Josh. Hindi ko na pinigilan ang sarili kong yakapin siya nang mahigpit. I closed my eyes as I felt his warm. Ramdam kong ligtas ako ngayon sa mga bisig niya.

He's making fun of me! ***end of chapter***

Chapter 5 Note: Before we proceed gusto ko lang po kayong bigyan ng warning na ang chapter na ito ay nagtataglay ng hindi nga kaaya-ayang pangyayari. Kaya kung ikaw ay sensitibo sa mga ganito, maaari mo pong laktawan ang chapter na ito at magpatuloy na lamang sa pagbabasa sa susunod pang chapter. Pero kung ikaw naman ay interesado sa mga ganitong bagay, libre lang pong magbasa at matuto. Elara POV

Dahil kasabay ng huli kong pagkurap ay ang pagtakas ng lakas mula sa katawan ko causing me to faint in the middle of chaos inside the company. Pero wala akong naramdamang kahit anong sakit dulot ng pag kakabagsak ko sa sahig Instead, I felt a soft arms catching my weak senses. At kahit pa madilim at nahihilo ang paningin ko, I managed to look at the person who catched me. Hindi ako pwedeng magkamali... It's the same person I've been trying to run away from. Cameron Saint Villamon...

Hindi ko alam kung ano ang sasabihin ko kay leora kapag nalaman niya ang tungkol dito. Nagpunta ako sa pinaka dulo ng banyo kung nasaan ang toilet at doon umupo saka pinatong ang libro sa hita ko. I was terrified at first, but I realized that severing my finger was the only way to discover the truth. I closed my eyes and cut the tip of my thumb and let the blood flow onto the book. I am not quite sure if it will work, but I am still hoping. My eyes widened when the book started to glow and letters started to pop up.

Humarap ako sa hagdan papuntang 4th floor pero saktong pag-harap ko dito ay bumungad sa mismong harapan ko ang isang lalaki na nakatutok sa noo ko ang hawak na baril “Good bye,” Ngising sambit nito Shit! *BANG* *BANG* END OF CHAPTER:67

Huminga ako ng malalim bago sila harapin isa-isa. “Guys, hindi ko alam ang gagawin ko,” at doon na ako nagbreak-down. Umiyak na ako sa harapan nila. End of Chapter 11.

Reporters spun around, cameras suddenly zooming in on her. “She’s—” “Who is she?” “Do we have a scandal here?” The noise grew like a rising storm. Her heels skidded against the marble floor as the guard shoved harder. She lost her balance, her arms flailing. For a terrifying second, she thought she would fall face-first into the polished floor—at doon na siya mapapahiya sa harap ng buong mundo—when a strong hand caught hers. Time froze. The hand was warm, firm, steady. At nang tumingin siya pataas, her gaze slammed into a pair of storm-gray eyes that seemed to pierce right through her soul.

And my breath stopped. Because whoever was on the other side— Was about to see everything. Or worse— Already knew. “And as the door began to open… I realized this wasn’t the moment we were about to get caught—this was the moment I understood we already had been.” Thank you for reading. Leave a review or a rating — your thoughts fuel the next chapter. And if you want, every coin or gift you send helps me bring it to you faster!” (next chapter…)