Cinta Dalam Diam Novels & Stories

Hindi ko siya pinapansin at hinayaan ko lang siya. "Love?" tawag niya sa akin pero nagtutulog-tulugan ako. Nagseselos ako at aminado ako sa sarili ko. Pagkatapos niya magsalita hindi na siya umimik pa. Sana pala kumibo na lang ako. Humiga na lang siya sa tabi ko. Hindi ako makatulog dahil may tampo ako sa kanya. Hindi niya ba ako gigisingin? O hindi ba niya ikwe-kwento yung napag-usapan nila or bakit umiiyak si Pearl? Siguro nga ganoon na lang ka confidential yung pinag-usapan nila.

Naipit lang ako sa situation na suddenly appeared. Mahal kita nang hindi alam kung paano, kailan, o saan. Minamahal kita nang tapat, nang walang mga kumplikado o pagmamataas. Ngunit palagi tayong sinubok ng tadhana kaya nasasaktan kita. Sometimes your nearness takes my breath away; and all the things I want to say can find no voice. Then, in silence, I can only hope my eyes will speak my heart.

Dahil alam niya, ang pagmamahal ay hindi nasusukat sa araw na magkasama, kundi sa kakayahang maghintay, magtiwala, at manatiling buo kahit magkalayo… kahit sandali lang. Tahimik ang gabi, pero sa puso ni Celestine, malinaw ang isang bagay. Hindi man siya sanay na wala si Adrian sa tabi niya, alam niyang kaya niyang maghintay. Para sa kanila. Para sa pamilya nila.

Mas malakas pa kaysa “I love you.” “Thank you for bringing me to your home, Damian.” Alam ko ang ibig niyang sabihin. Thank you for bringing me into your life, your family, your world. “Thank you for staying,” sagot ko. Sa ilalim ng star-filled sky, habang humihina ang music mula sa party sa loob, wala kaming sinabi. At sa unang pagkakataon, yung silence, it's not mpty. Punong-puno. Sa lahat ng hindi namin sinabi, naiintindihan namin ang isa’t isa nang mas malinaw kaysa salita.

Hindi lang kawalan ng aruga ng isang ina ang kirot sa kanyang dibdib, wala man lang siyang kahit anong alaala, kahit anino, na pwede niyang kapitan. Sa salamin ng sasakyan, unti-unting nawala ang repleksyon ng mag-ina. Napansin ni Cassie na hindi pa rin nagsasalita si Calix. Nang lingunin niya ito, nakita niyang nakapikit nang bahagya ang mga labi nito, nakatuon ang tingin sa kalsada, tila malayo ang iniisip. Mukha siyang nakinig, pero ayaw o hindi kayang sumagot.

- "The hardest thing about loving someone from afar is knowing that they are close enough to touch, but far enough to never feel." Nakahiga na sa ngayon niyang tutulugan si Dianne habang Yakap-yakap ang picture frame kung saan ay naroon ang larawan nila ng asawang si Andrei.

Kakatok na sana ako nang mapansin kong nakaawang na naman ang pinto. Namanhid ako sa nasilip kong tagpo. Gem was sitting on his swivel chair habang si Cindy ay nakakandong sa kanya, kissing him ardently. She was touching him and moaning in between their kisses. Gem’s arms were snaked around her slim body. They were both lost in their own world, tila walang pakialam may makakita man sa kanila.

Sa pagkakataong ito, wala nang pag-aalangan, walang pagpipigil , walang takot kundi tapat lamang na pagmamahal. Magdamag na dilat si Amara. Hindi niya magawang ipikit ang mga mata. Ang kaligayahan niya sa muling pagniniig nila ni Anton ay parang bawal na gamot na hindi siya pinatutulog. Magaling na nga si Anton, magaling na ang mahal niya! Malapad ang mga ngiti ni Amara habang tulalang nakatingin sa kesame habang naaalala ang mga narinig na pangako at assurance sa kanya ni Anton kanina na naging masiglang musika na bumubuhay ng kanyang puso.

Malamang magigising yun ng walang kamalay-malay sa mga pangyayari at balak niyang ilihim na lamang ang lahat. "Damn!" Inis na nahampas ni Krissy ang manibela. Gusto niyang magalit sa sarili dahil feeling niya pagod na pagod na siyang intindihin at habol-habulin si Calex. Ang asawa niyang never naman nagkaroon ng pakialam sa kanya. She's tired but yet she's still fighting! At mukhang ito na nga ang sinasabi nilang depinisyon ng totoong pagmamahal.

Ang kanyang p**i ay tumagas pababa sa kanyang hita habang siya ay nagpalabas sa kanyang dibdib at kamay, umuungol ng pinakamainit na tunog na narinig niya kailanman. Ang gabing iyon ay puno ng pagmamahal at pagkakaintindihan, na para bang bawat yakap at halik ay isang pangako ng walang hanggang pagsasama. Sa ilalim ng malamlam na liwanag ng buwan, hinayaan nilang magtagpo ang kanilang mga damdamin—mapusok ngunit dalisay, puno ng pagmamahal na tumagal sa kabila ng lahat ng hamon sa kanilang buhay.