Courageous Drawing Novels & Stories

The drawing. Drawing iyon ni Brix. Marahil ay naipasok niya iyon sa briefcase ko nang hindi ko namamalayan. Kinuha ko ang papel. Gusot na nang kaunti ang mga gilid nito. At gaya ng inaasahan, hindi naman kagandahan ang pagkakaguhit. I studied the drawing in silence. The figures were nothing more than stick people and crooked lines, the kind of artwork only a child could proudly create, yet I recognized everyone instantly.

Sa loob nito ay isang drawing. Ipinakita ng drawing ang isang matangkad na lalaki at maliit na babae, malinaw na sila ito ni Lillian. Talagang pambata ang drawing ni Lillian; ang hugis ng mga tao ay halatang guhit ng isang bata at pati ang mga kulay ay hindi gaanong maayos.

Nanginig ang kamay niya habang nililipat ang pahina. Ang sumunod na drawing ay magulo. Puno ng bura at ang mga linya nito ay bali-baliko na. Parang gawa ng isang bata ang drawing na iyon. May dalawang malaking 'X' na nakaguhit nang madiin, at sa ilalim, may sulat kamay na halos hindi na mabasa. [Hindi na ako makaguhit nang maayos. Ang sakit ng kamay ko. Paano na ang pangarap ko? Paano na ako?]

Pero habang binubuklat ni Liam ang mga huling pahina, biglang tumigil ang mundo niya. May isang drawing doon na hindi gawa ng isang limang taong gulang na bata. Isang charcoal sketch ito ng isang bintana na may tanawin ng garden. Ang shading, ang bawat linya, at ang detalyeng nakalagay doon ay gawa ng isang bihasang kamay. Sa ibaba ng sketch, may maliit na pirma: *C.A.* Nabitawan ni Liam ang drawing book. Ang tibok ng puso niya ay naging mabilis at malakas.

Mahigpit na hinawakan ni Sevv ang papel at walang sinabi, ngunit nang makita ang hitsura ng kanyang kaibigan na nag-e-enjoy, nahulaan niya na para sa kanya ang drawing. Nakita niya ang mga painting ni Lucky. Dahil kailangan niyang maghabi ng mga handicraft araw-araw, madalas siyang gumuhit ng sample, kaya napakahusay niyang gumuhit.

Sa itaas ng drawing ay may dalawang malalaki at mararahas na guhit ng hugis X, at sa ibabang bahagi naman ay may nakasulat na maliliit at tabinging mga titik: “Hindi na kaya ng kamay kong magdrawing. Ano nalang ang mga pangarap ko?” Sa pagkakabasa ng mga salitang iyon at sa marahas na guhit ng hugis X sa ibabaw ng papel, mabilis na pumasok sa imahinasyon ni Adrian kung gaano kalaki ang tindi ng takot, pagdurusa, at kawalan ng pag-asa na hinarap ni Lia noong mga sandaling iyon sa loob ng kanyang silid. Paano nito nagawang dalahin ang ganoong klaseng napakabigat na parusa nang mag-isa, nang walang kahit isang salitang binitawan sa kanya?

Lumapit sa kanya ang lalaki at ibinigay ang sketch book. Kinuha niya iyon at sinilip ang drawings nito. Iginuhit siya nito sa magkakaibang anggulo. Frontal, side-view in two opposite directions at close-up. In fairness, napakahusay ng mga kamay nito. There was not even a single stroke that is imperfect. "Para yatang exaggerated naman ito. Masyado akong maganda dito sa drawings mo." Pahayag niya.

“But we moved the board.” Hindi niya gets ang lahat. Pero gets niya ang energy. “Were they scared?” seryoso niyang tanong. Bahagya akong natawa. “Some of them.” Umupo kami sa sofa. Tinignan ko ang drawing niya. Isang malaking building. May stick figure sa taas. May maliit na stick figure sa tabi. “That’s you,” sabi niya, tinuro ang malaki. “And that’s me.”

Pagbukas ng webpage, agad niyang nakita ang pangalang: “Callyx Herrera – Kinder-A – Featured Artist of the Week.” At ang naka-display sa taas ng article? Isang scanned copy ng drawing ng anak. Nasa gitna ang magkahawak na kamay ng mommy at anak, may araw sa taas, at sa ibaba ng artwork, nakasulat ang mga salitang, "My Home is My Mom." Napakapit siya sa dibdib. Sa baba ng larawan ay may caption na, "When asked to draw his family, Callyx said, 'It’s just me and Mommy, but we’re a complete team.'"

Sagot ko habang pinaglalaruan ang kutsilyo sa kamay. "Tulad ng? Dahil kahit kailan wala akong inaapakang tao!" Nagtataka niyang tanong. "What a great actor! Bravo! Isa sa mga nambully? Naging kalaban ko sa academics na binayaran ang guro para ikaw ang mag top 1! Ano, wala kang inaapakang tao? Isipin mo pa ang iba." "I-ikaw?" I got the idea of Hangandrew from the game, Hangaroo. And it was exciting to see a real person, hanging his neck on a rope and soon being killed! I smiled because of my genius idea.