Creamy White Coffee Novels & Stories

Tinanggap ko naman. Humigop ako, saka napahinto. Napatingin ako sa tasa. Pamilyar ang lasa—may creamer, tamang-tama sa panlasa ko. Tumingin ako sa tasa niya. Black coffee pero mas malakas ang aroma. Iyong masarap sa ilong. Ngumuso ako. Mas malasa yata 'yung kape niya. "Bakit magkaibang kape ang tinimpla mo?" tanong ko.

Totoo nga, totoo na sa simpleng pamumuhay mo matatagpuan ang tunay na kahulugan ng masaya at malayang pamumuhay. Naging mabilis ang pagbuo sa kubo style na coffee shop, grabe mas mabilis pala talaga ang pag gawa gamit ang light materials kesa sa blocks and cements. Magdidilim palang pero halos patapos na rin ang cafe, buo na, napinturahan na rin ng gusto kong kulay, beige lang, gray at brown.

Napataas ako ng kilay at napatingin ako sa kanya. Tumigil siya sa ginagawa niya at tiningnan din ako. "I changed my mind." Napakurap ako. "Sir?" "I want coffee." Napapitlag ang kamay ko. Talaga ba? Pero hindi pa tapos ang sermon niya. "Not that cheap excuse of a coffee you made earlier," dagdag pa niya. "Go to Nero's. I want a large iced white mocha, with oat milk, no whip, one shot of espresso on top. And don't forget the cinnamon powder."

Hinihintay niya lang ang sasabihib ko. "Pure honey coffee, stir whip, less sweetness. Pa add na lang ako cinammon." Banggit ko ng orded ko. "Pwede mo namang sabihin na usual. Tanda ko pa rin." Biro ni Claude habang sinusulat ang pangalan ko at ang order ko sa cup. "That will be 175." Banggit niya.

Sa ibabaw ng coffee table ay isang bote ng White Cloud Fairy Wine. Ito ay isang uri ng espirituwal na alak ng Mountain Warriors. Ang mga sangkap ng paggawa ng serbesa ay napakabihira. Lahat sila ay mga espirituwal na halamang gamot. Hindi lamang masarap ang inuming alak, ngunit maaari rin itong pahabain ang buhay at mapahusay ang cultivation. Ang isang bote ay nagkakahalaga ng tatlumpung milyong dolyar, at karaniwan ay hindi ito mabibili ng pera.

Sa dulo ako pumwesto at nag order na muna ng kape. Maganda ang ambiance ng coffee shop maaliwalas at mas more on minimalistic ang design. Kalmado rin ng kulay ng buong lugar pinaghalong light brown at white ang theme. Napakabango rin dito sa loob amoy kape siyempre at mga pastry.

Narinig ko ang mahina niyang pagtawa at iginiya niya na ako patungo sa isang cofee shop na nagbebenta ng hindi lang pala kape kundi meron ding choices of pizza pati na din mga pasta. Actually, may mga refreshments juices din silang binibenta. Pero siyempre, dahil gusto kong something creamy, pinili kong ang orderin hot white chocolate drinks. Para kasing kay sarap sa picture samantalang si Raven naman ay umorder lang ng kape Americano. Nagdagdag na din ako ng isang pizza at isang klase ng pasta. Habang hinihintay namin ang aming mga orders, nagkasya na lang akong tumingin-tingin sa buong paligid. Hangang sa may naamoy akong something bad na hindi ko mapigilan ang mapatakip sa aking ilong

tugon ni Ezekiel, kalmado pero may banayad na ngiti. Nag-angat ng kilay si Xyra. “Not true. Coffee is an art. It’s an expression. Ako nga, depende sa mood. Sometimes latte, sometimes caramel macchiato. But you? Always plain.” Ngumisi si Ezekiel, umiling nang marahan. “Because consistency is better than mood swings.”

Fine. Tumayo siya, tinandaan ang direksyon papunta sa maliit na pantry ng opisina, at sinimulang magtimpla ng kape. Pero sa halip na magmadali, dahan-dahan niyang inobserbahan ang mga nakasulat sa sticky note na iniwan doon—mga detalyado at halos OA na instructions ni Asher: Exact 1.5 teaspoon of Colombian roast, 200ml hot water, 1.8 teaspoon brown sugar, 2. teaspoon cream. Stir clockwise exactly 8 times.

Paano ako napapa-react nang ganito sa isang simpleng bagay? "Ang tamis." Malalim ang boses niya at umuungol mula sa dibdib niya. Sa di malamang dahilan, parang hindi niya tinutukoy ang whip cream. "Kahit anong laban sa black coffee na 'yan ay magiging matamis." Bumaling ang tingin ko sa malapad niyang dibdib. Ngayon ay nakasuot siya ng matingkad na asul na kurbata at maitim na gray na suit.