Crisostomo Ibarra Monologue Script Tagalog Novels & Stories

Mira POV “Excuse me.. “ cute na sabi ni Jacob at tumayo. Naagaw nito ang atensyon namin. Alam ko na agad na tatakbo ito papuntang banyo dahil mukha itong namimilipit. “San ka pupunta?” tanong ni Jake sa tumatakbong si Jacob. “Magsi-CR po!” sigaw ni Jacob dahil nakalayo na ito.

sigaw ko dito. a xixozozozpzz Tinignan ko ito. Nasa mukha nito ang pagsusumamo, na para bang nahihirapan din ito. "Bumalik ka na doon. Hayaan mo ako dito. Gusto kong mapag-isa." Taboy ko dito. Gusto kong mag-isa, gusto kong payapainxpzooooo"Aqozzzo o ppxpaqwq ang isip ko. Gusto kong ibsan ang sakit sa puso ko.

Nagsalubong ang makakapal na kilay ng binata. “Ako ang gaganap na Crisostomo Ibarra,” paglilinaw nito sa sinabi. Natilihan siya sa narinig. Kung totoo ang sinasabi ni JV, ibig sabihin magnobyo ang role nilang dalawa sa play. At dahil doon ay hindi maiiwasan ang yakapan at kung sakali... Oh please huwag naman! “Matanong ko lang, may background ka ba sa pag-arte?” mayamaya iyon ang narinig niyang tinuran ng kasama.

"Sa baba ka nag-shower?" Tumango si Isaac. "Hinintay kitang matapos kaso mukhang natagalan ka sa loob kaya sa baba na ako naligo." Napangiwi si Hope. "Oh, sorry." Ngiti na lang ang itinugon ni Isaac.

Vienna Soile Zariah "Bababa kana lang ba at hindi ako kakausapin?" sambit niya bago ko pa man tuluyang mabuksan ang p***o ng kotse. Huminga ako nang malalim at bahagyang bumaling sa kanya. "Wala ka namang sasabihin di 'ba? Ayaw mong banggitin sa akin ang pinag-usapan niyo ni Mr Morales, kaya bakit pa tayo mag-uusap?" balik ko sa kanya.

"Pietà di me, Maestro. May anak akong naghihintay sa 'kin. Maawa ka... Pietà di me—ugh!" Iyon ang mga huling nasabi ni Camilo bago ikinasa ni Rome ang hawak na baril at iputok sa bumbunan nito ang huling bala. One moment, there was a man crying on his feet, and the next, that same man was history. [Maestro?]

Kaya nagkasya na lang ako sa pagyakap at paghalik sa kanya. Mayor Rodolfo Halos maubos ko ang laman ng whiskey sa kakasalin sa baso ko. Palakad lakad ako at hindi mapakali sa kakaisip. Ang isip ko ay naiwan sa Santa Martina, sa bahay ng isa sa personal bodyguard ko. Hindi maalis sa isip ko ang mukha ng asawa ni Jeiz. At mas lalong gumugulo sa isip at puso ko sa kaalamang anak sya ni Irene Crisostomo, ang nag iisang babaeng minahal ko.

Hindi siya sumagot na lalong nagpatindi ng sakit na nararamdaman ko. Sa dinami dami ng lalaki sa mundo, bakit siya pa? Simula noong pumasok ako dito sa pag-ibig na ito puro na lang sakit ang naramdaman ko. Is he really a human? Kung oo, bakit pakiramdam ko hindi siya nasasaktan tuwing nasasaktan niya ako? "Please, sumagot ka" unti unti ng pumatak ang luha ko. "SUMAGOT KA"

"Siya ay marunong magsalita ng Kastila." Humayo na ang bangka ngunit ang bantay ay nakatayo pa rin sa tabi ng pampang. "Maaabala tayo sandali, kailangang dumaan tayo sa ilog Beata upang magkunwaring ako'y taga-Peñafrancia. Dito ay makikita ninyo ang ilog na inawit ni Francisco Balagtas. Kayo po ang hari ng inyong sariling kalooban, ginoo at ng inyong kinabukasan," ang tugon ni Francisco. "Datapwat kung inyo pong ipahihintulot sa akin ang isang palagay ay ito po ang aking masasabi. Isipin ninyo na mabuti ang inyong gagawin --- pasisiklabin ninyo ang digmaan, pagkat kayo'y may salapi, talino at madaling makakakita ng mga taong makakatulong lalo na ngayong maraming di nasisiyahan. Ngunit sa iny

“Wala kang utang na loob! Kung hindi dahil sa Papa ko hindi ka magkakaroon ng magandang trabaho tapos ngayon nagagawa mo pa siyang pagsalitaan ng ganyan? At isa pa, hindi ko ipinilit na pakasalan mo ako! Pumayag ka sa kasunduan na iyon dahil ambisyoso ka!” “Anong ambisyoso?” Pagak ang tawang pinakawalan ni Miriam. “Hindi ba totoo naman? Inisip mong iiwan sa akin ni Papa ang restaurant at inn sa Batangas kaya pumayag kang magpakasal tayo hindi ba? Kaya nga nagalit ka nang malaman mong sa kuya ko napunta iyon at sa akin ay ang coffee farm? Pero kung iisipin mo, hindi ba mas malaking pera ang mayroon sa farm?” tuya niya sa lalaki.