Dao Ming Si Meteor Garden Novels & Stories

madiin at puno ng authority ang boses ni soulmate ko daw. Eh I don't know his name eh! The man at the door chuckled and winked at me before looking at my so-called soulmate. "Then kill me." What's going on? Tumaas ang kilay ko nang makita ko ang precious bag ko sa sahig. I felt my anger rise up. Bakit nasa baba ang bag ko?!

Isang kilalang tao na hindi na niya nais makita muli. Samantala, si Livi ay dumiretso sa isang madilim na hallway. Madilim ang hallway ngunit narinig niyang tumagos ang babae sa isa pang hallway. Mabilis niya itong sinundan hanggang sa ang hallway ay maging isang daanang napapaligiran ng mga bulaklak. Livi immediately knew na nasa garden na siya. May glass roof ang daan at kitang-kita sa itaas nito ang mga bituing nagkikislapan sa madilim na kalangitan. It's already October kaya mas ramdam na ang malamig na simoy ng hangin. Niyakap ni Livi ang kan'yang sarili at napahinto nang mapansin na nawala ang babae sa kan'yang paningin. Tiningnan niya ang paligid at napagtanto niyang nasa puso siya ng

marahan namang tumango ang bata. Before Mama Joan left, hinalikan muna niya sa pisngi si Astrid saka niyakap ng mahigpit. Then she faces me at saka muli ito nagpaalam. "Babalik ako maya-maya pagkatapos kong bisitahin ang Garden, hija." wika nito sa akin. "Mag-iingat ho kayo, Ma," I said and kiss her cheeks. ***** [ JOAN P.O.V ]

Simula ng mabasa ko ang mensahe na iyon nasira na ang mood ko. Pinikit ko ang mata ko atsaka hinele ang sarili ko. Hindi ko alam kung ilang oras na akong nakatulog, naramdaman ko na lang na nakatayo ako sa isang garden. Ang garden na ito ay nasa mataas na lugar, sikat ito sa tawag na garden of heaven, dahil kailangan mo munang umakyat ng 100 steps para lang makarating ka sa toktok. Mula sa taas ay makikita mo ang ilang kabahayan at ilaw, maganda rito kapag gabi. “Mingming.”

Nang imulat niya ang kaniyang mga mata, ang asul na langit ng Mindoro ay napalitan ng isang kalangitang kulay lila, nababalot ng mga dambuhalang kable na tila mga ugat ng isang higanteng puno na nakalambitin sa ere. Nasa loob siya ng "The Garden of Thorns." Isang dambuhalang space station o marahil ay isang dimension na nakatago sa pagitan ng mga ulap. Sa kaniyang harapan, ang itim na barko ay dahan-dahang naglalayag patungo sa isang dambuhalang tower na yari sa puting marmol at itim na asero. “Javi? Javi, naririnig mo ba ako?” bulong ni Maria sa kaniyang neural link.

Hindi siya pwedeng dumaan sa may main entrance nito sa halip kinakailangan niyang umakyat sa pader upang maabot niya ang nakabukas na bintana sa itaas. Naghihirap siyang pasukin ang tudling sa pagitan ng dalawang gusali kahit pilit niyang makarating sa nakabukas na bintana sa itaas. Marahan naman siyang umahon nang matunton ang nasabing silid at agad ring napakilos upang hanapin na niya ang sinasabi nitong liham. Nakita niya rin ang mga lumang larawan na nakadikit sa may dingding. Iyon ang mga ala-ala ni Wang Ying simula ng kanyang pagkabata hanggang sa ito'y tumanda. Napansin din niya ang isang frame na parang kasama nito ang minamahal na lalake at napagtanto niya kung bakit nais niyang mak

Ang mga alaala ng courtroom ay bumabalik, pero ang mga salita ni David ay parang bagong bagyo na darating. Kinagabihan, matapos ang hapunan na tahimik lang nila ni David (si Dante ay umuwi na para maghanda sa bukas), sila ay nagpunta sa garden ang paborito niyang lugar. Ang buwan ay mataas, ang mga bituin ay nagniningning, at ang hangin ay malamig na humahaplos sa balat niya. Nakaupo sila sa bench, magkatabi, ang mga kamay ay magkahawak.

Napatitig lamang ako sa pangalan na nakaflash sa screen ng aking cellphone hanggang sa mamatay ang tawag. Dyosa, may text ka mula sa gwapong si Thunder. Mga ilang beses tumunog ang cellphone ko at halos lahat iyon ay kay Thunder galing. Bumuga ako ng malakas at malalim na buntong hininga bago nagpatuloy sa pagpasok sa Paradise Garden na pinagbabawal ni ate Justine na puntahan. Well, this garden is secluded. Tall trees, sun flowers, and other plants that can really hide people. Makakagawa nga talaga ng hindi tama ang mga may jowa.

Mashado ngang makapal ang mga damo at ligaw na halaman sa parteng ito ng bundok, halatang hindi madalas madaanan ng mga taong umaakyat rito. "Aakyat ako master, gusto niyo bang kunin ko na lahat iyan?" Nakangising sambit ni Gael habang itinataas na ang manggas ng kaniyang uniporme. Tumango lang si Damon saka inilibot rin ang tingin sa paligid.

Tumango ang isa. "In giardino, signore. Apriremo la strada," (in the garden, sir. We'll lead the way) sagot nito at hindi ko naintindihan. Wala akong naintindihan. Ngunit si Damon ay tumango, "alright," he muttered, and I was silent the whole time as we followed one of them until they pushed a door open, and we proceeded to the area where what looked like a garden.