Dark Lightning Novels & Stories

Inilagay ko kasi kanina sa desk ko muna para "tingnan kung bagay ba talaga bilang decor." Akala ko kasi maganda 'yung lighting doon, at mukhang artistic talaga kapag nakatingin ka mula sa malayo. Nanlaki ang mga mata ng maid. Literal na nanlaki. Tapos, bigla siyang gumawa ng sign of the cross—mabilis, parang reflex—habang nakatingin doon na parang nakakita ng multo.

"Just wait for me here, 'wag kang aalis. Bubuksan ko na lang din ang ilaw para maliwanag. Importante lang kasi talaga 'yong folder na 'yon dahil-" "Go on." Agap niya rito. "Bilisan mo lang, kasi madilim. I hate dark places." Ginawaran siya nito ng halik sa noo saka ito tumakbo palayo. Hindi niya alam kung saan ito tumakbo dahil madilim nga. Ang tanging liwanag na makikita lang ay ang liwanag sa malaking gate at ang liwanag sa loob ng mansiyon na nahaharangan naman ng malalaking kurtina.

Pumalakpak ang lahat at naririnig ko na naman ang kanya-kanyang hiyawan ng mga ito kung saan sila pumusta. The black society fight is held every 6 months of the year. It was legit gambling, and it was organized with the high civilization personnel. "Yanna, may kaunting oras ka pa para umatras sa laban na ito," huling hirit nito. "You really think that I can not beat you, huh?" "Of course, you can't beat me. As I told you, I beat 8 people. I am dangerous,Yanna. Very dangerous!"

reklamo ko sabay hampas sa kaniya nang maisarado ang pintuan. Humalakhak ito bago patayin ang kaniyang flashlight. Binuksan ko ang switch ng ilaw saka siya hinarap. "Bakit ba kasi patay ang ilaw? Akala ko walang tao," sabi ko habang hinuhubad ang sapatos ko. "Nagtext kasi si Kuya Cartier. Tinatanong kung sino raw kasama ko rito sa bahay kaya akala ko pupunta siya. Mabuti na lang at hindi," sabi nito.

Nababakla ako sa kanya, eww kadiri. Napaupo kami rito sa sofa. Habang niraramdam ang malamig na dulot ng aircon pati na rin ang katahimikan ng paligid. Hindi ako sanay sa ganito, gusto kong mag-ingay. Walang hiya. Napa-isip ako, kung sino ang lalaking nagpapanggap bilang Darck. Parang ang laki nang galit niya sa pamilyang Youtan. Siguro, hindi lang din siya mag-isa sa mga planong nagawa niya. Impossible naman siguro 'yon, dahil ang taas ng standard ng pamilyang Youtan, kaya hindi niya 'yon magagawa. Kung iisipin nang mabuti, tiyak na may iba pang taong, malapit sa pamilyang Youtan. Para, madaling makapag-isip nang ganong plano. Kung ganon pala, ibig sabihin din nito. "Hoy! Ano ba ang iniisip

How could I resist it? “May magandang patutunguhan din pala ang pagtira ko dito,” sambit ko sa aking sarili. Nagbabasa ako ngayon ng dark romance novel. Wala naman kasi akong masiyadong gagawin. Wala rin kaming pasok dahil sa susunod na buwan pa yata.

Umatras din si Fane, kasabay niya! Ang pilak na ilaw mula sa mga bituin at ang kulay itim na ilaw ay naglaho pagkatapos ng matinding salpukan sa ere. Subalit, ang itim na ilaw ay may taglay na dark energy na hindi maunawaan ng sinuman. Ang enerhiya na ito ay gumapang sa kanyang espada at kaagad na naapektuhan ang kanyang kamay!

“Kung sakali mang dumilim ang ating mga gabi, asahan mong hindi kita iiwan para mangapang mag-isa sa dilim. My queen, did you know that having that ONE NIGHT DARKER with you is the most memorable night for me?” “Sus! Boler—-” Hindi na naituloy ni Mereya ang kaniyang sasabihin nang bigla siyang siniil ni Jackson ng halik sa labi. ****** Author's Note: Thank you so much for your support. Please support my other books and my other book LOVE GAME WITH MY EXECUTIVE ASSISTANT (GRAY SERIES 4 - story of Yael Anderson Gray). Other completed books: 1. Desired by my Ex-fiance's Rich Uncle

"You are not the darkness you endured. You are the light that refused to surrender." - John Mark Green I should have known from the very start that Alorica hates me to the pits of hell. Because my mother ruined her family. I should have known she can do everything to make me pay for it.

Sa ilalim ng sikat ng araw, kumikislap ang kulay asul niyang mga mata—tahimik pero may lalim, parang dagat na marunong makinig. “Sorry, I’ve been talking too much,” sabi niya, kasabay ng mahinang tawa. “I’m Lucas—pinsan ni Damian.” Sa mga tindig at pananalita niya, alam kong hindi siya katulad ni Damian. Hindi siya delikado. “Elaris,” mahina kong tugon. Ngumiti siya, tila ba gusto niyang iparamdam na ligtas ako. “If you don’t mind me asking, bakit ka umiiyak kanina?”