Dear Self Novels & Stories

bat ang tanga ko din di ko kilala tas ilang years na din kaming di nagkikita noh, walang komunikasyon, malay ko bang ganito na pala ka gwapo tong owshiiiii stop na self hehehehe. " Tss imagine I have been waiting for you for almost a decade and then you will just tell me that you don't know me, holy crap that's hurt," ohws pardon me. Sorry Kyle. " Sorry for that, it's not my intention though. By the way what's date today?" " Its june 05, why?"

"Hindi ako pihikan sa pagkain, pero hindi ko maatim makasabay sa pagkain ang isang taong hindi alam kung paano mismo irespeto ang sarili. Kaya tigilan mo na ako, wala akong interes sa iyo. Sana maliwanag iyon sa'yo. Hanggang dito na lang. Habang binibigkas ni Deiah, alam niyang masasaktan niya ang taong ito ngunit gusto niyang matuto ito sa pagkakamali nito. Gusto niyang ipamukha na hindi siya katulad ng iba na sa isang aya lang madadala na kaagad.

Alam ko namang alam niya kung ano ang ibig kong sabihin. " May sarili kang prinsipyo meron din ako. Hangga't hindi mo nasasaktan ang sarili mo at wala kang naapektuhang ibang tao sa mga desisyong ginagawa mo, walang mali. Malaki ang tiwala ko sayo, basta ba self love at pangarap wag mo yang kakalimutan" Tumango ako sabay iwas ng tingin sa kaniya. " Kring" sambit ko

Pareha pa kaming natawa at napayuko ako. "You deserve everything in this world, Indie. Lagi ko 'yang sinasabi sa 'yo noon 'di ba?" Tumango naman ako. "Nakikita kong masaya ka ngayon. Hindi ka naman palangiti pero nung nakita kita kanina, you were glowing! At doon pa lang alam kong nasa tamang kamay ka at masaya ka. Don't you ever question yourself lalo na 'yong condition mo, kasi deserve mo 'tong saya na nararamdaman mo. You went through a lot, and this time it's your time to be happy naman. Kung lumiko man ang daan na tinatahak mo ngayon, alam kong kakayanin mo. Ang lakas mo kaya, nabuhat mo nga noon 'yong isang gallon ng tubig!" biglang humirit si Madam Sonya kaya hindi na nawala ang ngiti

"Ibig ko lang sabihin, sanay akong umintindi ng mga tao sa paligid ko. Maunawain ako, matiisin ako kaya hindi mo kailangan mag-alala na kailangan ko lagi ng pansin. Kung hindi mo naitatanong, breadwinner ako dati. Mapagbigay ako. Pero wag ka mag-alala, mabuti ang mga magulang ko. Gusto ko lang talagang tumulong para mas mabilis kaming makausad lahat sa buhay." "Pero hindi ibig sabihin no'n ay okay lang na i-take for granted ka. Kaya nga sinasabi ko sa iyo, I will do my best. Gusto ko rin iparamdam sa iyo na gusto talaga kita." "Damang-dama ko naman, Sir Calvin. Nasa resort at yate mo nga ako."

Worst, tinakbuhan ng umuutang sa kanya. Wag mong kinakareer masyado Jeff ang pagiging KJ. Ikaw din naman ang mawawalan. Basta ako, masaya. Sobrang masaya! Take the day as if yun na ang huling araw mo sa mundong to. I love myself na. Belat kay Jeff at tipong kapag ginawa ko pa yun, ihuhulog na niya ako. Ahaha. Joke lang my baby labs.

“Hindi pwede. I’ll only stain your family’s reputation─” “Who the fuck cares about the reputation?” aniya na may halong pagkairita. He cupped my cheeks. “Can you please… be selfish this time. Stop thinking of how others will view you. They don’t know a thing.” Mahina akong natawa. Be selfish this time? I’m selfish most of the time. Kailan ba ako hindi naging selfish? “You’re crazy,” I mumbled. “If loving you means being crazy then I admit I am one.”

“Ahm, It’s just ah, eh.” “Sir okay na po ako at pinagpapasalamat ko sa Diyos ang pagmamagandang loob ninyo sa akin pero baka dapat pabayaan n’yo na akong mabuhay sa sarili ko. “ Tiningnan siya ni Mr. Legaspi na may simpatya kaya tiningnan niya rin ito ng diretso sa mata at nais niyang ipahiwatig na pinaninindigan niya ang sinabi niya.

Ang hihigit pa rin sa lahat ay matapos mong maging mabait sa kapwa mo at sinama mo ito ng hindi lang salita pati na rin ng aksyon. Huwag mo ring kalimutan pasalamatan ang iyong sarili. Bigyan mo rin ng recognition ang iyong sarili dahil lahat ng ginawa mo ay ikaw ang kumilos, dinisiplina mo ang iyong sarili, at higit sa lahat ay mas lalo mo pang minahal at nakita mo ang tunay mong halaga bilang tao. Ngumiti lang si Avereal sa akin at saka naman ako nagtanong ngayon patungkol doon sa nangyari na humingi sila ng tulong mula kay Louis.

“Ilang taon na kaming magkakilala. Hindi ba’t deserve ko man lang ng isang matinong pamamaalam?” “Kung totoo kang may respeto sa sarili mo, hindi mo kailangang dumaan sa bahay na ito,” sagot ko nang diretso. “You already said goodbye sa iba’t ibang paraan noon. Pero laging may kasunod kang gulo.”