روايات وقصص ضمن Declamation Piece In Tagalog

Pumilantik ang mahaba at makulay na kuko nito sa ere. "I know, I know my dear. I know I'm pathetic. You don't have to stress it because I myself is aware of it. But Chino, I can smell it in the air. Malapit na siyang dumating. Naaamoy ko na siya. Konting hintay na lang at makikilala ko na rin ang lalaking deserve ang freshness at tightness ko." Sinabayan ko ng seductive na tawa para mas convincing.

Unti-unti nang nawawala ang kumpyansa kong mananalo ako. "For the second place... August Clyde Dela Riva of Heinz International School." Nang tawagin ang pangalan ni August para sa second place ay nawala na talaga ang pag-asa ko. Sa tingin ko ay mukhang mas magaling talaga sa akin kaya ano pa kaya yung first placer na natalo siya? "For the first place and the champion of this year's Impromptu Speech..." nang banggitin iyon ay para na akong isang nalantang halaman. I slouched my back and looked down. I failed this---

"Bakit hindi ka kaagad nagsalita noong nasa loob pa tayo ng madilim na kwartong iyon dito sa pamamahay ko?" "I'm having a hard time finding my way with you dahil takot nga ako sa dilim ngunit tinatabing mo lang naman ang kamay ko." Umuklo si Declan upang gawaran ng mapanghalinang halik ang dalaga. "I'm really sorry darl dahil akala ko talaga ay ibang babae ka at sa takot na kapag malaman mo ang despididang ito, hindi ko na nabanggit pa sa iyo."

Pagpapa kyut pa niya. "O siya sige, teka iisipin ko muna ano bang madali." Tila nag isip ang matanda pagkaraa'y tumawa. "Adobo na lang muna, tutal madali lang iyon." Sabi pa nito. Tuwang-tuwa siya at pumapalakpak pa, excited siyang matuto. Ipapakita niya kay Dylan na kaya din niya kung ano ang kaya ni Alexa.

"Paulo Santiago pushed for a 'lifestyle-first' approach. Akala niya, kapag puro models sa mamahaling damit ang ipapakita, kusang susunod ang kita." Napatitig ako sa seryosong mukha ni Dante. Ito kasi ang unang beses na narinig ko siyang magsalita ng Tagalog. Kahit fluent siya sa English, kayang-kaya niya pa ding magsalita ng tuwid na Tagalog nang hindi bumabaluktot ang pronunciation niya ng mga salita. Nang tumingin siya sa akin ay kaagad akong nag-iwas ng tingin.

Pag-upo ko, agad akong lumagok ng alak na nasa lamesa. "We're leaving," deklara ni Dante nang nakapagpahinga kami kahit papaano. Kinuha niya sa staff ang inabot niya kaninang coat pagkatapos ay binalikan na ako. "I think they’ve seen enough of my 'talent' for one night.” Talent? Talent na ’yun sa kaniya?

Sa mga kagaya ko na may mga nagawang at nagagawang kasalanan, magsisi tayo at humingi ng kapatawaran at huwag mong itama sa pamamagitan ng isa pang kasalanan. At sa mga kagaya ko na hinamon ng pagsubok, tuloy lang sa paglaban dahil habang may sumisikat pang araw mayroon pang pag-asa na pwede mong kapitan. Hanggang dito nalang po, Christelle Ramona De Leon-Lagasca signing off.

Malayo na ito sa pinangyarihan ng landslide. Nakita sila ng mag-asawa na posibleng may-ari ng bahay. Mabilis silang sinaklolohan ng mga ito. "Dumanon kayo, apo!" sabi ng lalaking matanda na ibig sabihin ay tuloy kayo rito. Ilocano ang karaniwang linguwahe sa Baguio City. Agad naman nagdala ng basahan ang matandang babae at isang maliit na palangganang tubig.

Compliment. "Finally! After years of planning, we're finally in one roof!" Tumili si Rei nang makapasok kami sa apartment na nilipatan namin. Matapos ang graduation namin, ilang linggo lang kaming nanatili sa Pontevedra bago lumuwas ng Manila.

alanganin kong tanong "Wala…" ngumiti siya, kung hindi ako magaling kumilatis ng tao ay hindi ko mapapansin na peke ang ngiting iyon. Magaling siyang magpeke ng ngiti, 'yung tipong matagal na niyang ginagawa 'yon at sanay na siya. to be continued..