Despised In Tagalog Novels & Stories

"Paulo Santiago pushed for a 'lifestyle-first' approach. Akala niya, kapag puro models sa mamahaling damit ang ipapakita, kusang susunod ang kita." Napatitig ako sa seryosong mukha ni Dante. Ito kasi ang unang beses na narinig ko siyang magsalita ng Tagalog. Kahit fluent siya sa English, kayang-kaya niya pa ding magsalita ng tuwid na Tagalog nang hindi bumabaluktot ang pronunciation niya ng mga salita. Nang tumingin siya sa akin ay kaagad akong nag-iwas ng tingin.

Dinilaan niya ang kanyang pangibabang labi bago nagsalita. "You're hired!" Oh my god! Oh my god! May trabaho na ako. "But not as janitress. I want you to be my P.A." Hah? "As in personal alalay po? Bodygurad mo ganon?" Thank you lord talaga! Makakapag-ipon na ako. "Hm. . kind of? Personal assitant." ________ "Sir. . talaga? As in?" Sabi ko. Hindi pa rin makapaniwala sa im hired na daw.

Ngumiti naman ako sa kaniya nang mapang-asar. "Yes, it means Dyosa in tagalog, kung hindi mo pa rin naintindihan." Sagot ko at bumaling na kay Reigan. Ang boring makipag-usap kay Sabrina. Weak ma-mlastik, play victim pa sa harap ni Reigan. Halata namang nagpapansin siya sa tatay ng baby ko. "Pasok na, magpapahangin lang ako rito sa labas." Napaayos naman siya at sinulyapan pa 'ko bago pumasok.

Nagtagal kami ng ilang minuto sa ganoon. "Sobra akong nahihiya kay Brielle. Dahil hindi ko nagawa ang pangako ko sa kaniya. Nasaktan kita ulit. Kaya I'm deserve this. Deserve kong maranasan nag paghihinayang, Lanche. And you deserve to be happy," nakangiting sabi ko kahit na sobrang sakit sa dibdib. Gusto ko na rin ilabas ang lahat. Ayoko nang magtago. Mas maganda yung mailabas ko ang lahat para madali na akong maka-move on.

May accent ang pagsasalita nito, halatang lumaki ito sa ibang bansa. “Tsk, why not? Kung tumitingin ka lang naman kasi sa daan ay hindi tayo mangkakabanggaan. But ever mind, I will just say sorry to satisfy your pride.” Sabi ni Isaac at tumingin sa mukha ng dalaga. Ang singkit nitong mga mata ay masungit na nakatingin sa kaniya habang ang isang kilay ay nakataas, “go, tell me your sorry.”

you have a job tomorrow, do you want tobe fired? "ba-bakit ba lage monalang sinasabe yan Mr.montaire mukang bang gusto kung ma fired sa trabaho. Atsyaka mag tagalog ka nga nandito ka sa pilipinas kaya mag tagalog ka para mas lalo kitang maintindihan para hindi nako mahirapan kaka translate sa utak ko alam mo bayun. "sumakay kana sa kotse ko ihahatid nakita sa bahay mo.

Mahahalata ang inis sa aking boses "I'm sorry. May lakad kasi ako kaya hindi tayo nagkita," hinging-paumanhin nito at dinampian ako ng munting halik sa balikat. Nag-init kaagad ang aking pakiramdam kahit pa may manipis na telang nakapagitan sa aming balat. Napapikit ako at hinahabol ang hininga. Bago ko pa siya masumbatan ay unti-unti na niyang hinubad ang aking saplot at nagpa-ubaya naman ako.

biglang banggit nito. "H-ha? Wala naman. Okay naman kami. Friends." Sabay iwas ko at tago ang ngiti. "Friends? Friends lang ba talaga?" usisa nitong may kasamang nakakalokang ngiti. "Friends lang kami." pag-uulit ko.

"Magkano miss?" "150 lang po sir." "Salamat!" nginitian ko ito atsaka inasikaso ang iba pang bumibili. "Ugh! Why do we need to buy here!? There's a station in the mall for these diba!?" "Oo nga, atsaka kung dito talaga pwede namang mag utos na lang tayo!"

) Panong hindi e kanina pa nga ako nangigigil sa kanya? "Tu as raison, il est beau. Tu as de grands yeux. Mais ne penses-tu pas que fantasmer sur les autres petits amis était au-delà de tes limites ?" Hindi nakatiis na sabat ko sa usapan nila na siyang nagpatulala sa tatlo. (You're right, he's handsome. You have great eyes. But don't you think fantasizing about other boyfriends was beyond your limit?) " Désolé, madame. " Agad na hingi ng paumanhin ng mga ito saka nakatungong tinapos ang kanilang trabaho. (sorry, madam)