Novel & Cerita Destin

บทที่ 7 ปะทะ กลิ่นกำมะถัน? ซูเจี้ยนสูดลมหายใจเข้าเชื่องช้า กลิ่นที่ล่องลอยมาตามกระแสลมทำให้นางสนใจ เพราะกลิ่นกำมะถันบอกให้รู้ว่าละแวกนี้มีบ่อน้ำพุร้อน พื้นที่ห่างไกลและยากลำบากเช่นนี้ หากได้แช่น้ำร้อนก็นับว่าไม่เลวเลย ซูเจี้ยนคิดอย่างยินดีขณะย่ำเท้าไปตามหิมะขาวโพลน สอ งมือประคองยาแก้ฟกช้ำ เดินผ่านกลุ่มทหารเวรยามซึ่งจับกลุ่มผิงไฟกันเป็นหมู่ๆ แสงจันทร์อาบไล้สะท้อนหิมะจนเห็นรอบตัวได้ชัดเจนแม้ว่าตอนนี้จะเป็นกลางดึกแล้วก็ตาม

เห็นใบบัวไม่มีทีท่าจะยอมตามลงมาจากรถ เซทท์ก็เดินไปเปิดประตูรถตรงฝั่งที่หล่อนนั่งออกเสียเอง เห็นหญิงสาวก้าวลงมาจากรถรอยยิ้มก็ผุดขึ้นบนเรียวปากบาง เวลาเพิ่งจะสี่โมงกว่าๆ ตรงโซนร้านอาหารเลยมีลูกค้าเข้ามาใช้บริการค่อนข้างบางตา เซทท์เลือกที่นั่งค่อนข้างเป็นส่วนตัว เข าสั่งสเต็กเนื้อพิคานย่าให้ตนเองและสั่งสเต็กเนื้อวากิวให้สาวรุ่นน้อง

“ดีงั้นเรารีบไป” สร เดินนำไปที่รถ เขาเปิดประตูให้ผู้เป็นนายก่อนขึ้นไปประจำตำแหน่งคนขับพร้อมกับลูกน้องอีกคน รถ SUV สีดำสนิทจำนวนมากมุ่งหน้าขึ้นกรุงเทพทันที คฤหาสน์เสี่ยธนิน

“กูไม่เด็ดขาดเองมึงถึงเหลิงไอ้ปีแอร์” กัดกรามแน่นเมื่อนึกถึงความวุ่นวายที่กาสิโนที่สเปน และตัวต้นเรื่องคงเป็นปีแอร์ ลูกเลี้ยงของพ่อเขาอีกเช่นเคย เท้าใหญ่ก้าวยาวๆ ตรงไปหยิบโทรศัพท์สำรองในลิ้นชักโต๊ะเครื่องแป้งของตนออกมา เพราะโทรศัพท์ที่ใช้ประจำอยู่บนร ถ เพราะเมื่อคืนเขาไม่ได้หยิบมันลงมาด้วย

“มิได้ ข้างนอกเมืองยักษ์มีแต่อันตราย” “ข้าจักไป” ชมชีวันยังคงมุ่งมั่นที่จะเดินไปยังคอกม้าเร็ว แม้นจะรู้ว่าระหว่างทางกลับมีอันตรายมากมายยังไงเธอก็ไม่คิดกลัวแม้แต่น้อย เพราะใจตอนนี้อยากจะกลับไปยังเมืองปักษิณพารา และหากเป็นไปได้เธอก็อยากจะกลับไปยังโลกมนุษย์ให้ได้เสียต อนนี้ยิ่งดี

ปพนเอ่ย “ค่ะคุณ” “มีอะไรรึเปล่าคะคุณแม่ คุณพ่อ” พุฒิตาเดินมานั่งยังโซฟาตัวที่ว่างพร้อมเอ่ยถามท่านทั้งสองว่ามีธุระอะไรกับตนทำไมถึงไม่รอคุยกันหลังทานมื้อเย็นเสร็จ