Novel & Cerita Di Mo Masilip Ang Langit

"We're waiting for the meteor showers tita. Sabi kasi ni Tobi meron daw lalabas na meteor showers ngayon." "It's true. I saw it in the news." Sagot naman ni Tobias na nasa kay Archi na. Ignorante naman akong tumingala sa langit. Masiyadong makapal ang mga ulap, wala kang makikitang stars. Kahit nga buwan e wala kang makikita. "Hindi nakikisama ang langit. Why not you guys go inside and sleep? It's really late." Sabi ko.

Hinayaan niya ring yumakap ang isang braso nito sa bewang niya. "Paano kapag umuulan, mababasa ang kwarto mo?" kuryosong tanong niya habang minamasdan ang maraming bituin sa langit. "Hindi. May salaming nakaharang diyan. You can actually cover that up if you don't want to see the sky." Napanguso siya, mukhang hindi mangyayari iyon dahil gustong-gusto niya sa kalangitan.

[“Huwag. Ang sabi ni Rey, nagbabanta ang langit diyan. Mukhang may malakas na ulan ang parating.” Saka lang tumingala si Analyn sa langit. Tama nga ang lalaki. Sobrang dilim nito, parang hindi lang basta ulan ang babagsak. Mabuti na ngang makauwi na siya agad bago pa siya abutan ng malakas na ulan. Walang ibang choice si Analyn kung hindi ang sumagot ng, “Okay.”

Hinampas-hampas niya iyon pero lalo lang sumisikip at sumasakit. Tumingala na lang siya sa langit, umaasa na makita iyong mukha na sobrang miss na miss niya na. Pero ang tanging nakikita niya lang ay mga nagkikislapang bituin na ang gandang pagmasdan, dumagdag pa ang nakangiting buwan. “Babe, are you up there wwith the stars?” bulong niya. “Kasi parang oo. I mean, mas maganda. Pinakamaganda ka sa lahat…”

‎——————— ‎Biglang umihip ang hangin. ‎Mas malakas. ‎Napatingin siya sa langit, ‎parang may naaalala. ‎“Hindi magiging madali,” sabi niya. ‎Alam ko na agad ang ibig niyang sabihin. ‎“Hindi naman naging madali dati,” sagot ko. ‎“Mas magiging magulo pa,” dagdag niya. ‎“Mas delikado.” ‎“Mas okay,” sagot ko agad.

Malamig at basa ang hangin na pumasok. “Mukhang hindi pa tayo makakabalik. Lumalakas lalo ang ulan.” Aniya. My mouth dropped open. I can’t believe it! Kanina lamang ay maganda at maaliwalas pa ang kalangitan. Nagkikislapan pa ang mga bituin at walang senyales na uulan. Goodness, why is this happening?

E patay na yung tao kapag marating yung langit ah. Disiotso kana Scarleth, pero yang utak mo. Isip bata parin. Nako iwan ko sayo. Totoo naman talaga. Ikaw ba nakarating na sa langit? Oo, ilang beses na kaya. At masarap dun mapipel mo talaga yung saya. Lalo na pag-binilisan? Mabilis ka talaga makarating sa langit. Ayan kana naman ohh!! Umayos ka nga.

Tiningnan ko ang madilim na kalangitan. It seems like the sky won't be in my side right now, huh? At hindi nga ako nagkamali dahil hindi pa man nagtagal ay bumuhos na ang malakas na ulan. Buti na lamang at medyo malaki ang waiting shed rito kaya naman hindi ako nababasa.

Tumango sina Silvester at Helvius. Ng lumitaw ang isang malaking bitak sa kalangitan, hindi mabilang na mga hibla ng itim na aura ang nagkatotoo at bumalot sa buong lungsod. Ang milyun milyong magsasaka ay nabalot din ng dilim. “A-Ano yun?” "Ano ang nangyayari?" "Anong nangyari?" "May bitak sa langit!" Ang lahat ay napuno ng pagkabalisa.

“Tapos ka na bang kumain?” Tumango si Klaire. Ngunit bago pa sila makatayo, ang maliliit na patak mula sa langit ay biglang lumaki na parang butil ng mais. Kasabay ng mga kidlat na animo’y naghahati ng langit patungo sa karagatan.