Novel & Cerita Di Mo Masilip Ang Langit

Bakit parang ako lang lagi ang kailangang mag-adjust sa kanila? ‎ ‎Tumingala ako sa madilim na langit. Walang bituin at pro ulap lang, malamlam na buwan. Tamang-tama sa mood ko. Lakas talaga sumabay ng tadhana. ‎ ‎I laughed bitterly, halos mapangiwi pa sa sarili kong tawa. "Tingnan mo nga naman, no? Mkakaroon din pala ng silbi ang palpak na sinasabi nila?"

Nilakasan niya ang air condition at lumapit sa kama. Biglang bumangon ang dalaga at yumapos sa kaniya. Nagsalita kahit hirap maitawid ang pagbigkas. "I'm not drunk, but this is how the earth spin its orbit around the sun. It's turning like this," ikinumpas nito ang daliri. "Yeah, yeah, you're not drunk. Ibig mong sabihin ang mundo ang lasing kasi umiikot ang paligid mo?"

Kasabay ng kanyang mga salita, sumabog ang mga paputok sa kalangitan. Nabuo sa hangin ang kumikislap na mga letrang Ingles. Marry me. I love you. Napatingala ang karamihan upang panoorin ang palabas sa langit. Ngunit si Argus ay hindi nag-angat ng tingin. Nakapako pa rin ang kanyang madilim na mga mata sa mukha ni Amara, sa determinasyong malinaw na nakaukit doon.

Chapter 4 MULA SA bintana, nakatanaw si Mallory sa nakahigang binata. Unan nito ang backpack at wala pang kumot. Naaaliw ito na pagmasdan ang langit. Puno naman kasi ito ng mga bituin. Nakaturo pa at parang nagbibilang. Para namang makukuha nito ang eksaktong bilang ng mga kumukutitap sa langit, pero makukuha kaya nito ang tiwala niya?

Bukod sa mataba ako? Pagak akong napatawa nang marinig ko ang malutog na kulog ng kalangitan. Na para bang bayad ang langit para damayan akong magdrama. Hindi nga nagtagal ay bumuhos na ang malakas na ulan at dahil wala akong dalang payong ay hinayaan ko na lang na mabasa ako. Mukhang ito naman ang gustong mangyari ng langit. Pinagtitinginan ako habang tulalang naglalakad sa ulan. Halos lahat kasi sila ay nakapayong. Ako lang itong namumukod tanging tila walang pakialam.

" '' wala na sila nasa langit na ang mga magulang ko ,naaksidente ang mga ito noong musmos palang ako at pinaampon ako ng tiyahin ko sa bahay ampunan .Mabuti nga may mga ganyang lugar .Paano nalang kaya kung wala baka tinapon na nalang ako sa lansangan dahil hindi nila gustong alagaan ang tulad ko '' '' masaklap pala ang nangyari sayo '' Parang gusto ng tumulo ang kanyang luha ngunit pinigilan niya ito at tumingala siya sa langit .Maganda ang panahon dahil asul na asul ang langit kahit hindi pa gaano tanghali . Kung sana kasing linis niya ang langit ngunit hindi .May madilim siyang nakatago sa kanyang nakaraan .

Habang tinitingnan ko ang bawat detalye ng kaniyang ginawa ay maya-maya’y nakita ko siyang lumapit sa akin. “Sa iyo na iyan,” aniya. “Ha? Bakit?” “Basta.” “Eh?” “Tanggapin mo na,” sabi pa niya bago tumingala sa langit. “Mukhang uulan.” “Um?” Agad din akong tumingin sa taas at nakita kong wala ngang mga bituin sa langit. “Paano ba iyan, kailangan ko na ring umuwi. Baka kasi mabasa ako kung aabutin ako ng ulan sa daan.”

Patingin-tingin lang sa kung anong ginagawa niya. “Bakit kaya biglang umulan? Hindi ba at ang dami namang bituin kanina?” Narinig ko noon kay Glyzel na kapag maraming bituin, imposible ang ulan. “Hindi ko nga rin alam eh. Siguro ay hindi naman porket maraming mga bituin sa langit ay hindi na uulan.”

Lugmok ako sa sakit, pero hindi ko gusto mamatay. I am nowhere, makulimlim ang langit mukang uulan pa ata. Tama yan saluhan ako ng kalangitan para naman hindi ako mukang baliw na naglalakas habang umiiyak. Napangiti ako ng biglag bagsak ng ulan. Hindi pa din pala masama ang langit sakin dahil sa ulan nakahanap ako ng karamay, nakakaiyak ako ng hindi napapansin ng mga taong madadaanan ko.

“Narating mo na ba ang langit babe?” Oo, langit na walang hagdan este hanggan. Hapong-hapo na ako at pariho kaming hinihingal. Bunotin mo na yan babe baka magsisimula na naman yan. Mabuti nalang at nakinig ang haliparot.