Novel & Cerita Diary About Myself

) Iba ang itsura ng katawan niya kapag naka-hubad parang hindi sa kanya kapag naka-suot siya ng damit. "Igeo? Igeon nae mini ilgijangiya, Godeunghakgyo ttaebuteo ireoke sseowasseo, mueonga sseugo sipeul ttaemada haneun seupgwaniya." nasambit ko naman sa kanya. (This? It's my mini diary, I've been doing this since high school, it's a habit whenever I want to write something down.). Umayos siya ng pagkaka-pwesto bago niya ako yakapin ng patagilid hinayaan ko siyang gawin 'yon.

Ano naman kayang seryusong pag-uusapan namin. Pagkatapos kong maligo at magbihis nahagip ng mata ko ang diary ko sa bedside table Ito ang karamay ko lalo sa panahon ng pangungulila ko sa aking mga magulang na yumao. .Minsan ko nalang masulatan ang diary kong ito malamang kong wala lang seryusong usapan ngayon. masusulatan ko na naman ito. No, mamaya madadagdagan na naman ang laman ng pahina mong kailangan mong i keep. Bye for now balikan kita mamaya.

“Mahal na mahal kita, Khaye kaya lahat gagawin ko mapatunayan ko lang kay Tita na karapat-dapat ako.” “Salamat.” Bulong ko. Ako ang unang bumitaw. Natatakot ako na maisumbong ako ng kaklase kong dumadaan. Habang nakahawak ako sa balikat niya nang angkas na niya ako ay naisip ko ang mga ginagawa niya sa akin. Lahat ng mga bagong karanasan na wala sa hinagap kong maranasan ko ay ipinagkaloob niya. Ang lahat ng mga masasaya naming karanasan at lahat ng naramdaman ko ay isinulat kong lahat iyon sa aking Diary. Wala akong naitatago roon. Lahat ng iniisip ko, ginagawa at ultimong nararamdaman ay nandoon.

Ang kumikinang na mundong pinasok ko ay lalong naghihiwalay, habang ang kilos ni Luke ay lumalamig sa araw. Isang tahimik na gabi, natagpuan ko ang aking sarili sa sala, sinusubukang gambalain ang aking sarili sa aking bagong-buhay na libangan: pagsusulat. Nagsimula ako ng isang hindi kilalang blog kung saan ibinahagi ko ang aking mga saloobin sa iba't ibang paksa, mula sa musika at mga palabas sa TV hanggang sa mga personal na pag-iisip. Nagbigay ito ng malugod na pagtakas mula sa monotony ng aking mga araw.

Weird pero totoo. Later that night, habang nakahiga ako sa kama, nagbukas ako ng diary app ko at nagsulat. Dear me, hindi ko alam kung paano ko kakayanin pa ito. Pero sa totoo lang, kahit gaano ka-toxic, hindi ko pa rin siya maiwasan. May moments na gusto ko siyang batuhin ng tsinelas. Pero may moments din na gusto ko siyang yakapin kahit galit pa rin ako.

wika ni Tita matapos niyang magkuwento. "Nasawi rin po pala kayo sa pag-ibig noon. Nakakatuwa lang po kasi medyo naaalala n'yo pa po 'yon," wika ko. "Oo naman, buhay pa kasi 'yung diary ko na 'yon sa may sisidlan ko. Hindi pa nga diary ang tawag d'yan noon, basta nagsusulat lang din ako sa notebook ko ng mga bagay na gusto kong isulat," tugon niya.

Kaso habang palayo ng palayo ang mga pahina ay lalong nadagdagan ang kahihiyang nararamdaman niya sa isiping nabasa at nakabisa na ni Damian ang laman ng diary niya. Lalo na ng mabasa niya ang parte kung saan maski sa panaginip ay kasama niya ito at may kung ano silang ginagawa! my gosh sa hinuha niya ay nasa fourth year high school lamang siya ng sinulat niya iyon base na rin sa petsa na nakatala sa diary niya. Sa edad niya na iyon ay napapanaginipan na niya ang mga ganoong bagay na tanging mag asawa lamang dapat ang gumagawa pero sa paniginip niya siya pa ang nag iinsist kay Damian na gawin nila iyon!

Edi gano'n din 'yon. Nag-pout ako at hindi na lamang kumibo. TRIDA's POV Nakadapa ako sa kama habang ang mga daliri ko ay patuloy sa pag-strum sa page ng diary na hanggang ngayon ay hindi ko masulat-sulatan.

Natatakot din siya sa maaari niyang malaman sa journal na ito. She flipped the page one. It was a long entry. Binasa niya ito. * Dear Jony, This is the first entry of my journal. Really, it is about us. And this entry is all about how I am greatful to meet you. Honestly, hindi ko alam kung paano ito gusto ko na lang magsulat ng journal. I hope someday, this will reminds me of you. I know time will come this helps me back to you if something happens unpredictable. Jony, I love you. I can’t think of my life in the future without you. I wish I will be there always for you.

Kasalanan ito ni Josh, kung ano-ano kasing pinagsasabi sa akin. Napagpasyahan ko nang umalis na sa harapan ng salamin dahil mukha namang wala na akong magagawa tungkol sa eyebags ko. Pinagtuunan ko na lang ng pansin ang paglagay ng mga gamit ko sa bag. Nang bigla ay naagaw ang atensiyon ko ng aking diary. Napangiti ako ng buksan ko iyon.