Diary About Myself Novels & Stories

I hope, one day, makikita ko ulit siya. Napahigpit ang hawak ko sa page na binabasa ko. I'm sorry Mirabella, hindi mo na maaring pakasalan pa ang taong ito kapag makikita mo siyang muli! You are already mine! Sumikip ang dibdib ko sa aking nabasa, may hinihintay na pala ito. Ipinagpatuloy ko pa ang pagbuklat sa mga entries ng kanyang diary. Mostly ang laman nito ay ang pagiging mag isa niya sa lahat ng bagay, her frustrations na hindi siya nakalalabas sa mansiyon, at ang lungkot niya dahil hindi siya binibigyang pansin ng kanyang mga magulang.

Kalalabas ko lang ng Hospital at huminto ako dito sa bench sa ilalim ng puno malapit dito sa Hospital. Marahan kong binuksan ang Diary. Napag-alaman kong isa pala itong Diary ni Kate. Medyo namukaan ko rin ito dahil minsan nakita ko na ‘to na dala-dala niya sa eskwelahan at sinusulatan. Una kong binasa ang unang pahina ng diary niya. Dear Diary, Ito ang unang beses na susulatan kita. Dati ayo ko talaga ang mga ganito dahil parang ang ano basta alam mo na ‘yon.

Inayos ko na den yon at isisirado na sana pero may napansin akong isang notebook na may nakasulat pa rito na 'Diary' Dahil na curious ako at kinuha ko yon at tinignan ng mabuti. "Diary? Ano to? Display lang ba sa cabinet nya o sinusulatan nya to?" Takang tanong ko sa sarili. In-open ko yong notebook at may nakasulat don. "Dear diary," b**a ko sa unang sulat pa lang at itutuloy ko na sana ang pagbab**a pero naisip kung ibalik nalang ito kung san nakalagay kanina. Na realize ko lang na hindi sakin ang notebook na yon kaya ba't ko bab**ahin at pakikialaman? Kung ako si Xander magagalit ako dahil may nakialam sa gamit ko ng walang permiso, siguro kung ibang gamit pa yon ay okay lang pero kase di

“Alam mo talaga kung paano ako pakiligin, ‘no?” I giggled. “Of course, isang harot ko lang sa ‘yo, bibigay ka na, eh.” “Tsk. You’re unfair habang ikaw ang tigas mo.” I just giggle and hugged him tight. Nilipat niya ang page niyon. Ang notebook na iyon ay naglalaman ng mga hinaing ko sa buhay. Hindi kasi ako nasanay na magsabi ng nararamdaman sa ibang tao kaya sinusulat ko na lang. Writing is my comfort zone. Through writing, I am able to say what I want to say. Mga bagay na hindi ko masabi-sabi sa ibang tao.

natatawang sagot niya kaya napanguso ako. “Hindi iyon ang ibig kong sabihin. Madalas kasi sa inyo tamad magsulat,” pagdadahilan ko naman. “Alam ko naman na hindi kabawasan sa pagiging lalaki ang pagsusulat sa diary, nakaka-amaze lang talaga kapag may nalalaman akong lalaki na may diary,” mahabang paliwanag ko pa. Meydo nalito ako sa sinabi ko pero mukhang naintindihan naman niya kasi marahan ulit siyang tumango.

"Want to see the others?" Tumango ako kahit labag sa loob ko. Ang totoo, gusto ko nang matapos ang araw na 'to. Gusto ko nang magkulong sa kwarto at matulog nang isang linggo. Pagod ang katawan ko, magulo ang isip ko, at parang sumabog ang emosyon ko sa loob lang ng ilang oras. Sumunod ako sa kanya palabas. Nadaanan namin ang storage closet kung nasaan ang journal. Doon bumaliktad ang sikmura ko.

Medyo nanlalagkit na ang pakiramdam niya. ... HELLO, my name is CJ and I write stories. I started writing back in highschool when I was just trying to figure out what I wanted to do with my life and I found writing was a great way to express myself. I enjoy writing stories that are both entertaining and meaningful to my readers. I hope you enjoy my work and please feels free to leave a comment/suggestions.

Kahit anong hirap ng trabaho, kaya niyang gawin makakasama at makikita lang niya si Angge! Binuksan niya ang drawer na nasa gilid lang din ng kanyang kama at mula doon, inilabas niya ang kanyang diary. Yes! May diary siya. Isinusulat niya ang bawat masasaya at mahahalagang pangyayari sa kanyang buhay at ang makilala si Angge ay isa sa pinakamahalagang pangyayari sa kanyang buhay na hindi niya dapat nalilimutan kailanman.

Para bang floorboard na naka-angat. Sinilip ko ang ilalim ng kama at nakita ko ang isang lumang maliit na box na may lamang notebook. Mabilis ko iyon kinuha at gamit ang nanginginig na kamay—iyon ay binuksan ko, bumagsak ang puso ko ng makita kung ano ito. Ito ang diary ni Mommy. Binuklat ko ang huling pahina at halos himatayin ako sa nabasa ko. Ang petsa ay ang araw ng kamatayan niya.

Mahal ko si Armando at kung mawawala siya sa akin ay hindi ko ‘yon kakayanin. Naramdaman ko na lang ang pagpatak ng aking mga luha. Masyadong emosyonal ang nabasa ko at pati ako ay nadadala sa mga sinulat ni Mama. Niyakap ko ang diary pagkatapos kong itiklop ‘yon.