Diary About Myself Novels & Stories

Napangiti ako sa aking sarili, mukhang nag-di-diary si nanay ah. Kaagad kong binuksan ang diary niya at bumungad sa akin ang iba’t-ibang petsang nakasulat doon, binasa ko ito hanggang sa sobrang napakunot na ang aking noo dahil sa isang pahinang pumukaw sa akin.

Hindi dahil gusto kong maging problema sa buhay niya, kundi dahil alam kong kahit gaano ako kahirap intindihin, hindi niya ako basta-basta susukuan. I always keep a journal for myself. Lahat inililista ko. Para sakaling makalimot ako. Alam kong may babalikan ako. At araw araw kong ginagawa iyon ng walang palya. Isinusulat ko ang mga nangyari sa araw ko. Minsan, kahit ang maliliit na bagay. Kung ano ang kinain namin. Kung ano ang sinabi ni Brandon.

I looked back at the black notebook beside Aztec, to a few steps and grab the pen. Shall I start with the date? Ah “2017,” papalapit na ang pasko. Minute by minute, nakaisang paragraph narin ako and I am still writing. Maaga ako kinabukasan but I just can’t stop writing. Natatakot kasi ako na baka sa isang kurap lang ay magising ako’t panaginip lang pala ang lahat.

Binuksan ko ito at tumambad sa akin ang gwapong mukha ni Kairus na nakadikit sa notebook. Wala sa sariling napangiti ako. Sinulat ko ang mga diary ko nong 16 pa ako. Sinulat ko ito nong nag simiula akong nagkagusto kay Kairus na hindi ko akalain na mamahalin ko pa pala.

Mas mabuti na nga lang rin siguro ang ganoon dahil malalagay lang sa alanganin ang buhay niya kung totoo nga ang lahat ng nakasulat sa diary na nabasa namin kanina. Problema ko ito kaya ako lang ang makakatulong sa sarili ko. Huminga ako ng malalim at binaba ang iniinom ko. Kinuha ko ulit ang diary at nagbasa doon. September 25, 1995 Nuevo Pacto

Parang pinipiga ang puso ko. "Sa sobrang pagod siguro 'to." Pangungumbinsi ko sa sarili tsaka na ako humiga. Hinila ko ang malambot na unan ngunit napatigil ako nang may makapa ko ang isang diary. "Bakit may diary dito sa ilalim ng unan?"

Inilagay ko ang diary, at sa ibabaw nito, isang maliit na papel na isinulat ko bago bumaba. “Rest now. I’ll handle them.” ‘Yun lang. Wala nang paligoy. Wala nang drama. Gusto kong sabihin sa kanya—kung saan man siya—na tapos na ang paghihirap niya. Ako na ang bahala. Ako na ang lalaban. Nilubog ko ang diary. Dahan-dahan. Parang bangkay. Parang piraso ng kasaysayang hindi ko na pwedeng bitbitin araw-araw.

Bakit ba tila nanunudyo ang panahon at kapalaran? Gaya ng nakasanayan ko sa tuwing napapadaan ako rito. Kaagad akong kumuha ng itim kong ballpen at inilabas ang pares nitong diary. Kailanma’y hindi nawala sa loob ng aking bag ang bagay na iyon. Binuklat ko at pinasadahan ng tingin ang mga araw at taon ng pagkakasulat. Hindi sinasadya na nabasa ko ang salitang ina roon. Natuon ang paningin ko sa nakasulat na may kahabaan. Muli ko itong binasa sa simula.

"Dear Diary," Tama ba ang ginagawa ko? Umiwas ako buong maghapon para hindi makita ang taong iyon, dahil sa sakit na naramdaman ko kagabi ay natakot akong muling maramdaman iyon. Biniro ako ng crush ko kanina pero hindi ako kinilig, hindi ako napangiti. Bakit ganon hindi katulad dati na isang tingin palang para na akong mahihimatay. Sabi ng kaibigan ko kanina siguro daw iba na ang crush ko kaya ganon. Ibig bang sabihin may crush na ako kay Enemy? Kaya ba ako naiinis dun sa babae kahapon at kaya ba ako nasaktan at umiyak kagabi? Ano ba itong nararamdaman ko, bata pa ako para sa mga ganitong bagay kaya siguro mas mabuting umiwas nalamang ako sa katangah*n kong ito."

“Did you forget that I’ve read your diary before?” Nahigit ko ang aking hininga. Hindi ko alam na nabasa niya lahat. Of course he remembered. Of course he noticed the smallest details about me, even the ones I had poured out only on paper, thinking no one would ever read them. Biglang bumalik sa akin ang mga nangyari noon. The childish handwriting, the pages filled with dreams of places I wanted to see, the quiet hopes I was too afraid to say out loud. Coron. Ilang beses ko ding binanggit ito sa diary ko.